Binnen de natuurfotografie ligt bij mij, de focus op het maken van foto's van vogels. Meer en meer ben ik tijdens de meestal verre reizen foto's van zoogdieren gaan maken. Sinds 2017 doe ik dat ook regelmatiger in Nederland. Samen zijn ze de hoofdmoot van mijn portefeuille.

 

Met deze website wil ik de kijker laten meegenieten van mijn natuurfoto's gemaakt in Europa, Afrika, Azië en Latijns en Midden Amerika. Dit in de wetenschap dat de uitspraak van Ansel Adams "Twelve significant Photographs in a year is a good crop"!  

 

Mijn beelden te koop via deze site en via Werk aan de Muur. Mocht je ook zulke reizen willen maken, kijk dan op Wildpix Travel. Ik begeleid enkele van hun reizen.

Introductie


Foto's van vogels en foto's van zoogdieren maken is mijn grote hobby. Ik kan genieten van de natuur, van licht en van de rust. Daar fotograferen de herinneringen vast houdt en ook technisch boeiend en uitdagend is, vergt het veel tijd en inspanning. Zelfs nu ik als ZZP'er werk, kom ik niet dagelijks toe aan fotograferen. Vaak combineer ik mijn hobby met het maken van verre reizen. Reizen die ik zorgvuldig voorbereid. Over mijn aanpak daarbij kun je lezen in het onderdeel reisvoorbereiding. Inmiddels ben ik ook gids / begeleider bij Wildpix Travel.

 

 

FOR ENGLISH LANGUAGE CLICK HERE

 

 

Portfolio

 

Een overzicht van de foto's waar ik zelf het meest op gesteld ben, tref je aan onder het kopje portfolio. Uiteraard is het een kwestie van smaak wat je mooi vindt en wat niet. Om het overzichtelijk te houden heb ik de portfolio ingedeeld in 4 groepen, te weten in vogel foto's genomen in Nederland, vogel foto's genomen in het buitenland en in zoogdieren genomen in Nederland en België en zoogdieren gefotografeerd buiten de Benelux. 

 

Je kunt mijn werken aanschaffen via Werk aan de Muur. Meer informatie staat in de webwinkel.

 

 

Recent

 

Regelmatig plaats ik ook recente foto's onder een apart hoofdje. Dit voor terug kerende bezoekers, die snel een paar mooie foto's van vogels of foto's van zoogdieren willen bekijken.

 

Soms vind ik het leuk te experimenteren met andere vormen van fotografie en workshops te volgen. Ook daar vindt je de foto's van. 

 

Inmiddels heb ik ook een lange lijst met boeken, die mij inspireren. Ik heb die toegevoegd voor de liefhebber en zoveel mogelijk gelinkt met de sites om die boeken aan te schaffen. 


ma

02

mrt

2020

Creatieve technieken en Spreeuwenzwermen

In deze tijd van het jaar zijn Spreeuwenzwermen een prachtig natuurverschijnsel. Er worden verschillende redenen genoemd voor het tot stand komen van deze zwermen. In Nature Today worden drie redenen genoemd.

 

Allereerst gaan ze  samen slapen omdat het veiliger is. Eventueel gevaar wordt door de grote groep sneller opgemerkt. Als tweede reden wordt genoemd dat roofvogels verward raken door de grote aantallen. Derde genoemde reden is dat ze samen s'ochtends op stap gaan om te gaan eten.

 

Dat ze niet botsen komt volgens onderzoek van Prof. Dr. Charlotte Hemelrijk door een aantal oorzaken. Allereerst vliegen ze allemaal ongeveer even snel, namelijk zo'n 36 km per uur. Daardoor kunnen ze alleen botsen als ze in verschillende richtingen vliegen of afwijken van een vluchtrichting. Verder vond zij dat elke vogels zeven buren in de gaten houdt en zich onmiddellijk aanpast als deze van richting veranderen.

 

Het betoverende gevoel dat zo'n Spreeuwenzwerm geeft, wilde ik vast leggen. Daarbij gefascineerd door de volledig op elkaar afgestemde beweging en de massaliteit. Uiteraard begon ik met het vastleggen van de vormen. Leuk, maar het haalde het niet bij bewegend beeld. Die beweging en dynamiek wilde ik vangen. Tijd om te experimenteren met verschillende creatieve technieken. Logischerwijs begon ik met lange sluitertijden. Soms deels noodgedwongen door het beperkte licht, zoals hierboven.

 

Om te weten hoeveel sluitertijd ik kon gebruiken, heb ik even snel gerekend. wetende dat ze 36 km per uur vliegen, had ik al snel berekend dat ze in 1 seconde 10 meter afleggen. Of te wel bij 1/20ste nog geen halve meter. In het begin bewoog ik veelal mee om toch enige vorm van scherpte te krijgen. 

 

De lange sluitertijden hadden asl voordeel dat de Iso waarden fors omlaag konden. Bleef wel opletten geblazen, want doordat de zonsondergang snel verloopt veranderde de sluitertijd snel.

 

Lange sluitertijden hebben meer effect als je meer inzoomt in de groep. Daarbij valt onmiddellijk op dat de bewegingsrichting een grote rol speelt. Uiteraard speelt ook de afstand tot de zwerm Spreeuwen een grote rol voor het effect. bij de foto hiernaast was ik nog vrij ver af en had ik niet volledig ingezoomd. 

 

Deze foto heb ik overigens ook omgezet in zwart wit om een dramatisch effect te krijgen. Of dat ook de foto beter maakt weet ik eigenlijk niet zo goed.

Door te kiezen voor een niet standaard uitsnede ontstond bovenstaand beeld, waar ik gecharmeerd van ben.

Een tweede creatieve techniek, die ik geprobeerd heb is meervoudige belichting.  De reden om er mee te beginnen was simpel. regelmatig was de zonsondergang niet in de zelfde richting als de Spreeuwenzwerm. Zo was er in Geldermalsen op één avond een prachtige plek in de bewolking waar een donkere wolk oranje werd gekleurd door de ondergaande zon. Die plek heb ik gecombineerd met een deel van de Spreeuwen. Het beeld hiernaast is er een voorbeeld van.

 

Op dit beeld kreeg ik hele positieve reacties en ik besloot dan ook verder te experimenteren. Allereerst weer door foto's te combineren van ondergaande zon en de Spreeuwenzwerm en vervolgens door foto's van de zwerm te maken en die over elkaar te leggen in de camera. Eerst met zwermen Spreeuwen allebei ver weg en later ook meer experimenteel met ver en dichtbij.

 

Het viel eerlijk gezegd niet mee iedere keer goed beelden te maken. Zeker de combinatie van zonsondergang en een zwerm werd al snel onnatuurlijk. Verder een groot risico op overbelichting en op het wegvallen van de Spreeuwen. Daarom onderbelicht bij de zonsondergang en normaal belicht bij de Spreeuwen. Dit in combinatie met additief als instelling voor meervoudige belichting werkte vaak het beste. Uiteraard was dit alles afhankelijk van het beschikbare licht.

Hoe leuk ik het experimenteren met meervoudige belichting ook vind, het gaf mij niet het gevoel dat ik de dynamiek van de beweging er goed mee vast kon leggen. de lange sluitertijden brachten me dichterbij. Dat was de reden om meervoudige belichting te combineren met lange sluitertijden. 

 

De meeste beelden, die ik met die technieken maakte zijn mij te druk, maar vooral te rommelig. Al met al leek daar niet de oplossing te liggen. Bewust d camera bewegen tijdens het afrukken in combinatie met lange sluitertijden was het volgend e wat ik probeerde. Bijvoorbeeld door de camera iets rond te draaien. De effecten zijn grappig, maar wederom mij te rommelig.

 

Mijn conclusie was dat het moest komen van een meer gestructureerde beweging als het langzaam uit- of inzoomen met de lens. Ik had het al iets eerder geprobeerd, maar was nog niet tevreden met het resultaat. Daarom bij een bezoek aan Veenenwouden het nog een keer geprobeerd. Daar maakte ik de foto die hiernaast staat. Voor mij straalt deze foto de dynamiek en sfeer van een Spreeuwenzwerm uit. 

Daar de Spreeuwen binnenkort weer vertrekken naar het hoge noorden, kan ik de komende tijd weer gaan nadenken over hoe ik volgend jaar opnieuw kan experimenteren. Maar eerst nagenieten van de beelden van de afgelopen weken. Hieronder staan er een aantal.

di

28

jan

2020

De sfeer van de natuur met meervoudige belichting

In de natuur bekruipt mij regelmatig het gevoel van mystieke aanwezigheid van vogels en zoogdieren. Enige tijd geleden heb ik besloten, die mystiek te gaan proberen te vangen in beeld. Uiteraard vroeg ik mij af hoe ik dat kon doen.

 

Om inspiratie op te doen keek ik nog een keer in het boek van Loulou Beavers over meervoudige belichting. Een mooi boek, waar de verschillende aanpakken voor meervoudige belichting worden toegelicht. Het is daarmee een boek wat ik regelmatig ter hand neem.

 

Extra inspiratie kreeg ik, toen ik, op het Nature Talks Festival, het boek "In the light of the sea" van Wenche Dahle onder ogen kreeg. Ze had de dag ervoor gepresenteerd, wat ik helaas gemist heb. Zij past verschillende technieken toe, waaronder meervoudige belichting en lange sluitertijden, als ook meerdere lagen. Ze weet echte sfeerbeelden te maken. Via Google zocht ik naar meer beelden van haar. 

 

Langzaam aan was ik ook al aan de slag gegaan. In dit blog doe ik verslag van de eerste stapjes, die ik aan het zetten ben. Uiteraard ben ik benieuwd of het jullie aanspreekt of niet.

De eerste keer was ooit vanuit een vogelhut in Drunen. De Houtduif liet zich regelmatig zien, maar persoonlijk vond ik hem saai, zonder een mooie weergave van het vroege herfstgevoel wat ik er bij had. Ik besloot te proberen dat gevoel vast te leggen met meervoudige belichting. Het resulteerde na het weggooien van de meest resultaten in de foto hiernaast. 

 

Een belangrijke les die ik daarbij leerde was het belang voor mij van een zichtbaar oog. Inmiddels vertaal ik het meer naar de vrije ruimte en waar plaats je het onderwerp, zodat het nog herkenbaar is. Maar misschien ben ik wel te voorzichtig mee. Lang niet alle beelden van Wenche Dahle laten een scherp en zichtbaar oog zien. Maar de mij meer aansprekende beelden van haar hebben dat wel.

 

Na die eerste keer kreeg ik nauwelijks positieve reacties. Er gebeurde waar Bart Siebelink in zijn boek "Grip op creativiteit" voor waarschuwt. Ik trok me de lauwe reacties aan en stopte enige tijd. Toch bleef het trekken en probeerde ik af en toe iets met de techniek.

Zo zette ik Damherten in de Amsterdamse Waterleidingduinen in hun natuurlijke habitat met meervoudige belichting. Het beeld geeft voor mij het gevoel van bekeken worden door de Damherten weer. In elke hoek kan er één staan, die mijn gaan en staan volgt. Ook heeft het iets van een klassiek herfst schilderij. Dat komt denk ik ook doordat de Damherten deels vrij staan en doordat de  kleuren bij elkaar passen.

 

Wel bekroop mij soms bij dit soort foto's een gevoel van erg veel drukte. Dat zou eigenlijk anders moeten kunnen. Tijd om op zoek te gaan naar de kunst van het weglaten.

 

Er ontstonden totaal andere beelden, waarbij ik delen van de foto erg licht heb gelaten. Om dit te kunnen doen maakte ik in eerste instantie een bijna High Key beeld van de betrokken vogel of het betrokken dier. Het tweede beeld was van een rustig element in de omgeving. Tot nu toe gebruik ik daarbij beeld van bladeren aan bomen op grote afstand, waterrimpelingen en sneeuw. In die periode maakte ik ook beelden van gras in tegenlicht met meervoudige belichtingen. 

 

De in die periode gemaakte beelden,  hebben een sterk grafisch karakter. Hoewel ik het leuk vind om ze te maken, moet ik toegeven dat ze mij na de eerste vervreemding, die ze oproepen ook enigszins gaan vervelen. Uiteraard blijf ik ze maken, om te kijken wat ik er mee kan en wat ik er van kan leren. Een aantal voorbeelden staan onderaan het blog.

Vanuit het grafische beeld ontstond de gedachte om tijdens een trip naar Keoladeo Bird Sanctuary te proberen de sfeer van zonsondergang, drukte en chaos toe te voegen aan een voor een zonsondergang typerend silhouette beeld. Toen ik het beeld hiernaast zag op mijn schermpje kon ik een glimlach niet onderdrukken. Op het grote scherm was ik uiteindelijk iets minder enthousiast.

 

Tijdens deze trip heb ik vogel foto's gemaakt bij veel licht met High Key gemaakt, om daar vervolgens middels meervoudige belichting een tweede High Key foto aan toe te voegen van de begroeiing. Het effect is een soort zacht beeld. Weer speelde de onderlinge plaatsing van de onderwerpen een cruciale rol. 

 

Toen we op een middag in een wat saaie hut zaten bij de lodge, ging de zon onder, maar wilde het vogeltje wat ik probeerde te fotograferen niet op een mooie plek gaan zitten. Wederom met meervoudige belichting maakte ik een onverwacht beeld. Daarbij constateerde ik dat het bij hutten vaak aanwezige hout niet direct bijdraagt aan een mooi beeld. Iets wat ook tijdens mijn recente hutten reis naar Polen weer opviel. Daar zette ik een Gaai in het mooie bos op afstand. Twee factoren maken dit beeld iet minder sterk. De eerste is de boomstronk en de tweede is de nadrukkelijk aanwezige sneeuw.

De afgelopen maanden merk ik dat als ik op stap ga, dat ik vaker en vaker naar meervoudige belichting grijp. Of het nu gaat om het vastleggen van paddestoelen of over Zwanen in ochtendlicht, wat ik eerder heb vastgelegd, die dag. Ook deed ik nog een workshop over meervoudige belichting bij Loulou Beavers.

 

Voor mijn vertrek naar Polen heb ik op een regenachtige middag nog een keer het boek van Wenche Dahle in de hand genomen. In vergelijking met mijn eigen foto's spat van haar foto's veel meer mystiek en gevoel. Eerlijk gezegd soms een wat droevig gevoel, maar het raakte me iedere keer. Ik besloot dat het tijd is om nog meer de grenzen op te zoeken. 

 

Dat bleek in Polen makkelijker gezegd dan gedaan. Als klassieke natuurfotograaf, nam ik onmiddellijk een aantal registratiefoto's van een Beer toen die ten tonele verscheen. Het was toen al vrij donker en ik vergat er een tweede beeld overheen te leggen. De volgende dagen heb ik die schade ingehaald. Ik selecteerde verschillende Beren foto's om die van een tweede beeld te voorzien, daarbij gebruik makend van de mogelijkheid om een eerder gemaakt beeld als uitgangspunt te gebruiken.

 

Handicap daarbij was dat de Beren foto's allemaal gemaakt moesten worden op een hele hoge ISO waarde, gezien het beperkte licht. Het beeld hiernaast heb ik de Beer het meest weggestopt. Ik weet niet of ik dat mooier vind dan het eerste beeld bij dit blog, waar ik juist meer ruimte heb gegeven aan de Beer. De tweede foto geeft het gevoel van aanwezigheid zonder zichtbaarheid. De eerste foto meer het gevoel een vastberaden aanwezigheid.

Op dit moment heb ik geen idee hoe het verder zal gaan. Één ding weet ik echter zeker, ik blijf onderzoeken en proberen, hoe ik mijn gevoel er in kan leggen. Daarbij ben ik altijd op zoek naar inspiratie en feedback. Deel die gerust met me.

 

Hieronder nog een aantal beelden.

di

28

jan

2020

Wolven in de Poolse Winter

Afgelopen week was ik voor de tweede keer gids voor de Wildpix Travel reis naar de Wilde Wolven in Polen. De reis is tot stand gekomen na een zeer succesvol bezoek van Martin Steenhaut en Han Bouwmeesters 2018. Ze hadden toen o.a. een groep Wolven voor de hut in de sneeuw.
Vorig jaar was ik er in februari in de zelfde week dat de testreis was. Het was veel warmer dan in andere jaren, en op het einde van de week was er geen sneeuw meer. De temperatuur liep zelfs op tot een uitzonderlijke 15 graden Celsius. Het werd een teleurstellende reis. De Wolven lieten zich niet zien en door het gebrek aan ijs, konden we ook geen Otters vinden. Ook de andere activiteiten waren beperkt.
Vorige week maandag begon de reis van dit jaar. De winters is tot nu toe veel te warm en er is weinig sneeuw gevallen. De rivier is niet bevroren. Daarmee waren de vooruitzichten best moeizaam. Om onze kansen te vergroten hadden we een tweede gids van Wildpix Travel mee, die op stap is gegaan om alternatieven te spotten.
Dinsdag zaten we zonder succes in de hut. Behalve de Buizerds was er niet veel te zien. De lokale Vos is inmiddels door Wolven gedood. De lokale gids vertelde ons dat er een roedel van zo’n 20 wolven was gezien op 5 km afstand. Die avond gingen we op stap om te kijken of we de wolven konden horen. Onze lokale gids is een meester in het nabootsen van het huilen van de wolven. Hij had succes. De wolven reageerden op zijn gehuil. Uitermate indrukwekkend!
Op woensdag werden we totaal verrast. Het was rond 12 uur bewolkt geworden, maar nog steeds te warm. Om 15.20 kwam uit de bosrand een Beer te voorschijn. Dat terwijl de Beren in deze tijd van het jaar normaal gesproken in winterslaap zijn. Het is simpelweg niet koud genoeg geweest om in vaste winterslaap te gaan. De Beer ging direct op het voer af en verdween met het eten binnen 1.5 minuut, weer het bos in. Hij kwam nog twee keer terug. De andere dagen liet hij zich alleen s’nachts zien.
Donderdag morgen vroeg stonden we te wachten tot we weggebracht werden, toen we in eens het gehuil van Wolven hoorden vlakbij de lodge. Later bleken ze op een paar honderd meter van de lodge gezeten te hebben. Adrien, de tweede Wildpix gids zag op die dag 8 wolven op grote afstand.

 

Uiteindelijk waren ook de donderdag, vrijdag en zaterdag niet heel drukke dagen. De Wolven lieten het afweten, al hoorden we ze regelmatig s’nachts. Het leek wederom een reis te worden zonder Wolven. Tot op zaterdag op het einde van de dag er plotseling een Wolf in beeld kwam. Heel voorzichtig liep hij richting het voer. Er werden enkele foto’s en een video gemaakt. Plotseling schrok hij en verdween weer uit beeld.
Op basis van het videomateriaal is onze conclusie dat hij geschrokken is van geuren of aanwezigheid van een Beer of een groep andere Wolven. Meest waarschijnlijk lijkt dat de geur van de Beer de reden is. Op de plek waar hij schrok begon namelijk de pootafdrukken van de Beer in de sneeuw. We zullen het nooit weten, want de Wolf blijft een mysterie. Een mysterie waar wij enkele momenten van hebben mogen genieten.
Je moet er heel veel geduld voor hebben en dan ook nog geluk. Echt iets voor liefhebbers van natuur, die ook een teleurstelling kunnen hebben. De komende tijd zullen we met Wildpix Travel besluiten of en hoe we er mee verder gaan. In ieder geval is er in juni een reis om Beren te fotograferen in dit gebied. Misschien is de verrassing dan wel een wolf in beeld!

Tot slot nog wat beelden, inclusief beelden gemaakt met meervoudige belichting. Meer daarover in een later blog.

zo

12

jan

2020

Marters in de nacht

In Vledder in Drenthe heeft Edo van Uchelen al een aantal jaren nachthutten voor Marters en Dassen. Hij blijft de hutten verbeteren en investeert veel tijd in het aantrekken van de Marters en Dassen. Een aantal keren heb ik al van zijn werk mogen profiteren en toen mijn vriend Ed vroeg of ik meewilde naar zijn nieuwste hut was het besluit snel genomen.

 

We besloten vrij snel te gaan en boekten voor afgelopen vrijdag nacht. We vertrokken in de loop van de middag en kwamen een half uur na zonsondergang aan. Na een korte wandeling kwamen we aan bij de nieuwe hut. De hut is uitermate luxe en bevat een chemisch toilet en twee bedden. er zijn genoeg statiefloppen om beide twee twee camera's te monteren.

 

Ik gebruikte voornamelijk mijn Canon 1 DX met mijn 500 mm 4.0 lens en verder mijn Canon 90D met een 70-200 mm 2.8 lens. De 500 mm is eigenlijk iets teveel voor Steenmarter en Boommarter. Liever zou ik 400 mm gebruiken. Daar mijn 100-400 een 5.6 lens is, heb ik echter toch gekozen voor de 500 mm lens. Nadeel van de 90D is dat, door de cropsensor, de ruis in foto's met hogere ISO waarden relatief veel ruis bevatten.

Terwijl wij onze apparatuur installeerden, kwam Edo polshoogte nemen en ons nog enige instructies geven. Snel zetten we de camera's aan, daar de Bunzingen soms direct na het voeren komen. Uiteraard maakte ik een aantal proeffoto's.

 

De camera heb ik op manueel gezet en ik gebruikte zoveel mogelijk een sluitertijd van zo'n 1/200 - 1/250ste. In het begin had ik de ISO waarden op zo'n 4000. Later ben ik soms met een kleine concessie aan de sluitertijd op lagere ISO waarden gaan fotograferen. je krijgt dan relatief donkere foto's, en de achtergronden worden daarmee donker zwart, wat ik mooi vind.

 

De Bunzing en Marters worden o.a. gelokt met rauwe eieren. Die worden verstopt aan het einde van een gangetje in een holle boomstam. De Bunzing kwam snel na het vertrek van Edo en ging onmiddellijk op zoek naar het eten. Zijn favoriete eten is duidelijk het ei. Leuk om te zien hoe behendig het ei werd meegenomen. Er zijn overigens meerdere Bunzings, waaronder een mannetje en vrouwtje.

Naast eieren bestaat het voer uit hondenbrokken, niet het favoriete voedsel, maar ook niet snel opgegeten en daarom heel belangrijk voor een nacht vol activiteit, pindakaas en kippenpootjes. Ook de kippenpootjes zijn favoriet voer van de Bunzing. Zodra ze er één te pakken hadden renden ze het bos in.

 

Een verrassende andere bezoekers is een lokale kat. Die maakt zich niet erg geliefd bij de Steenmarters, die iets later kwamen. Later in de nacht joeg de kat zelfs een Steenmarter weg. Die was echter niet erg geschrokken, want hij keerde vrij snel terug.

 

Ook de Boommarter, die nog weer wat later kwam moest niets hebben van de kat. De Boommarter is erg voorzichtig. We zagen schimmen van de Boommarter op een stam van een omgevallen boom naar beneden komen, maar voordat hij naar beneden kwam ging hij een aantal malen terug naar boven.

 

Uiteindelijk kwam de Boommarter op d eirond. Gelukkig was de kat net weg, maar zodra de kat zich liet zien verdween de Boommarter vrij snel. Net voordat de kat kwam, stapte de Boommarter op één van de boomstammen om de setting goed te kunnen overzien. Een mooi moment om op de foto te zetten.

 

Even dachten we dat de kat al de hondenbrokken had gegeten, maar gelukkig bleek dat niet het geval. Wel ging de kat nog rustig liggen slapen in het midden van de setting. Regelmatig keerden de Steenmarters terug. Er waren er meerdere en diep in de nacht lieten er zich zelfs twee tegelijk zien. Een holle boomstam werd daarbij gebruikt als plek om dekking te zoeken. Van slapen is dan ook niet erg veel terecht gekomen. Iedere keer als we er in lagen, was er weer activiteit voor de hut. Een ongelofelijke ervaring. De foto's hieronder zijn daar een illustratie van.

ma

09

dec

2019

India's prachtige natuur

Na jaren voor business in India te zijn geweest ging ik samen met Anita in 2013 naar India voor een reis met veel cultuur en natuur. We bezochten o.a. Bandhavgar en Ranthambore en hadden het geluk om in Bandhavgar tijgers te kunnen zien. In 2016 volgde een reis naar Gujarat rond het huwelijk van mijn zwager en eerder dit jaar gingen we op familie bezoek en combineerden dat met een bezoek aan Khichan Bird Sanctuary.

 

Toen Wildpix Travel besloot een reis naar India aan te bieden, was de keuze snel gemaakt om deel te nemen. Eind november was het zover. Na een vlucht via Parijs, kwam ik rond 23.30 aan op het vliegveld van New Delhi. Vooraf had ik mijn e-visum geregeld, maar helaas was de immigration service uiterst traag. Na bijna 1.5 uur snel wat geld gewisseld en mijn koffer opgehaald. Gelukkig werd ik opgewacht en snel naar het hotel gebracht. De volgende ochtend bij het ontbijt ontmoette ik mijn reisgenoten. Deels bekende gezichten als Johnny, Wietse en Martin (onze Wildpix gids) en deels nieuwe reisgenoten als Evi, Mieke en Paul.

Om 8 uur vertrokken we voor de busreis naar Keoladeo National Park bij Barathpur. Dit is het bekendste vogelreservaat van India. In 2013 was ik er al een paar uurtjes met Anita. Toen midden op de dag, wat voor natuurfotografie niet optimaal is.

 

Aangekomen bij het hotel, volgde een vriendelijke ontvangst en de lunch. Daarna snel naar het park. In het park werden we vervoerd met Riksja’s. De eerste middag bleven we zoveel mogelijk bij elkaar om iedereen wegwijs te maken in het park.

 

Het park heeft grote broedkolonies van Yellow Billed Storks, Cormorants, purple Herons and Great White Egrets. Verder zie je verschillende eenden soorten, IJsvogels, en roofvogels. Heb alle bezoekjes met de 90 D en mijn 100-400 gefotografeerd. 

 

Voor de zonsondergang verzamelden we in een zijweggetje. Je kijkt dan naar de kolonies Aalscholvers, Ooievaars en de ondergaande zon. Mooie silhouetten zijn dan de uitdaging. Gelukkig gingen we de tweede dag weer en toen schoot ik er één waar ik echt blij mee ben.

Iedere avond gingen we naar de twee nachthutten. Gezien de ligging van het hotel in het drukke Barathpur was het geen verrassing dat het verre van stil was in de hut. Naast de nodige honden, die we zo goed mogelijk wegjoegen, kwamen er ook katten langs. Allereerst hybride vormen van de Wild Cat en de huiskat. Maar vervolgens ook de echte Civetkat. We hoopten ook nog op de Jakhals, maar die zagen we wel in de tuin, maar niet voor de hut.

 

Op de tweede dag gingen we s’ochtends naar de hutten. Zelf koos ik voor hut 7 met als leukste extra’s een Mangoeste en een gedomesticeerd varken. Er was veel vogelactiviteit en ook de Eekhoorns lieten zich goed zien. Bin het ontbijt hoorde ik dat ook de andere hutten redelijk tot goed werkten. In het tweede deel van de ochtend hadden we in hut 7 ook nog een prachtige havikskoekkoek.

 

De tweede middag in Keoladeo was top. De gidsen ontdekten een paartje Sarus Cranes met jongen en we konden voorzichtig kruipend ze tot redelijk dichtbij benaderen. Liggend op de grond schoten we onze foto’s, terwijl het licht steeds mooier werd. Een absoluut hoogtepunt van deze reis!

De derde dag gingen we voor de zonsopgang naar Keoladeo, maar helaas hielp de smog / mist combinatie niet mee. Heerlijk gespeeld met meervoudige belichting van vogels en aparte beelden gemaakt. Ook samen met Paul geprobeerd om met High Key mooie beelden te maken. Ook maakten we combinaties met beide technieken. Lang niet allemaal even mooi of aansprekend. Vandaar dat ik velen uiteindelijk heb weggegooid. 

 

De middag was weer voor de hutten. We hadden weinig succes. Daarom ook hier gespeeld met meervoudige belichting. Zonder succes deze keer, maar ik blijf het proberen. Het geeft de mogelijkheid om je eigen sfeer en emoties mee te geven aan je beelden. Bij een volgende reis gaan we ongetwijfeld iedere middag voor de zonsondergang. Het beeld hiernaast is mijn favoriete beeld van de zonsondergang.

 

De volgende dag was een lange reisdag. Eerst per busteug naar Delhi en daarna per vliegtuig naar Raipur. Daar aangekomen volgden 4 uur per auto naar Kanha. We logeerden niet ver van de Mukki ingang. Ook op dit resort waren nachthutten, maar deze eerste avond konden we gelukkig tijdig naar bed.

Dag 5 begon met een safari in de core zone van het Kanha National Park. Er was flink veel mist en de open moerasvelden lieten schimmen van de verschillende herten zien. Er zijn in Kanha Sambur Deer, Spotted Daar, Muntjacs en Swamp Deer. Ook de Humanun Langur Monkeys zijn ruim aanwezig.

Al deze dieren hebben een alarmkreet, die helpt om Tijgers te spotten. De gidsen in het park zijn sterk gericht op het spotten van die Tijgers. Voor andere dieren hebben ze relatief weinig belangstelling. Ze zijn ook niet allemaal even goed, maar wij hadden relatief veel geluk en troffen die ochtend een prima gids. Die was net als wij zeer enthousiast toen we een Indiase Wilde Hond zagen. Een unieke waarneming, die we prachtig vast konden leggen en ook even konden volgen.

 

Al volgend stuiten we op een tracker op een olifant, die ons aangaf net een Tijgers te hebben gezien. Wij zagen die Tijger uiteindelijk niet. Maar met de Wilde Hond hadden we toch een prachtige ochtend. Bij terugkeer bleek dat de andere groep wel een Tijger had kunnen vastleggen.

Die middag gingen we weer, net als de daarop volgende dagen. Soms naar de core zone en soms naar de buffer zone. Voordeel van de core zone is het grotere aantal aanwezige Tijgers, maar het nadeel is het groot aantal voertuigen en de drukte. In de bufferzone is het moeilijker ze te vinden, maar veel stiller en als setting vaak mooier.

 

In beide zones troffen we de Gaur. Een zeer indrukwekkend dier uit de buffel familie. Het gewicht van het mannetje kan 1600 kilogram bedragen. Ooit had ik er, in India, één gezien, maar erg ver weg. Die leek niet erg groot. Toen we dit keer een Gaur op 2 a 3 meter van de jeep te zien kregen, beseften we ons goed hoe groot die is. Direct na deze foto maakten we plaats voor deze gigant. 

 

Ondertussen bleven we naarstig speuren naar de Tijgers. Soms zo gehaast, dat bv de Muntjacs door de gidsen over het hoofd werden gezien. gelukkig konden we dat later nog goed maken. Er is veel meer moois te zien dan alleen Tijgers. De derde middag drive, werd een succes. We zochten in de bufferzone naar Tijgers en hoorden eerder die dag de alarmgeluiden voor Tijgers en ook die middag. Helaas was het al erg donker toen een Tijger de weg over spurt. Heel ven was die in beeld. Tekort voor een foto, maar op een snelheid, die ons versteld deed staan.

Ook hier gingen we iedere avond naar de nachthutten. Er zijn er drie en die zijn allemaal de moeite waard. De setting vind ik persoonlijk het beste in hut drie en daar is de foto hiernaast ook genomen. Het licht is beperkt en ISO moest dan ook naar 6400, zelfs met een lichtsterke lens. Overigens maakt ook de kwaliteit van de beeldchip een groot verschil. Met de nieuwere full frame camera's was ISO 4000 vaak al voldoende.

 

Verschillende keren lieten zich meerder Jakhalzen zien. De interactie kun je door de beperkte sluitertijden niet echt goed vast leggen. Maar als beleving werkelijk schitterend. Ook de laatste avond gingen we, maar het bleef toen stil. Althans wat betreft de dieren. Geheel en al in de stijl van India was er veel geluid van een feest in de tuin van ons hotel. Natuur en mens leven hier op een bijzondere manier samen.

 

De laatste ochtend gingen we weer naar de core zone. De hotelmanager functioneerde als onze chauffeur en hij heeft er werkelijk alles aan gedaan om ons nog Tijgers te laten zien. Twee keer waren we vlakbij, maar succes bleef uit. Ook dat is de pracht van de natuur in India. Het is onvoorspelbaar. Geen Tijger vastleggen en wel Muntjac en Wilde Hond. Dat had ik niet verwacht!

 

To slot nog wat beelden van deze prachtige reis, die ik komend jaar ga begeleiden.

zo

20

okt

2019

Creatieve meervoudige belichting in het bos

 

Gisteren heb ik deelgenomen aan de workshop creatieve meervoudige belichting in het bos van Loulou Beavers. Vaste bezoekers, van deze site, weten dat ik wel vaker bij haar een workshop heb gedaan, en ook met haar naar Mana Pools en Lake Kariba ben geweest. Haar creativiteit is een inspiratiebron en ook nu keek ik uit naar de workshop.

 

We hadden enorm veel geluk met het weer. Het bleef de hele middag droog. Wel had van mij het bos nog iets meer herfstkleuren mogen hebben. Door dat het nog niet heel koud is geweest zijn de bossen vrij groen en nog wat minder kleurrijk.

 

Na een korte inleiding waarin Loulou uitlegde dat de eerste foto scherp moet zijn met een groot diafragma en dat de tweede foto onscherpte moet hebben, ook in de achtergrond, gingen we aan de slag. We liepen naar een plek vlakbij, die op het eerste gezicht niet heel bijzonder leek.

 

Dat viel me niet mee. Technisch gaat het uiteraard wel, maar om nou te zeggen dat ik de eerste beelden mooi vond. Nee, niet bepaalt. Soms was er te weinig effect en soms te veel effect. Dat hangt samen met de mate van onder-en overbelichting.

 

De eerste foto belichtte ik 1/3 of 2/3 stop onder en de tweede foto 2/3 tot een hele stop over. Daarmee bereik je dat de donkere delen van de boom wat beter overkomen, en de sfeer van de onscherpte voldoende tot uitdrukking komt. Bij net iets vrije lucht krijg je vlekken, die ik absoluut niet mooi vind. Kortom het is lastiger dan ik dacht.

 

Na weer wat extra uitleg over het belang van de achtergrond en een verplaatsing, ben ik een slagje verder gegaan met experimenteren. Nu door 4 foto’s te maken en die in camera te laten samenvoegen.

 

De eerste twee foto’s scherp met verschillende scherpstelpunten en of diafragma waarden en de volgende twee met verschillende mate van onscherpte. Ging soms helemaal mis, maar af en toe zaten er ook beelden bij waar ik nu met plezier naar kan kijken. 

 

In het laatste deel van de workshop kregen we de tip ook te spelen met de witbalans. Bv de onscherpe foto’s op Kelvin waarde van 4500 en de scherpe foto’s op Kelvin waarde van 7000. Kreeg er niet heel mooie resultaten mee. Wellicht dat het met wat meer oefenen alsnog gaat lukken. Wil je mijn vorderingen in de gaten houden, kijk dan is bij mijn experimenten.

 

Al met al weer een leerzame middag onder de prettige en inspirerende leiding van Loulou Beavers. Hieronder nog een aantal beelden van de workshop.

za

12

okt

2019

Zimanga: Op stap met enthousiaste fotografen

Waar in Mana Pools en Lake Kariba Loulou Beavers ons begeleidde, en waar ik Kafue NP mij zelf begeleidde, was ik naar Zimanga op stap met 8 enthousiaste Belgische en Nederlandse fotografen. Onder hen o.a. Jaap, die volgend jaar Voor Wildpix Travel zal gidsen. Ook hadden we een achttal Spanjaarden en Rojer hun gids mee. Het gezelschap werd gecomplementeerd door Martin Steenhaut, één van de eigenaren van Wildpix Travel.

 

Na een goede nachtrust en een heerlijke dag uitrusten aan de kust bij Durban vertrok ik tegen drie uur naar het vliegveld. Daar ontmoette ik allereerst onze chauffeur en één van de Spaanse gasten, die al eerder was aangekomen. Na enige tijd kwamen alle gasten door de douane. Alleen Martin bleek moeilijkheden te hebben bij de douane. Iets verlaat vertrokken we daarom naar Zimanga. Het is een rit van zo’n 4 uur en we kwamen pas om 22.30 aan. Tijdens het diner volgde de uitleg en de volgende dag kon iedereen vroeg opstaan en verzamelen om 5 uur, voor een kop koffie of thee. Goed gemutst ging iedereen op stap.

 

 

Zelf ging ik met Josette, Philippe en Irma naar de Lagoonhide, wat één van mijn favoriete hutten blijft. Mooi laag standpunt met tegenlicht in de ochtend leidt bij aanwezigheid van vogels tot mooie plaatjes. We moeten er overigens in via een zijingang, daar de Olifanten het hekwerk vakkundig hadden gesloopt. Ook de andere groepen kwamen enthousiast terug. Zo hadden Arjen en Jaap Deenik, in de vogel badder en drink hut, onverwacht bezoek van de twee mannetjes Leeuwen gekregen bij het water. Dichtbij genoeg om ze met de iPhone vast te leggen.

Die avond ben ik naar een Umghodi gegaan, om een groepje Spanjaarden te begeleiden. Dit is een nachthut, waar je om 3 uur ingaat en de volgende ochtend rond 8.30 uur weer wordt opgehaald. Helaas komen lang niet alle dieren tijdens de donkere uren of het blauwe uurtje. Maar als ze dat wel doen, zoals bij elke nachthut de Buffalo’s, dan is het gelijk spektakel. Opvallend t.o.v. vorig jaar is dat de Buffalo’s veel minder schichtig zijn en in grotere getalen komen. Ze maken er soms een zooitje van, wat het noodzakelijk maakt om de ramen schoon te maken. Dat moet heel voorzichtig, om krassen van het zand te voorkomen.

 

De nachthutten vragen ook om discipline. Je moet lang stil zitten en geluiden van botsende statieven, of het aantikken van het raam met lenzen, jagen de dieren weg. In de drie nachtsessies, die ik deze week deed als begeleider, zag ik o.a. Neushoorns, Buffels, Olifant, Serval Kat, Nyala, Scrub Hare, Impala, Giraffe  en Zebra. De laatste twee helaas alleen bij daglicht. Anderen hadden ook Luipaard, en helaas wat verder af voorbij wandelende Leeuwen.

 

 

Vooral de verschijning van de Neushoorns heeft op mij een onvergetelijke indruk gemaakt. Zo groot en imposant. De Buffels zijn duidelijk bevreesd voor de Neushoorns moeders en hun jongen. Dat gaf af en toe interactie tussen beide en kans op mooie stofbeelden. 

Uiteraard is ook de Olifant een imposante verschijning. Met groothoek (16-35 mm) kreeg ik hem er net op. Daarbij moet je opletten niet de randen bij het glas te fotografen.

 

Als gids heb ik uiteraard geprobeerd de gasten te helpen bij de juiste instelling voor de nachtut. Ik fotografeer in manual mode, sluitertijd minimaal 1/100ste en diafragma 2.8 of 4. Daarmee hield ik de ISO tussen de 2000 en 5000, afhankelijk van waar het dier staat t.o.v. het licht van de LED lampen.

 

Overigens hebben de spiegelloze camera’s met electronische zoeker het voordeel dat je in de zoeker direct het resultaat ziet. Dat scheelt veel op je schermpje kijken. In de nabewerking is het vaak goed de hooglichten wat terug te brengen.

 

Op de tweede ochtend heb ik een presentatie gegeven met tips en isuggesties voor Safari fotografie. Dit heb ik gedaan aan de hand van beelden gemaakt tijdens de trip naar Mana Pools, Lake Kariba en Kafue NP. Hopelijk heeft het de collega fotografen geholpen.

 

 

Uiteraard werden ook de andere hutten door iedereen bezocht. Mij viel weer op dat ik niet echt een actiefotograaf ben. De Vulture hide wordt druk bezocht door Gieren, Hyena en Jakhals. Zelf maakte ik te drukke en rommelige foto’s. Terwijl Arjen en Jaap Deenik, waarmee ik in die hut zat er in slaagden prachtige beelden te maken. Kortom iets wat ik verder onder de knie wil krijgen.

 

Tijdens de gamedrive kregen we unieke kansen. Zo kon ik met Johnny, Wietse en Jaap het voertuig verlaten om Cheetahs vast te leggen, nadat Cavin, één van de beste gidsen, die gevonden had. Later in de week kregen we daar nog meer kansen voor. Met Henri, een andere top gids, konden we een aantal keren Leeuwen prachtig vastleggen.

 

Heel bijzonder om te zien was dat de Leeuwen zich op enig moment verzameld hadden in de rivierbedding, en dat de twee dominante mannetjes, daarbij strak keken in de richting van hun opgegroeide zoon / neef. Deze moet er onder gehouden worden en zou als het gebied het toeliet normaal gesproken weg trekken. Door de omheining en ligging van Zimanga is dat echter niet mogelijk. Hj moet nu continue op zijn hoede zijn voor de dominante mannetjes. Zimanga zoekt ondertussen naar een geschikte plek voor hem.

 

De mannetjes Leeuwen besloten zonder een blik te wisselen de aanval op hem in te zetten en de jonge Leeuw trok zich razendsnel terug in een onherbergzame bergrand. Na terugkeer lieten beide mannen hun dominantie zien, hetgeen ons prachtige foto kansen bood. Maar bovenal een ervaring om nooit te vergeten.

 

 

Het grote pluspunt van Zimanga naast de hutten, is wat mij betreft de fotografische kennis en ervaring van de gidsen. Je hoeft hun niet uit te leggen, hoe je mooie foto’s maakt. Daardoor zetten ze het voertuig direct zo neer dat je fotografisch het beste kunt halen uit je sightings. Of dit nu gaat om de lichtval, de positie, de voorgrond of de achtergrond, zij denken met je mee! De laatste ochtend bleek dit nogmaals.

We hadden in Doornhoek, waar een deel van ons sliep, de mannetjes Leeuwen horen brullen. Ze zaten vlakbij. Al snel had Henri ze gevonden, maar ze lagen in een gebied, waar wij niet bij konden komen.

 

Onmiddellijk werd gezien de mooie zonsopkomst er voor gekozen om naar de dam te rijden. Oorspronkelijk hoopten we op Giraffe’s tegen het mooie licht, maar uiteindelijk werden het silhouette beelden van Leeuwen.

 

Daarmee kwam een einde aan een zeer geslaagde week voor onze klanten, Martin, Roger en mijzelf in het prachtige Zimanga. Niet voor niets noemde ik het vorig jaar het paradijs voor safarifotografen. Wie mee wil met Wildpix Travel kan volgend jaar mee met Jaap en ook voor 2021 hebben we al data geboekt. Hopelijk kan ik dan zelf weer mee.

 

 

Al met al een prachtige maand in Afrika gehad. Mana Pools en Lake Karba waren top. Kafue een mooie ervaring en Zimanga zoals verwacht zeer bijzonder. Het safari virus zal mij niet gauw verlaten. Teglijkertijd fijn om terug te zijn bij Anita, de kinderen en de rest van de familie en vrienden.

 

Tot slot nog wat beelden uit Zimanga. Een absolute aanrader!!

ma

07

okt

2019

Kafue National Park: Rijke natuur!

Na de reis met Loulou Beavers naar Mana Pools en Lake Kariba, wilde ik de periode voor mijn tijd als fotogids van de Zimanga reis van Wildpix Travel overbruggen. Ik vroeg daarom, het vertrouwde en gewaardeerde Out in Africa om suggesties. Zij kwamen na wat overeg met Kafue National Park. Dit was dan ook het volgende reisdoel.

 

Kafue National Park is een zeer groot natuurreservaat. Zonder de GMA’s (omliggende Game Management Area’s, waar beperkingen gelden voor landbouw en de natuur / mens conflicten worden beheerd)  is het ruim 22.400 Hectaren. Het park heeft last van illegale activiteiten en grote delen worden jaarlijks afgebrand. Deels gebeurd dit gecontroleerd en deels door stropers, die zo de dieren in een gebied isoleren.

 

Ik ben in drie kampen geweest, die allemaal gesticht zijn door een echtpaar afkomstig uit Nederland. Zij wilden hun leven zo’n 20 jaar terug een andere invulling geven. Over hun avontuur is een TV programma gemaakt. Als je je realiseert hoe het er toen en nu voorstaat is dat een indrukwekkende prestatie. 

 

Door de kleinschaligheid van de kampen en hun directe betrokkenheid bij de gasten en de lodges krijg je echt iets mee van de uitdagingen. Zo werd er in het Busanga Plains Camp geboord naar water. Dit omdat de huidige watervoorziening te wensen overlaat. Toen de boor het begaf, moesten onderdelen gehaald worden in Lusaka, een ruime reisdag weg.

 

Mukamba is de hoofdloge en ligt aan de Kafue rivier. Vanaf het begin ging ik met Powel, een zeer bekwame en prettige gids op stap. Daar abij lle ritten niemand met ons meeging, kon ik doen wt ik vanuit fotografische gedachten wilde. Een middag deed ik een heerlijke bootsafari. De andere middag en ochtend een safaririt, 

 

Door de grootte van Kafue moet je in het bosgedeelte echt zoeken naar het wild. Wat onmiddellijk opviel was de rijkdom aan antilope soorten. Bushbuck, Reedbuck, Waterbuck en de alom aanwezige Puku kwamen we regelmatig tegen. Later op de plains volgden ook Sable en Roan Antilope, als ook Oribi. Drie soorten, die ik eerder niet kon vastleggen. In de plains is verder Red Lechwe in grote getallen aanwezig.

 

Één ochtend rit werd besteed aan een tocht naar het Fig Tree Camp, een prachtig kleinschalig tentenkamp. We stuiten o.a. op een enorme groep (750 tot 1000 Buffalo’s). Een fantastische ervaring om mee te maken en tegelijkertijd een pijnlijke. De Tsetse vliegen zijn gek op Buffalo’s en op mij. Vele bulten waren het resultaat. 

 

Tijdens de middagrit werd hun aanwezigheid zelfs ondraaglijk. Regelmatig zaten er vele vliegen in het voertuig en op mijn handen, rug en benen. Wil je dat vermijden, dan kun je beter in juni, juli of de eerste helft van Augustus gaan. Er waren er dit jaar overigens extra veel, doordat de regenperiode te droog was. Zonder de Tsetsse vliegen was het gebied waarschijnlijk al verloren gegaan aan de veeteelt en landbouw.

Tijdens de drives bij Fig Tree Camp konden we o.a. de Africa Fish Eagle prachtig vast leggen bij zonsopkomst en zagen we een groep Leeuwen. In overleg met Powel besloten we tijdig terug te gaan, gezien het feit dat er veel vliegen waren en ik inmiddels een beetje ziek was geworden. Voor het eerst heb ik een middag safari overgeslagen om wat te herstellen, genietend van de gastvrijheid in het kamp en de vele geluiden en dieren, die zich lieten zien of horen.

 

We vertrokken vroeg naar de Busanga Plains. Het Camp is afgelegen en zo’n ruime zes uur rijden. Er is weinig tijd om te stoppen tussendoor, maar we zagen prachtige vogels als de Long Crested Eagle, White Backed Vultures en de Glossy Ibis. Tot het begin van de Plains achtervolgden de Tsetse vliegen ons. Maar eenmaal op de Plains heb je er geen last meer van. Gelukkig had ik drie nachten in dit geweldige kamp. Mooie ritten met o.a. heel veel Red Lechwe, Puku's, Roan, Sable en Oribi, werden afgewisseld met Olifanten, Leeuwen en vele vogelsoorten langs de waterranden.

 

Tijdens mijn aanwezigheid daar kreeg ik van een beheerster van een andere lodge een paardenmiddel tegen mijn maagklachten en zalf voor de jeuk. Het tekent de gastvrijheid en de samenwerking tussen de kampen in het afgelegen deel van het Kafue NP. Zo kregen zij bv water voor hun mobiele kamp van onze lodge. In de lodge was ik twee dagen de enige klant en daar de andere kampen ook niet vol zaten, kwamen we vaak nauwelijks iemand tegen tijdens de safari’s.

 

Zo waren we ook alleen getuigen van een kill door een jonge vrouwtjes Luipaard. Een groepje mannetjes Red Lechwe renden door het hoge gras en plots hielden ze stil en keerden om. Alleen te laat voor de voorste. Het Luipaard had verscholen gelegen in het gras en greep onmiddellijk de voorste vast. Een gevecht over zo’n 30 meter, waarbij zij haar poten om de Red Lechwe heen hield leidde uiteindelijk tot de val van de Red Lechwe. De keel werd afgeknepen en toen ze klaar was keek het jonge Luipaard vrouwtje ons trots aan. Ze had een vrij grote kill  voor onze ogen gerealiseerd. 

 

We merkten dat ze vrij schichtig was en vertrokken daarom vrij snel om haar te laten eten. Wel gaven we nog even de plek door aan de gasten, die nog in ons kamp waren en die, die middag wilden uitrusten. Wij gingen vervolgens door naar een groep Leeuwen, die actief werden tegen de schemering. Een ongelooflijk mooie rit ter afsluiting, voordat we, de volgende ochtend, vroeg terugreden naar Mukamba.

 

Kafue is zeker een bezoek waard. Prachtige afwisselende natuur en rijk aan dierenleven. Wel kreeg ik de indruk, dat er veel te verbeteren valt. Dat werd ook onderschreven door Powel en het management van de lodges. Hopelijk is inmiddels het besluit genomen om African Parks een licentie van 20 jaar te geven voor het beheer. Zij zijn in de Luawa Plains in Zambia al heel succesvol.

  

Onderweg naar Zuid Afrika kon ik weer heel wat foto’s bewerken. Een selectie staat hier onder. Ook ontmoette ik Shane P White, een beroepsfotograaf, die alles in zijn leven in het teken heeft gezet van natuurfotografie. Hij leidt een indrukwekkend leven en was een mooie verhalen verteller. Zelf zou ik nooit zo kunnen leven ver van mijn geliefde Anita , kinderen en de familie. Ik miste ze na drie weken reizen!

za

05

okt

2019

Lake Kariba, relaxed genieten en fotograferen

De terugreis van Mana Pools was onstuimig. Door de harde wind stonden er behoorlijk golven op de Zambezi. De koffers en fototassen werden ingepakt in plastic tegen het vele water. Met name Patricia en Loulou Beavers, de fotografe die ons begeleidde, kregen de volle laag. Bibberend stapten ze in de auto richting Lake Kariba. Daar gingen we aan boord van een Houseboat.

 

Vier dagen bleven we op het water van dit kunstmatige meer, dat is ontstaan door de aanleg van een dam. De dam heeft veel slachtoffers gemaakt. Het verhaal gaat dat er arbeiders zijn omgekomen door een val in het sneldrogende beton, dat werd gebruikt. Ook moesten hele stammen en vele dieren worden geëvacueerd toen de rivier het meer vol liet stromen.

 

Langs de randen van het meer zie je nog resten van bomen. Die vormen kenmerkende staken in het water en zijn een ideale plek voor vogels als Aalscholvers, Afrikaanse Zeearenden en African Darters. Langs de waterranden zie je af en toe Olifanten, en ander wild. Uiteraard lopen er ook reigers en steltlopers. De aantallen zijn vaak beperkt, maar doordat je fotografeert van af het water kun je unieke beelden maken. 

 

 

Iedere middag en ochtend stapten we over op een klein pontonbootje. Op zoek naar een mooie zonsondergang en of zonsopgang, in combinatie met Olifanten, liefst in een ets hogere positie, zodat de poten ook afsteken tegen de horizon. uiteraard kun je niet elke keer succesvol zijn. Het luistert zeer nauw en een meter meer of minder naar links of rechts kan al een groot verschil maken. 

Uiteraard werd ook hier weer geprobeerd om uit te zoomen. Soms kwamen we tot de conclusie dat 1 pixel echt te weinig is om een Olifant herkenbaar in beeld te hebben. De positie en houding van de Olifant is ook van groot belang. Hoe staan de poten, zijn de tusks goed zichtbaar. Hoe zit het met de slurf en de oren. Dat alles speelt een grote rol.

 

Persoonlijk vond ik de momenten met grote wolkenpartijen het mooist. Je kunt dan de indrukwekkende lucht mooi meenemen in de foto. Ook vond ik het leuk om de zon met diafragma f18 vast te leggen, waardoor je de zon echt ziet stralen. Zeker met Olifanten aan de andere zijde en een groothoekopname werkt dit mijns inziens heel goed.

 

Een ander groot voordeel van de tocht op de Houseboat is dat je enigszins bijkomt van het soms wat gejaagde en zeer intensieve safari leven. Er was tijd om aan je foto’s te werken, een beetje te puzzelen en gezellige bij te praten met reisgenoten. Met Loulou Beavers rustig naar wat foto’s kunnen kijken. Ze geeft dan op een hele positieve en fijne manier feedback en tips. Dat maakt de reis wat mij betreft compleet en een echte aanrader!

 

 

Verder hebben we ook veel gelachen. Daar Joke, Sarah en Patricia, alle drie een medische achtergrond hebben, kregen Loulou en ik af en toe bijles. Mooi om de passie van de dames te zien. Als ik er aan toe ben, weet ik bij wie ik zorg regel!

Afscheid nemen van de dames op Lusaka was dan ook zwaar. Na de intensieve periode samen in Mana Pools en Lake Kariba, volgde het deel van de reis in mijn eentje. Kafue NP wachtte op mij! Voor dat ik daarover schrijf eerst nog wat beelden van Lake Kariba.

wo

02

okt

2019

Mana Pools, prachtig Zimbabwe

Al een aantal jaren stond op mijn bucketlist een reis naar Mana Pools. Liefst met Loulou Beavers, die daar prachtige foto’s maakt en er al jaren komt. Het zijn vaak schilderachtige foto’s, die je eigenlijk van andere safaribestemmingen niet tot nauwelijks ziet. Toen ze mij vorig jaar mailde dat er een plekje was vrijgekomen, heb ik gelijk gekeken of het paste in mijn schema. Gezien mijn enthousiasme reageerde Anita, mijn partner, ook positief.

 

Eind augustus was het zover. Naast Mana Pools stond Lake Kariba op het programma. Ook ging ik alleen door naar Kafue National Parks in Zambia en als gids naar Zimanga voor Wildpix Travel. In latere blogs zal ik daar over schrijven.

 

Om in Mana Pools te komen vlogen we op Lusaka. Tegelijkertijd een mooie gelegenheid voor een eerste kennismaking met mijn vrouwelijke reisgenoten. Naast Loulou, gingen Joke, Patricia en Sarah mee. Een select en heel prettig gezelschap.

 

 

De volgende dag gingen we naar de grens met Zimbabwe, vervulden de nodige formaliteiten en vertrokken per boot naar Mana Pools.Met lekker weer is zo'n boottocht bepaalt geen straf.  Het is het begin van de safari.

 

Langs de kant staan Olifanten, impala’s, Waterbucks en andere dieren te drinken. Uiteraard lieten Nijlpaard, Krokodil en vele watervogels zich ook zien. Af en toe kan er dichtbij gefotografeerd worden. 

Na aankomst deden we een lange gamedrive. Eigenlijk was het maar een half uur rijden, maar door het enthousiasme van ons als fotografen duurde het ruim 2 uur. Onmiddelijk kregen we tips over het harde licht en het gebruik van High Key als techniek om er mee om te gaan. Hierbij een voorbeeld van zo’n foto. Om goed de belichting te kunnen inschatten is best lastig. Het is daarom aan te raden een trapje van verschillende belichtingen te maken. 

 

Vlak voor aankomst bij het kamp werd nog besloten even te gaan kijken bij drie Leeuwen. Die stonden ook in de  middag op het programma. Loulou moedigde me daarbij aan om niet te veel in te zoomen, maar juist uit te zoomen. Voor een vogelfotograaf is dat best wennen. Dat is overigens best gelukt vind ik zelf. Gekscherend spraken we later op de reis, af en toe met elkaar over een één pixel Olifant.

 

 

De volgende ochtend stonden we vroeg klaar voor een lange drive en wandeling naar de burcht van de jonge Wilde Honden. Fotografisch een enorme uitdaging door de vele takjes, struiken en bomen, en de enigszins verscholen burcht, en tegelijkertijd een schitterende ervaring. We zagen ze eerst voorzichtig uit hun hol komen, rondkijken en kleine stukjes lopen, onder toeziend oog van de achtergebleven volwassen Wilde Hond.

 

Na terugkeer van de Wilde Honden, die succesvol hadden gejaagd, zagen we de overdracht van voedsel en de interacties tussen al de Wilde Honden. Adembenemend, zeker toen één van de Wilde Honden besloot ons is goed te bestuderen van vlakbij.

 

De middag werd doorgebracht in een bosgebied. Daarbij probeerden we gebruik te maken van de ondergaande zon en de vele Olifanten Ik merkte dat ik moeite had om goede foto’s te maken. Mijn hoofd was nog te vol van de eerdere ervaringen en ook moest ik wennen aan de licht en locatie omstandigheden. Later in de week lukte dat beter.

 

De volgende morgen gingen we weer vroeg op stap, om te genieten van het “sprookjesbos”. We zijn er echter nooit gekomen. Onderweg zag Carl, onze fantastische gids, namelijk in zijn ooghoek een Wilde Hond. Snel uitgestapt en na de nodige instructies gingen we op stap in lijn. Al snel zagen we de Wilde Honden etend in de bosjes. We konden niet echt zien wat de prooi was. Al snel gingen de Wilde Honden verder. Wij volgden op gepaste afstand. 

 

Carl schatte goed in dat de Wilde Honden van plan waren te gaan drinken. Precies op tijd waren we er. Heel voorzichtig benaderden de Wilde Honden het water. Ze hebben namelijk één van de volwassen Wilde Honden verloren aan een Krokodil. Onder leiding van het Alfa vrouwtje werd zorgvuldig het beste plekje gekozen. Wij zaten op zo’n 5 a 8 meter en keken toe. We fotografeerden pas op het laatst, bang dat we het drinken zouden verstoren. 

 

 

Even later gingen ze op stap. Wij volgden op gepaste afstand en zagen het begin van een mislukte jacht. Toen we terugliepen, konden we nog even naar de prooi kijken. Dit bleek een Baboon te zijn. Iets wat vaker schijnt voor te komen en gedocumenteerd is door National Geographi. Wat een onvergetelijke ervaring was dit! Wilde Honden van zo dichtbij, te voet en geen andere safari-gasten alleen, wij zelf! 

 

Die zelfde dag doden de Wilde Honden nog een Eland jong. Er stonden heel wat voertuigen om heen, maar verwend als wij waren zijn we direct doorgereden. Uiteraard weer naar een bos met mooi licht. Dat is wat Mana Polls uniek maakt en kansen biedt op schilderachtige foto’s. Aan het einde van de middag nog even bij een Lagoon met Low Key aan de slag geweest. Ben zelf enthousiast over het beeld met Twee Afrikaanse Lepelaars en de Geelsnavel Ooievaar.

 

De volgende ochtend was er één voor echte vogelaars. We maakten een lange rit naar de Bijeneters, zagen vele Afrikaanse Zeearenden, een prachtige Tok en een Geelsnavel Wouw. Wat een genot om ook met andere ogen naar vogelfotografie te kijken . Meer uitzoomen ipv inzoomen en de omgeving veel meer betrekken. Natuurlijk had ik dat al wel vaker gedaan, maar met name als ik niet dichtbij kon komen.

 

 

Die ochtend zagen we ook Zebra’s het ideale dier voor Zwart Wit opnames. Ze stonden bij het hooi, dat is uitgestald om de dieren bij te voeren gezien de droogte. Een omstreden maatregel, waar  met name Olifanten en Zebra’s van leken te profiteren. Sommige Olifanten hadden het gezien hun conditie hard nodig. De moeders hadden moeite voldoende melk aan te maken voor hun jongen en er waren er al verschillende gestorven. De Zebra’s zagen er daarentegen zeer gezond en goed uit.

 

Onder de zware omstandigheden heeft Bushwel, de grootste olifant, veel volgers. Hij kan namelijk op zijn achterpoten staan en haalt hele takken  met bladeren en bloemen naar beneden. Bushwel was gezien in de omgeving van ons Camp Mana, en die middag gingen we er lopend op uit om hem en zijn gevolg te fotograferen. Het werd een onvergetelijke middag. Door Bushwel en zijn gevolg, maar ook door de prachtige zonsondergang. Die middag kon ik een aantal van mijn mooiste foto’s maken. Wat een feest!

 

De volgende vier ochtenden gingen we naar het “sprookjesbos”. Het licht was iedere ochtend prachtig. Op zijn mooist rond zonsopgang, maar tot 9 uur vaak prima. Daarna volgde dan nog een rit door het park. Het “sprookjesbos” bood ons Olifanten, Waterbucks, Zebra’s en Impala’s in de meest prachtige settings. Juist doordat we er veel tijd besteden konden we mooie beelden maken. Daarbij werd ik niet alleen geïnspireerd door Loulou, maar ook door Sarah, Patricia en Joke. Net een andere positie, net een andere belichting, net een ander moment gaven ieder zijn eigen kijk op het bos. 

 

 

Die middag troffen we Leeuwen bij tegenlicht, die nog lagen te eten van hun prooi. Ook de Gieren lieten zich zien. Wij stapten uit, liepen er iets naar toe, en bleven uiteraard op gepaste afstand. Helaas vergat ik mijn fototas en grote lens te pakken. De afstand en de hele moeilijk belichting maken het meer een mooie herinnering, dan mooie foto’s.

 

De volgende middagen werden besteed aan het vinden van mooie plekken en dieren voor de zonsondergang. Soms werkte de één niet erg mee en soms de andere. Uiteraard soms ook even wel en dan schoten we mooie beelden.

 

Opvallend vond ik overigens dat het aantal antilope soorten vrij beperkt is in Mana Pools. zeker in vergelijking met Kafue NP, waar ik later was deze trip. De mooie settings, het prachtige licht, de mogelijkheid om te voet te gaan en de aanwezigheid van Leeuwen, Olifanten, meewerkende Waterbucks en Wilde Honden maakt dit echter meer dan goed.

 

 

Mana Pools is een absolute aanrader! Ik kom er ongetwijfeld nog is terug! Het Camp Mana was top en Carl en Loulou een gouden koppel.

 

Hieronder vindt je nog een aantal van de gemaakte beelden. 

vr

16

aug

2019

Zes manieren van kijken op Helgoland en Düne

Afgelopen weekeinde was ik met Ed Klungers naar Helgoland en Düne. Ed stelde kort terug voor om er heen te gaan. Eerst dacht ik dat de periode verkeerd was, maar na wat googlen bleek ook Augustus een mooie tijd te zijn voor een bezoek.

 

De avond voor het bezoek de fototas gepakt. Naast de 100-400, mijn 70-200, 24-70en de 16-35 ingepakt. Mijn 500 mm lens thuis gelaten, omdat ik dacht dat we makkelijk dichtbij konden komen. Heb hem niet echt gemist. Had ook een flitser mee en daar heb ik veel mee uitgeprobeerd.

 

We vertrokken s-ochtends vroeg voor een autorit van ruim 4 uur uit Amsterdam naar Cuxhaven. Daar namen we de snelle ferry naar Helgoland. Die snelle ferry is iets duurder, maar het extra uurtje slapen was het wel waard. Tot mijn schande moet ik bekennen, dat ik me bovendien verslapen had en dat Ed mij wakker belde! We konden redelijk dichtbij de haven de auto kwijt en na de formaliteiten volgde een lekker kopje koffie.

 

Het eerste wat opviel, kort na aankomst ter plekke, was de massaliteit van de aantallen Jan van Genten. De eerste paar uurtjes wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik wilde fotograferen. Na enige tijd ontdekte ik dat ik op 6 verschillende manieren kon kijken en werken aan de beelden. Te weten:

 

  1. Registratie van de aanwezige dieren, of wel het zien van wat je ziet
  2. Detail van de aanwezige dieren, of wel het zien van de schoonheid op de vierkante meter
  3. Sfeer van het moment, of wel het zien van de impact van weer en licht
  4. Creatie vanuit de aanwezige dieren, of te wel het zien van wat er creatief mogelijk is
  5. Actie van dieren, of te wel het snel reageren op de actie die je ziet
  6. Vanuit de massaliteit van de aantallen, of te wel het zien van de kracht van het aantal.

In het vervolg zal ik beschrijven hoe ik deze manieren van kijken heb vertaald naar beelden. Daarbij zal ik zoveel mogelijk de beelden laten spreken. Zo moge duidelijk zijn dat het beeld waar dit blog mee begint een registratiebeeld is. Het beeld legt vast hoe de Jan van Genten broeden en nestelen op de rotspunten van het eiland. Registratiebeelden zijn vaak wat saai en laten mijn hart niet sneller kloppen. Tegelijkertijd heb je ze vaak wel nodig als je een verhaal wil vertellen met je foto's.

 

Spannender wordt het al als je een detail van de Jan van Gent vastlegt. Lastig daarbij zijn keuzes over de uitsnede, de details die je wel laat zien en de details, die je niet laat zien. Bij de uitsnede is mijn ervaring dat een vierkante uitsnede vaak uitstekend werkt. Zie ook mijn blog Oog voor detail, dat ik schreef over het fotograferen van details vorig jaar in Zuid Afrika.

 

Voorwaarde voor het maken van detailbeelden is wel dat je voldoende dichtbij kunt komen. Voor de Zeehonden, waar je op 30 meter afstand moet blijven was het bv lastig om detail foto's te maken. Ook voor kleine vogels is dat meestal niet mogelijk. Drie voorbeeldbeelden staan hieronder.

De detailbeelden, die ik hierboven staan, raken wat mij betreft ook aan sfeer en creatieve beelden. Waarmee maar gezegd is dat de indeling in zes manieren van kijken niet elkaar uitsluit.

 

De sfeer van het moment heeft vaak te maken met het licht en het weer. Wij hadden de pech dat de meeste zonsondergangen tegenvielen. Veel wind, storm zelfs en wolken zonder veel zon. Daarom de kleine beetjes zon aangegrepen om toch sfeerbeelden te maken. 

 

Het effect heb ik verhoogd door de Witbalans manueel in te stellen op Kelvin waardes van 7500 en hoger. Met wat extra verzadiging kon ik toch nog wat sfeerbeelden maken voor en tijdens zonsondergang. Het maken van de vooraf bedachte silhouette foto's kon echter niet. Er was simpelweg te weinig tegenlicht voor dergelijke beelden.

 

Sfeerbeeld kan ook gemaakt worden met behulp van het weer. Tijdens de storm, werden wij bijna weggeblazen en pakte donkere wolken zich samen boven ons. De zee werd erg donker en de Jan van Genten stonden met hun kop van ons af bijna stil in de wind. De sombere sfeer zit in het beeld dat hier onder staat. Er staat ook een beeld van een jong Zeehondje tijdens de zandstorm, die over ons heen raasde op Düne. Tijdens die zandstorm is ook het beeld van de Kanoet genomen. Dit beeld is één van mijn favorieten van deze reis.

Sfeerbeelden zijn het type beeld, waar ik de laatste tijd, veel naar op zoek ga. De foto's onderscheiden zich nadrukkelijk van de registratiebeelden en maken het mogelijk mijn gevoel in het beeld te leggen.

 

Om creatief aan de slag te gaan had ik vooraf drie technieken in gedachte. Allereerst de High Key techniek, waarbij je bewust overbelicht. Onlangs deed ik er nog een workshop over. Dat wil niet zeggen dat al mijn beelden ook geslaagd zijn. Uiteraard is het ook een kwestie van smaak.

 

De tweede techniek is Low Key. Het tegenovergestelde van de High Key benadering. Bewust onderbelichten, waardoor alleen de lichte delen zichtbaar blijven. Ik durf dat niet zover door te voeren als wellicht nodig is om onderscheidende beelden te maken. De aanwezige rotsen gaven zodra de schaduw er opviel wel goede mogelijkheden. Ook omzetting in zwart wit heb ik geprobeerd.

 

De derde techniek is het bewust accepteren van bewegingsonscherpte. Ik heb geprobeerd daar ook aansprekend beeld mee te maken. Heb daarbij gewerkt met langere sluitertijden in combinatie met mijn flitser. Dat is een kunst waar ik me verder in wil verdiepen. De combinatie van flitstechniek met langzame sluitertijd vergt nog veel oefening. Iets om de komende tijd verder mee te gaan!

Kan me goed voorstellen dat dit soort beelden de wenkbrauwen doen fronsen. Het is immers bovenal een kwestie van smaak of je hier waardering voor hebt. Zo weet ik bv zelf niet of ik de Zeehonden kop mooi vind. enerzijds trekt mij het subtiele in het beeld, anderzijds is het wellicht meer een tekening en twijfel ik over de compositie.

 

Er was uiteraard actie genoeg om vast te leggen. Jan van Genten in vlucht ten overvloed. Daarbij was de windrichting wel van belang. Ze hangen in de wind en daarom zijn lang niet altijd de ogen scherp te krijgen. Naast zichtbaarheid onder invloed van de windrichting, speelt de lichtval een belangrijke rol. Het bekvechten van de Jan van Genten bood ook een prachtige kans. Net als het voeren van de jongen. De beelden hieronder zijn daar een voorbeeld van.

 

De actie bij de Zeehonden liet vaak wel wat te wensen over. Ze lagen veelal een beetje te slapen op het strand van Düne. Door ze in totaal drie keer te bezoeken, lukte het ook hier om actie beelden te maken. De beelden van het zwemmen en stoeien in het water zijn soms ietwat saai. Komt denk ik ook doordat een deel van de actie zich niet laat zien, daar het zich afspeelt onder water.

 

De jonge Zeehondjes waren iets actiever en soms ook wat meer geïsoleerd van de groep. Hun speelse karakter bood leuke kansen voor actiefoto's. Hiernaast een leuk voorbeeld daarvan.

Zoals te zien is aan bovenstaande foto's zijn er ook momenten waarop de Zeehonden collectief in eens de zee in snellen. Leuk om te zien en gelukkig lukte het ook dit vast te leggen.

 

Om de massaliteit goed vast te leggen had ik mijn groothoek lens mee. Uiteraard begonnen met een beeld iets van boven. Door het groothoek effect kon ik de donkere en imposante luchten onderdeel maken van het beeld.

 

Gezien die imposante luchten leek het me ook leuk om te kijken of ik met de groothoek vliegbeelden kon maken. Alleen als de Jan van Genten vlakbij vlogen kon dat. Dat er ondertussen vogelpoep landde op onze kleding en apparatuur, moest ik op de koop toe nemen. Met één van de zo gemaakte beelden ben ik best blij. Hij staat hieronder.

 

Ook een combinatie van actie en massaliteit leek mij leuk om vast te leggen. Daarvoor wilde ik het bekvechten vastleggen met groothoek. Liggend op de grond vond de actie net achter de afrastering plaats. Lastig omdat er soms schaduw van, of een deel van de afrastering in beeld kwam.

 

Onze laatste avond had ik het idee om een groothoekopname te maken met een wat langere sluitertijd en met de flitser op verschillende standen. Helaas heb ik niet per foto opgeschreven welke flitstechniek ik gebruikt heb, maar de beelden zijn een combinatie geworden van creativiteit, massaliteit en actie. Kwestie van smaak of je ze mooi vindt. Zelf ben ik er nog niet helemaal tevreden mee.

Terugkijkend op dit weekend kan ik nagenieten van de vele uren fotograferen en het gezelschap van Ed. Heerlijk om je zelf zo uit te dagen en het pad van registratieplaatjes meer en meer te verlaten.

zo

21

jul

2019

Zoogdieren in de nacht

Enige tijd geleden zette Henri van Vliet foto's op Facebook van Zoogdieren gefotografeerd vanuit zijn hut. Prachtige en in zekere zin jaloersmakende beelden. Ik nam mij voor, om zodra de mogelijkheid zou bestaan, de hut te huren. Zelf doen blijft toch het allerleukste.

 

Toen op Facebook verscheen dat de hut nu gehuurd kon worden, reageerde ik dan ook direct. Zodoende had ik deze week als eerste huurder de kans foto's te maken. Oorspronkelijk zou ik 1 nacht gaan, maar mede dankzij de support van Henri kon ik er twee nachten van maken.

 

De eerste keer was afgelopen dinsdag. Thuis besloot ik o.b.v. de instructie vooral lenzen in te pakken met een beperkt tele-bereik. Het maximale was 200 mm. Daarbij lette ik uiteraard op de lichtsterkte van de lenzen. Het maximale was 2.8. Uiteindelijk had ik mijn 24-70 mm, mijn 50 mm, mijn 100 mm en mijn 70-200mm lens bij me. De 24-70 en de 50 mm lens heb ik niet gebruikt. Maar goed, als ik niet ver hoef te lopen, geldt voor mij het adagium, beter mee verlegen dan om verlegen.

Vol enthousiasme stapte ik in de auto. Proviand en fototas mee en gekleed tegen de nachtelijke kou. Henri wachtte mij al op met een kop koffie en gaf tekst en uitleg. O.a. over het gedrag wat je kunt verwachten van Wild Zwijn en jongen, Vossen, Das en Boommarter. Het is uiteraard cruciaal zo min mogelijk geluid te maken en zo stil mogelijk te zitten. Mijn proviand bleef daarom achter in de auto.

 

Verder gaf hij uitleg over de instellingen waarmee hij fotografeert. Hij gebruikt zelf veelvuldig een Sigma 105 mm 1.4 lens uit de Art serie. De lichtsterkte van dit relatief zware objectief, stelt hem in staat te fotograferen met ISO 1600. Op f1.4 krijgt hij door het beperkte aantal mm nog steeds scherpe beelden. Bij f2.8, wat de meeste lenzen, die ik bij me had kunnen, kom je dan uit op ISO 3200. Het is van groot belang in 1 keer goed te belichten, daar oplichten ruis in de foto naar boven haalt. Henri liet mij zijn lens uit proberen en ik moet zeggen, dat ik overwogen heb hem zelf ook aan te schaffen.

 

Na de uitleg gingen we naar de hut. Het is een tweepersoonshut, maar daar ik alleen was kon ik mooi in het midden zitten. Met twee personen kan ook, maar het risico op schrikreacties van de dieren is dan denk ik groter. Bovendien zit je er dan iets schuin voor.

Het hutje heeft een klein waterplasje, wat het mogelijk maakt om mooie reflecties te krijgen. Henri had het water al schoon gemaakt en bijgevuld. De setting wordt verlicht met LED lampjes, die continu branden. De dieren zijn daardoor aan het licht gewend geraakt. Die gewenning heeft overigens een jaar geduurd.

 

Henri verzorgde het voer, terwijl ik mij installeerde. Na nog wat tips vertrok hij, en viel de nacht langzaam in. Je hoort allerlei geluiden en al vrij snel zag ik een muis rondrennen door de stapel takken aan de linkerkant. Ook zag ik een rat, maar beide bleven binnen de dekking. Bij mijn tweede bezoek pakte dat anders uit en at de Bruine Rat een behoorlijk deel van het voer, dat bestemd was om de Vos te lokken. 

 

Na enige tijd kwam er een Vos in het zicht. Eerst liep die op behoorlijke afstand voorbij, maar enige tijd later kwam die voorzichtig dichterbij. De Vos was zeer schichtig en reageerde op iedere beweging en klik van de camera. Het beste kun je hem eerst laten eten en wennen.

Dat het een lastig dilemma is, wanneer druk ik af en hoeveel geduld heb ik, blijkt wel uit de resultaten van mijn eerste bezoek en mijn tweede bezoek. De foto van de Vos aan het begin van dit blog maakte ik de eerste keer. Dat was voor het uitgebreide eten. Bij het tweede bezoek aan de hut, afgelopen nacht heb ik gewacht tot de Vos gegeten had. Die was namelijk wederom zeer schichtig. Alleen ging hij nooit eten en heb ik geen foto van de Vos.

 

Later die eerste nacht keerde de Vos nog een aantal keren terug. Doordat het licht allerlei insecten trekt, kwamen er meer en meer insecten in het water, waardoor je soms wat hinderlijke vlekjes bij de reflecties krijgt. Die zijn uiteraard in de nabewerking prima te verwijderen.

 

Rond 1 uur werd het stiller. Af en toe hoorde je in het bos nog geluid. Zo hoorde ik een luide schreeuw van een Wild Zwijn en het krijsen van de Bosuil(en). Om 3 uur overwoog ik naar huis te gaan, maar toen even later er een schim te zien was van de Boommarter, besloot ik te blijven zitten. Tegen 4 uur kwam de Vos nog langs. Daar ik nog terug wilde naar Amsterdam besloot ik vervolgens het voor gezien te houden. Om 5.15 kwam ik thuis, moe maar voldaan en overtuigt dat ik graag nog een keer terug wilde. 

 

Henri bood mij die gelegenheid voor afgelopen nacht. Gezien mijn ervaring met het terugrijden de vorige keer had ik besloten een hotelkamer te boeken vlakbij. Dat is per slot van rekening veiliger!

 

Uiteraard was de instructie tijdens de kop koffie nu beperkter. Henri vertelde over zijn recente ervaringen en waarschuwde me voor het rijden terug naar het hotel. ER kon sprake zijn van overstekend wild. Gelukkig maar, want toen ik terugreed, om 4.30 uur, staken er Edelherten over! De camouflage van de hut was verder verbeterd en de setting iets aangepast. Dit keer lieten muis en Bruine Rat zich beter zien en vastleggen. Had daar wel mijn 70-200 mm lens voor nodig, waarmee ik op ISO 4000 uitkwam. Je merkt dat doordat de Bruine Rat kleiner is, je minder profiteert van het aanwezige licht. De AV stand van de camera liet zich enigszins misleiden. Ik heb de instellingen daarom aangepast naar volledig manuele belichting.

 

Van de grote zoogdieren was de Vos, der eerste die even langs kwam. De Vos was zeer op zijn hoede en liep vrij snel weg. Vanuit het donker hoorde ik ineens gekrijs en het geluid van rennen. Niet veel later kwam een Zeug met drie Biggetjes langs. Wat indrukwekkend groot is de Zeug. Kreeg die niet eens goed op de foto. De 105 mm lens had ik op mijn 1 D Mark IV gezet en de cropfactor van 1.3  hielp ook niet. Met de 70-200 nog wat beelden geschoten en daar ben ik wel tevreden over. Er werd volop gegeten en ik wilde niet teveel verstoren, waardoor ik uiteindelijk geen moment heb waarop één van de Biggen opkijkt. Een goede reden om nog een keer terug te gaan :-) !

 

De Vos kwam weer en keek nog even rond en vertrok. Daar ook muis en Bruine Rat zich niet meer lieten zien, ben ik na een uur gaan kijken. Zoals ik al verwachte was al het voer op. Heb het voer bijgevuld en ben gaan wachten. De muis liet zich weer zien, maar voor de Vos moest ik wachten to 3.45. Maar weer vertrok de Vos zonder te eten. Hopend op de Boommarter wachtte ik nog tot 4.25 uur. Maar de slaap kreeg de overhand en ik besloot terug te gaan naar het hotel. 

 

Al met al een schitterende ervaring en een absolute aanrader. Als je de hut wil boeken kun je Henri contacten via Facebook. Het kost 139 Euro. Dat lijkt een fors bedrag, maar gezien het vele werk, dat er in zit, en de unieke setting en kans in mijn ogen heel begrijpelijk. Hieronder nog wat beelden.

ma

27

mei

2019

Experimenteren met meervoudige belichting

Al tijden liep ik rond met het idee om meer tijd te besteden aan macrofotografie. Om te oefenen volgde ik een workshop Creatieve Macrofotografie bij Loulou Beavers. Daar beleefde ik veel plezier aan. Maar tegelijkertijd bleef het aantal macrofoto's wat ik daarna maakte beperkt. Wel experimenteerde ik af en toe met meervoudige belichting.

 

De discipline om de macrolens in de tas te stoppen had ik nog wel, maar in het veld ging de eerste aandacht met name naar de vogels en vossen. Tegen mijzelf gaf ik als reden dat er teveel wind stond, of dat het licht niet goed was, of dat het onderwerp niet interessant was. De enige manier omdat te veranderen was met alleen macrolens op stap gaan.

 

Dat voornemen heb ik onlangs in de praktijk gebracht tijdens een week vakantie in Griekenland. Naast mijn macro lens had ik een 24-70 en lensbaby lensjes bij me. Kortom alle gelegenheid om aan de slag te gaan met macrofotografie. Uiteindelijk ben ik daar 4 ochtenden met vaak veel wind en twee keer zon en twee keer bewolking op stap gegaan. Daarbij heb ik alleen mijn 100 mm macrolens gebruikt.

De eerste ochtend bleef ik voornamelijk in de tuin ven het hotel en fotografeerde ik naast typische tuinbloemen, vooral insecten. Best een lastige klus, waarbij mij direct opviel dat het maken van creatieve insectenbeelden nog te hoog gegrepen was. Ik besloot dan ook de volgende ochtend buiten het terrein van het hotel te gaan, op zoek naar bloeiende bloemen.

 

De eerste creativiteit liet ik los op een lange aar van een voor mij onbekend gras. Die zwiepte wat rond in de wind en ik wilde dat gevoel vastleggen met meervoudige belichting. Ik werk met Canon en in mijn camera kun je op 4 manieren beelden combineren. Dat gaat door de standen donker, helder, gemiddeld en additief.

 

Voorzichtigheidshalve begon ik met gemiddeld en dat liet vooral de beweging zien. Dit kwam mede doordat ik telkens op de zelfde aar focuste en de lucht als achtergrond vrij somber was, die ochtend. Al snel keek ik naar de mogelijkheden van helder en van additief. De foto die hierboven staat maakte ik op de laatste ochtend met de helder-stand bij opkomende zon. Ik heb ook veel foto's gemaakt met de additief-stand van deze aar en dat leidt op een bewolkte ochtend tot beelden als hier onder.

Delen van de aar vallen nu weg door overbelichting met 2/3 stop tot 1 stop. Dat bood leuke mogelijkheden en al doende keek ik ook naar de impact van de verschillende witbalans mogelijkheden.

 

Naast auto probeerde ik de Kelvin waarde rond de 7000 of soms zelfs iets hoger, maar ook rond de 3600 uit. Dat leidde to veel verschillende foto's, maar uiteindelijk blijkt thuis dat ik ze maar beperkt mooi vind. Dit heeft te maken met de gekozen diafragma waarde f4.0 of lager, waardoor vaak maar een beperkt deel scherp blijkt. Een hoger F-getal leidde tot teveel bewegingsonscherpte. De onscherpte is naar mijn mening bij het beperkte beeld niet altijd mooi.

 

De beelden gemaakt met de donkerstand werden vaak te druk en wat mij betreft te somber. Ze pasten niet bij de rust en kalmte van het mooie Griekse platteland.

 

Soms wilde ik even van de aar weg om opnieuw inspiratie op te doen. Zo ging ik opzoek naar klaprozen. Ook die zwiepten in de wind en ik heb er veel moeite in gestopt om er iets van te maken. De foto eerder in het blog heb ik gemaakt door twee scherpe beelden te maken in meervoudige belichting met de helder-stand. Je ziet de beweging en toch iets van beide bloemen door dat ik eerst op de één en daarna op de ander scherp te stellen.

 

Uiteraard heb ik ook een scherpe en een onscherp beeld gecombineerd in meervoudige belichting. Al snel bleek mij dat als je zonder statief werkt het handig is eerst het onscherpe beeld te maken. Dat deed ik door eerst scherp te stellen, en daarna handmatig de lens naar onscherpte te draaien. Daarbij is het leuk om te kijken wat het doet als je de scherpte verder naar achteren verplaatst of juist naar voren haalt. Over het algemeen vond ik de beelden waarbij ik de scherpte naar voren haalde mooier.Het resultaat hier naast heeft iets van een impressionistisch schilderijtje.Nog wel van een slechte schilder, want ik ben er nog niet heel tevreden mee. 

 

De laatste twee dagen had ik strak blauwe luchten bij zonsopgang en ben ik met name gaan kijken wat ik kon met tegenlicht. Bij meervoudige belichting had ik er grote moeite mee. Veel beelden werden wat overbelicht en met name bij de additief-stand kreeg ik het niet werkend. Heb geprobeerd dat met extra onderbelichting op te lossen, maar was niet tevreden met de resultaten. 

Ook de helder-stand was niet optimaal, maar met de gemiddeld -stand kon ik onder deze omstandigheden, juist wel uit de voeten. Ik maakte er het beeld met klaprozen hiernaast mee, en hoewel nog niet helemaal wat ik zou willen vond ik het toch wel een geslaagde poging. Thuis vond ik sommige elementen in een donkerder beeld mooier en andere juist weer minder.

 

Aan het einde van de week realiseerde ik mij dat het uiteraard allemaal veel beter kan, maar dat het vooral een zaak is van veel doen en kritisch naar de resultaten kijken. Kan het iedereen aanraden om gericht aan de slag te gaan met dit soort technieken. Het stimuleert je om nieuwe dingen te proberen en ik heb me voorgenomen het vaker te doen.

 

Had ik dan geen moment spijt dat ik mijn telelenzen thuis had gelaten. Uiteraard niet! Op 1 van de ochtenden zag ik heel even een vos, die ik graag had vastgelegd. Maar nu had ik in ieder geval ook niet de frustratie dat,  hij mij te snel af was!

 

Tot slot nog een aantal foto's van deze dagen. De meeste zijn gemaakt met meervoudige belichting, maar de insecten en een enkele bloem ook niet!

ma

25

mrt

2019

Lensbaby Sweet 50 workshop

Al weer enige tijd ben ik in bezit van een setje Lensbaby lensjes. Lensbaby lensjes staan bekend om de mogelijkheden afwijkende en bijzondere foto's te maken. Op de website van Lensbaby vindt je allerlei instructie filmpjes en voorbeeld foto's. De foto's spraken mij aan en vandaar dat  ik op verjaardagen mij, die kado liet doen.

 

Uiteraard ben ik er mee gaan fotograferen. Met niet al te bijzondere resultaten tot gevolg. Vandaar dat ik op zoek ben gegaan naar een workshop om er meer over te leren. Al snel vond ik op internet dat één van de experts in Nederland, Andrea Gulickx is, en dat zij workshops geeft. Ik zou al in Februari aan een workshop deelnemen, maar die werd afgelast vanwege het slechte weer. Maar gisteren was het dan eindelijk zo ver.

 

We mochten op een schappelijke tijd (9 uur) verzamelen bij Vroeg in Bunnik. Daar kregen we allereerst een uitleg over hoe de lensje te plaatsen en weer los te maken. Dat is een handigheidje, waar ik enorm mee heb lopen klungelen. Onmiddellijk werd duidelijk waarom. Het kleine macro ringetje hoort niet in de grote geplaatst, maar daarachter. Ben achteraf blij dat ik hem er nog goed uitgekregen heb. Verder werd me direct duidelijk dat mijn dioptric niet helemaal goed stond om met mijn leesbril scherp te kunnen stellen.

 

Na de uitleg stapten we in de auto om naar de Botanische Tuin te gaan in Utrecht. De geplande locatie in Amelisweerd kent op dit moment teveel bouwactiviteit en te weinig mooi bloeiende bloemen om te experimenteren. De botanische tuin, toegankelijk met een museumjaarkaart, is een ideale plek om is stevig aan de slag te gaan. 

Het eerste wat we oefenden was scherpstellen met de lens niet gebogen. Naast de ring waar je aan kunt draaien is de beweging van het bovenlichaam een hele handige techniek, die ons geleerd werd. Het verklaart ook gelijk, waarom het werken vanaf statief, dat ik tot nu toe af en toe deed, niet optimaal is. Heb mijn statief ook nog even geprobeerd, maar dat werkt echt minder.

 

Nog steeds zijn veel van de foto's die ik maakte niet scherp. Verder is de scherpte van de, Sweet 50, waar wij de hele dag mee werkten, niet te vergelijken met de scherpte van de prime 500 mm lens, waar ik in vogelfotografie veel mee werk. Er is eerder sprake van een softe scherpte, zoals mooi te zien is op de afbeelding hiernaast.

 

Na enige uitleg mochten we vervolgens aan de slag met de buiging van de lens. Dat is nog weer een stukje lastiger. Voordat je het weet buig je te ver door en krijg je het beeld niet meer scherp. Verder merkte ik, dat ik zo gewend ben naar het scherpstelpunt te kijken in de zoeker, dat ik daardoor soms de lens wel boog, maar het scherpstelpunt toch in het midden zette. Je krijgt overigens bij een positie teveel aan de kant of in de hoeken ook geen scherpte.

 

Ook nu weer kan ik er best veel weggooien vanwege gebrek aan scherpte. Andrea raadt overigens aan om later nog is terug te kijken, om te zien of de foto's je alsnog bevallen. Best lastig, met mijn iets te beperkte geduld.

Tijdens het oefenen loopt Andrea actief rond en geeft zeer waardevolle adviezen. Die adviezen gaan over scherpstelling, buiging van de lens, achtergrond en nog veel meer. Zo adviseerde ze mij, bij het beeld hiernaast, om de witbalans aan te passen, waardoor de blauwe tint in de foto ontstond. Bij het overzicht van de gemaakte foto's staat ook de foto op de automatische witbalans stand.

 

Voor dat ik het wist was het 12 uur geweest en zochten we een iets beschut plekje om de boterhammen op te eten. Ondertussen kregen we nog wat meer uitleg van Andrea. Ondertussen bekeek ik de eerste resultaten en daardoor aangemoedigd liep ik met de groep mee naar de kas.

 

In de kas werd het tijd voor nog abstractere beelden van bv bladeren en lijnen en waterdruppels. Moest even schakelen om te zien wat er kon, maar ontdekte al gauw dat door en langs blad fotograferen ook met deze lens leuk kan werken. Heb dat ooit van Loulou Beavers geleerd in de Vlinderworkshop en moet eerlijk bekennen dat ik meestal relatief weinig met die kennis doe. 

 

In de kas heb ik een tijdje geprobeerd om ook bewegende diertjes scherp te krijgen met de Lensbaby Sweet 50. Dat is echt bijna onmogelijk. Misschien lukt het met een slak, maar met de miertjes is dit het beste resultaat wat ik kon krijgen. Overigens heel leuk om te zien dat de miertjes de knop in kruipen, omdat die nu al nectar bevat.

 

Langzaam aan werd het drukker en drukker in de kas. Na verloop van tijd gingen we mede daarom weer naar buiten. Met de paraplu aan mijn statief vastgemaakt zette ik narcisjes in de schaduw. Het was heerlijk om al liggend en met de opgedane kennis, ze te kunnen fotograferen. Het beeld aan het begin van het blog heb ik toen gemaakt.

 

Met nog wat tips van Andrea eindigde de workshop tegen 15 uur. Ze biedt ook goede nazorg, want we kunnen drie foto's aanleveren voor feedback en tips. Middels een besloten Facebook groep kunnen we bovendien contact houden. Ook kregen we kort na thuiskomst nog een e-book met instructies. 

 

Al met al vond ik het zeer geslaagd. Andrea is een uitermate deskundige en prettige workshop begeleider en daarmee heeft ze mij goed op gang geholpen. Nu zal ik veel moeten oefenen en experimenteren. Oefening baart immers kunst en als je naar haar foto's kijkt, dan herken je het kunstzinnige. Tot slot nog wat beelden!