Binnen de natuurfotografie ligt bij mij, de focus op het maken van foto's van vogels. Meer en meer ben ik tijdens de meestal verre reizen foto's van zoogdieren gaan maken. Sinds 2017 doe ik dat ook regelmatiger in Nederland. Samen zijn ze de hoofdmoot van mijn portefeuille.

 

Met deze website wil ik de kijker laten meegenieten van mijn natuurfoto's gemaakt in Europa, Afrika, Azië en Latijns en Midden Amerika. Dit in de wetenschap dat de uitspraak van Ansel Adams "Twelve significant Photographs in a year is a good crop"!  

 

Mijn beelden te koop via deze site en via Werk aan de Muur. Mocht je ook zulke reizen willen maken, kijk dan op Wildpix Travel. Ik begeleid enkele van hun reizen.

Introductie


Foto's van vogels en foto's van zoogdieren maken is mijn grote hobby. Ik kan genieten van de natuur, van licht en van de rust. Daar fotograferen de herinneringen vast houdt en ook technisch boeiend en uitdagend is, vergt het veel tijd en inspanning. Zelfs nu ik als ZZP'er werk, kom ik niet dagelijks toe aan fotograferen. Vaak combineer ik mijn hobby met het maken van verre reizen. Reizen die ik zorgvuldig voorbereid. Over mijn aanpak daarbij kun je lezen in het onderdeel reisvoorbereiding. Inmiddels ben ik ook gids / begeleider bij Wildpix Travel.

 

 

FOR ENGLISH LANGUAGE CLICK HERE

 

 

Portfolio

 

Een overzicht van de foto's waar ik zelf het meest op gesteld ben, tref je aan onder het kopje portfolio. Uiteraard is het een kwestie van smaak wat je mooi vindt en wat niet. Om het overzichtelijk te houden heb ik de portfolio ingedeeld in 4 groepen, te weten in vogel foto's genomen in Nederland, vogel foto's genomen in het buitenland en in zoogdieren genomen in Nederland en België en zoogdieren gefotografeerd buiten de Benelux. 

 

Je kunt mijn werken aanschaffen via Werk aan de Muur. Meer informatie staat in de webwinkel.

 

 

Recent

 

Regelmatig plaats ik ook recente foto's onder een apart hoofdje. Dit voor terug kerende bezoekers, die snel een paar mooie foto's van vogels of foto's van zoogdieren willen bekijken.

 

Soms vind ik het leuk te experimenteren met andere vormen van fotografie en workshops te volgen. Ook daar vindt je de foto's van. Meest recent ben ik met een project rond Spreeuwen aan de slag.

 

Inmiddels heb ik ook een lange lijst met boeken, die mij inspireren. Ik heb die toegevoegd voor de liefhebber en zoveel mogelijk gelinkt met de sites om die boeken aan te schaffen. 


do

10

sep

2020

Macrofotografie: experimenteren met Lensbaby Velvet, omni filters en Helios lens

Onlangs was ik een dag of tien met Anita naar Frankrijk. We begonnen in de Bourgogne, gingen vervolgens naar de Auvergne en eindigden in de buurt van Giverny. Vooraf vroeg ik me af welke lenzen ik mee zou nemen. Besloot dit keer mijn lange telelens thuis te laten en met name te gaan voor lenzen en filters, waarmee ik macrofoto's kon maken. 

 

Belangrijkste reden om deze lenzen en filters mee te nemen was, dat na deelname aan Lensbaby Omni en Helios workshops, mijn belangrijkste conclusie was dat ik veel moest experimenteren. Bovendien vermoedde ik dat de tuinen op plekken waar we zouden slapen, ideaal zouden zijn om te experimenteren.

 

Dat bleek een goede inschatting. Juist voor creatieve macrofotografie heb je niet veel meer nodig, dan licht, een bloem, blad of boom. Zo maakte ik de foto die hiernaast staat met het Helios lensje, tegenlicht en een simpel struikje. 

Het Helios-44M 58mm F2 lensje heb ik relatief veel gebruikt. Het is een lensje waar je mooie effecten mee kunt krijgen. Het is een lensje uit een ver verleden van Russich fabricaat. Ze zijn tot 1991 gemaakt. 

 

De lens is vanwege het prachtige bokeh zeer geschikt om macro en close up fotografie mee te doen. Om dichterbij te kunnen scherpstellen is een tussenring noodzakelijk. Het mooiste effect wordt vaak bereikt met een dunne tussenring. Zonder tussenring past, die ondanks adapter, overigens niet op mijn Canon camera, omdat de spiegel dan de lens raakt.

 

Soms is het lastige dat de plek voor het maken van een mooi Bokeh je niet de ideale achtergrond hebt. Daarom heb ik ook geprobeerd om te spelen met meervoudige belichting. Zeker in een donkerder deel van de tuin in de Auvergne kon ik het gevoel wat ik had, van een spookachtig stukje naaldbos, naar mijn gevoel goed vastleggen.

 

Voor het bereiken van het juiste resultaat heb ik gespeeld met de vier verschillende standen om beelden over elkaar te leggen, zijnde gemiddeld, helder donker en additief. Bij weinig licht is de additief stand erg bruikbaar. Donker is dan slecht bruikbaar en gemiddeld werkt meestal ook. Standaard begin ik op gemiddeld. Afhankelijk van het resultaat kijk ik naar de andere mogelijkheden. Door aanpassing van diafragma, belichting en witbalans zoek ik dan naar het meest sprekende beeld. Thuis gekomen weet ik niet altijd exact meer wat ik gedaan heb. Zekere als ik in de flow zat! Ga toch maar is een boekje meenemen en het opschrijven!

De Omni filterset vind ik persoonlijk nog een stuk lastiger om mooie beelden te maken. Ik begin meestal met 1 filter en probeer ik die goed te plaatsen. Dat is al niet erg gemakkelijk, al helpt het met LiveView en statief te werken. Met 1 van de filters kun je reflecties creëeren van je foto onderwerp. Die heb ik hier toegepast en vervolgens heb ik een tweede filter toegevoegd om een extra reflectie te krijgen. 

 

Daarmee kreeg ik het hiernaast staand resultaat. Persoonlijk vind ik het hoekje rechtsonder nog wat storend en had ik liever daar nog een soft effect toegevoegd om het beeld daar minder hard te maken. Dat heb ik ook geprobeerd, maar op het moment dat ik een filter toevoegde verloor ik de reflecties. Soms stootte ik tegen de andere filters en soms verstoorde de lichtval de eerdere filters.

 

Er zijn ook filters met extremere effecten. Zo zijn er allerhande prisma filters, waarmee je extreme lichtval in het beeld brengt. Ook zijn er kleurenfilters met verschillende effecten. Al met al soms wat complex om toe te passen. Bij de foto's onderaan dit blog kun je zien hoe het systeem werkt.

Op bijgaande foto zie je de impact van de kleurenfilters.Die kan vrij fors zijn en is in mijn ogen al snel te veel. Daar ze ook kunnen bijdragen aan soft omgevingslicht kijk ik meestal wel of ze iets toevoegen. Tot nu toe heb ik maar een beperkt aantal kleuren gebruikt. wellicht dat ik met andere kleuren weer andere effecten kan krijgen.

 

Heel veel experimenteren en proberen lijkt mij het devies. Wellicht zelfs ze af en toe laten liggen. Dat had ik ook gedaan met de Lensbaby Velvet 56 lens. Die heb ik inmiddels een paar jaar en het lukte me vrijwel nooit om er iets bijzonders mee te maken. Uiteraard kon ik het niet laten om, ook die, deze keer verder uit te testen.

 

De eerste stap was dat ik besloot hem te gaan gebruiken bij bijzonder licht en vanaf statief. Daarmee werd de opgave om iets moois te maken al een stuk simpeler. Één van de ochtenden in de Auvergne kwam de zon mooi op en maakte ik een aantal foto's van een boompje bij het zwembadje. 

Één van die foto's staat bij de foto's onderaan dit blog. Persoonlijk ben ik er wel blij mee. Dat komt vooral door de sfeer en de sterke effecten van de lens. Toen ik vervolgens een spinnenweb vond, had ik het geluk met tegenlicht te kunnen werken. De typerende effecten, van dit bijzondere lensje kwamen zo helemaal tot hun recht. De vaagheid naar de randen toe en de bijbehorende vervagende lijnen zijn daar een voorbeeld van. Het is hier het sterkste in het bokeh van de foto en voegt voor mijn gevoel een mystieke sfeer toe.

 

Verder had ik ook mijn Lensbaby Edge en Sweet systeem mee. Ik had te weinig tijd, om die ook uitgebreid te gebruiken. Heel even heb ik er mee gespeeld, maar de resultaten vielen me tegen. Je gebruikt ze het beste uit de hand en ik blijf ondanks de techniek van het bewegen naar de scherpte toe ipv exact scherp te stellen, dat een grote beperking vinden. Het helpt daarbij zeker niet, dat ik brildragend ben, en een niet al te vaste hand lijk te hebben. Wil ook nog is goed kijken of mijn optische zoeker wel goed staat afgesteld.

Corona zorgde overigens voor aanpassingen in ons programma. De regio's Bordeaux en Vaucluse werden oranje en hebben we daarom vermeden. Ons eerste alternatief was de Auvergne en al zoekend voor een passende afsluiting kwam Anita met de omgeving van Giverny. Dat sprak mij zeer aan, daar je in het dorp de welbekende tuinen van Monet hebt. Van Loulou Beavers, die een reis daar naar toe verzorgde, wist ik dat die prachtig zijn.

 

Fotograferen in de tuinen is overigens niet erg eenvoudig. Het mondkapje moest op, met een beslagen bril als gevolg en in het water zie je continu reflecties van bezoekers. Die waren er overigens minder dan normaal dankzij Corona. Loulou heeft een prachtige foto gemaakt van de waterlelies in de tuin. Die foto inspireerde mij tot het maken van bijgaande foto.

 

De reis naar Frankrijk en de keus om met name macrolenzen en filters mee te nemen is me goed bevallen. De workshops die ik gevolgd heb bij Loulou Beavers en Andrea Gulickx hebben me daarbij heel goed op weg geholpen. Toch ook in Nederland, maar is wat vaker zonder de telelenzen op stap gaan. Uit bijgaande beelden blijkt hopelijk dat het de moeite waard is.

zo

23

aug

2020

Lensbaby OMNI

Aan het begin van de COVID 19 periode kocht ik een Lensbaby OMNI set en een OMNI kleurenset. Idee was om die bij macrofotografie uit te proberen en te kijken hoe ze toe te passen in creatieve natuurfotografie.

 

De COVID 19 lockdown gold gelukkig niet voor de natuur. Een aantal keren ging ik naar het Amsterdamse Bos, om aan de slag te gaan met macrofotografie. Overigens boden de plantsoenen in Amsterdam Zuid ook prima mogelijkheden om te experimenteren.

 

De Lensbaby Sweet en Edge lensjes gebruikte ik af en toe al bij macrofotografie, en bieden leuke creatieve mogelijkheden. Om er meer uit te halen deed ik ooit een workshop bij Andrea Gulickx. De belangrijkste conclusie was toen, veel oefenen. Ook tijdens de lockdown heb ik er mee gespeeld. Beelden uit die periode staan bij mijn macrofoto's. 

 

Net als met de Lensbaby lensjes had ik moeite met de Lensbaby OMNI set. Gezien de lock down vroeg ik de Lensbaby expert in Nederland, Andrea Gulickx om hulp. Ze gaf mij avast wat adviezen, waar ik tijdens de lock down mee aan de slag kon. Toch bleef ik modderen. Vandaar dat ik een nieuwe workshop boekte bij Andrea Gulickx. Afgelopen vrijdag kon die gelukkig doorgaan.

Even leek het weer nog roet in het eten te gooien. Er werd regen voorspeld en ik begon me meer en meer zorgen te maken. Gelukkig kwam er een berichtje van Andrea, dat ze kijkend naar de weersverwachting voor stelde om iets later te starten. Daar iedereen akkoord was, hoefde ik een keer voor mijn hobby niet heel vroeg op pad.

 

Uiteraard zijn er rond de workshop de nodige COVID regels, om te garanderen dat je 1.5 meter afstand in acht neemt en het risico op verspreiding, zo klein mogelijk te maken. De pluktuin in IJzendoorn bood veel ruimte en daardoor was ook de praktijk COVID vriendelijk. Andrea biedt zelfs aan een mondkapje te dragen als daar behoefte aan is. 

 

Net als in meer workshops over creatieve fotografie, was ik ook dit keer de enige man in het gezelschap. Vraag me soms of dit komt omdat mannen denken , dat ze het zelf wel kunnen, of omdat ze gewoon willen vast leggen en jagen op nieuwe soorten, of dat het komt door de angst om les en feedback te krijgen van de in mijn geval altijd vrouwelijke fotografe, die de workshops leiden? Wie het weet mag het zeggen!

 

We begonnen met een algemene uitleg over de effecten, die met de verschillende filters te bereiken zijn. Het varieert van stretchen, tot reflectie en veranderde lichtinval. Er volgde per filter een korte demo om het effect ook te laten zien. Opvallend is het gemak waarmee Andrea de effecten weet te demonstreren. Dat terwijl ze naar eigen zeggen de setjes niet heel veel gebruikt. Niettemin heeft ze er veel aansprekende beelden mee gemaakt, zoals je kunt zien op haar website.

Andrea raadde ons aan om te beginnen op statief. Voordeel daarvan is dat je niet tegelijkertijd en bezig hoeft te zijn met scherpstellen, en het realiseren en beoordelen van de effecten in de foto. Bijkomend voordeel vind ik dat je in alle rust kunt werken met Live View en kunt terugkijken. 

 

Het zonnetje scheen steeds feller, en op advies van Andrea heb ik een plekje in de schaduw gezocht. Daar er veel wind was, hetgeen bij macrofotografie echt lastig is, besloot ik me te richten op struiken met bloemen en vruchten. Op zijn minst zijn die minder bevattelijk voor de wind. Nog steeds was het lastig en had ik minder scherpe beelden, dan ik had gehoopt.

 

In mijn tas zaten ook mijn Lensbaby lensjes. Op advies van Andrea bleven die in de tas. Je werkt makkelijker met de OMNI filtertjes op een gewone macrolens. Zelf heb ik alles gedaan met mijn 100 mm Macro van Canon. Je plaatst de filters met magneetjes op de OMNI filterring. Die maak je vast aan je macrolens met een af-, of opstapring. Let daarom bij aankoop goed op de filtermaten, die je hebt en die bij het setje zitten.

 

Om te beginnen is het handig, om een foto te maken van de  situatie, die je gaat fotograferen. Daarmee kun je het effect van de filters makkelijker vaststellen. Daar moet ik echt aan wennen. Achteraf heb ik het onvoldoende gedaan. Net een andere positie aannemen en vervolgens doorgaan, maar ondertussen verandert wel de start situatie.  Je hebt dan niet meer de juiste vergelijking.

Vervolgens voeg je een filter toe en bekijkt het effect.  Daarbij speelt lichtinval, het filter zelf en de positie t.o.v. de lens een belangrijke rol. Belangrijk is om het filtertje niet te ver van de lens te plaatsen. Ze hoeven daarbij niet paralel te staan aan de lens. Alles kan en mag en heeft verschillende effecten. Wel moet je opletten dat de vorm van het filter niet onderdeel wordt van de foto. Dit kan overigens ook gebeuren met alleen één kant van het filter. De filtertjes zijn, door de magnetische koppelingen en steeltjes, heel makkelijk te bewegen en te verplaatsen. Let wel op dat bij het toevoegen van een filter de andere niet verschuift.

 

Mijn grootste zorg bij het gebruik is dat de effecten extreem zijn. Ook vond ik ze onvoorspelbaar. Het lukte me daarom buiten de macrofotografie nog niet ze met succes te gebruiken. Overigens ook bij macrofotografie, probeerde ik het uit de hand, maar had ik niet veel succes.

 

Tijdens de workshop werd ik mij er van bewust, dat ik ze buiten de macrofotografie ook het beste kan gebruiken met statief. Dan kun je het gewenste effect bereiken en moet je hopen dat de gewenste dieren zich in het beeld gaan begeven. Los uit de hand zal ongetwijfeld ook kunnen, maar dan voor een heel geoefende gebruiker. Dat Andrea, die veel uit de hand doet, voorkeur heeft voor een statief zegt mij veel.

Bewust heb ik ruim de tijd genomen op twee plaatsen in de pluktuin. Dat dwong me om al de verschillende effecten te proberen. Vaak begon ik wat schuchter en voorzichtig. Al gauw vond ik de effecten te fors. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat juist tijdens deze workshop ik volledig los kon gaan.

 

Van tijd tot tijd kwam Andrea langs. Ik kreeg tips, uitleg en suggesties hoe verder te gaan. Ongelofelijk leerzaam en dat zonder belerend te zijn. Voor mij een bevestiging dat een workshop bij haar echt toegevoegde waarde heeft en een aanrader is.

 

Ze liet ons overigens een enorme set aan hulpmiddelen zien, die zij als fotograaf gebruikt. Van lampjes, tot klemmen, statiefjes en een houder voor de witte paraplu. Verder vertelde ze nog over Lensbaby lensjes en Laowa Macrolenzen. Handige extra's voor de liefhebbers van macrofotografie. 

 

Na zo'n 5 uur workshop was ik moe en voldaan. Veel geleerd en heel veel geprobeerd. Dankbaar vatte ik de reis aan naar huis, wetend dat thuis bij het bekijken van de beelden op de computer de vertwijfeling toe zou slaan. Zijn dit nou de beelden, die technisch voldoend goed zijn, en die niet alleen mij inspireren, of kan ik me beter richten op recht toe recht aan natuurfotografie. Gelukkig mag ik drie foto's naar Andrea sturen voor advies en feedback.

 

Eenmaal thuis en kijkend op de computer besefte ik me dat er nog altijd veel valt te leren. Ook hier geldt oefening baart kunst. Nu de tijd nog vinden en geen excuses meer zoeken.

do

20

aug

2020

Boshut Ugchelen: voor wild

Sinds kort bied Staatbosbeheer de mogelijkheid een hut te huren voor de fotografie van wild. De hut staat aan een wildweide in een rustgebied, omringd door oude bossen en statige beukenlanen. Vanuit de hut heb je uitzicht op de wildweide met drinkplaats, die vaak bezocht wordt door Wilde Zwijnen. Ook Edelherten, Reeën en Vossen komen soms gebruik maken van de drinkplaats of grazen.

 

De hut is geschikt voor maximaal twee fotografen. Als je met twee fotografen gaat, raad ik aan zo min mogelijk bagage mee te nemen, daar de ruimte vrij beperkt is. Er zijn in de hut prima bonenzakken, waar je lens en camera op kunt leggen voor stabiliteit. Voor een statief is er mijns inziens te weinig ruimte.

 

Er zijn twee luiken, die je moet openen, met passende camouflagenetten. Uiteraard moet je stil zijn en de lens niet te abrupt bewegen. Fotograferen met de stille modus van de camera is absoluut aan te bevelen. Ook is het belangrijk om geen wild op te schrikken bij de wandeling van en en naar de hut.

 

Op de parkeerplek ontmoette ik de boswachter. Die gaf een korte toelichting en bracht me naar een punt, waar ik later die avond de sleutel van de hut moest achterlaten. We keken samen of ik door kon lopen en erg geen wild op de weide aanwezig was. Daar er nog niets was, kon ik doorlopen naar de hut. Het hutje was makkelijk vindbaar en met het warme weer behoorlijk opgewarmd.

 

Na installatie van de apparatuur, overwoog ik met welke instellingen ik zou gaan fotograferen. Ik koos voor de M stand met auto ISO. Belangrijkste reden daarvoor waren de wisselende lichtomstandigheden. Het was halfbewolkt en de schaduw en zonplekken veranderden snel.

 

Uiteraard stelde ik voor beide camera's een bovengrens in voor de ISO waarde, rekening houdend met de ruisprestatie. Één van mijn camera's is daar zeer goed in, dus stelde ik daarvan de bovengrens in op 12.800. De ander een stuk minder, dus die ging op 3200.

 

Sluitertijd ben ik begonnen op 1/500ste, er vanuit gaand dat de komst van wild gepaard zou gaan met beweging. Later heb ik die regelmatig laten zakken. De diafragma waarden heb ik meestal tussen de f5.6 en f7.1 gehouden. Later op de avond heb ik ook nog wel f4.0 gebruikt en ook een hogere waarde als f9.0. Dat laatste als ik meer scherp wilde houden. 

Na ruim 1.5 uur wachten en speuren over de weide was er nog niets gebeurd. Ik besloot even op mijn telefoon te kijken om te zien of de Corona persconferentie al begonnen was. Toen ik weer opkeek, zag ik door het raampje aan de zijkant dat er Wilde Zwijnen met jongen in aantocht waren. 

 

Even later verschenen ze in beeld en begon ik te fotograferen. Zelfs met de camera in de stille modus leken de Wilde Zwijnen te schrikken. Ze verlieten aan de overkant het terrein. Niet veel later kwam een vrij mager Wild Zwijn alleen ter plekke. Die begon te eten van het gevoerde mais. De mais kan zichtbaar zijn op de foto's, die je maakt en de plekken waar het meeste ligt, heb ik vermeden bij het fotograferen.

 

Niet veel later kwamen de eerste Wilde Zwijnen met hun jongen weer terug. Dit keer namen ze uitgebreid de tijd om te eten. Toen ze weer verdwenen verscheen er nog een groep van 7 Wilde Zwijnen, die erg alert waren. Bij de minste of geringste beweging of klik, dropen ze af. Ik heb ze eerst helemaal naar het voer laten komen en daarna wat laten eten, voordat ik verder ging met fotograferen.

 

De positie waarvan je uit fotografeert is eigenlijk iets te hoog. De hut ligt iets hoger dan het veld en er staat ook nog vrij hoog gras voor. Zeker in het zanderige deel van de setting krijg je daardoor sterk het gevoel dat je van bovenaf hebt gefotografeerd. Ook is het lastiger om zo de omgeving er mooi op te zetten. Grappig genoeg gaat dat het beste als de Wilde Zwijnen wat verder op zitten.

 

Helaas hebben de andere doelsoorten zich deze avond niet laten zien. Wellicht hebben andere huurders meer geluk, maar ik was dolblij met de kans in alle rust Wilde Zwijnen te fotograferen.

 

Tot slot nog een aantal beelden van de Wilde Zwijnen:

za

13

jun

2020

Hut 10 van Han Bouwmeester

Onlangs is hut 10 van Han Bouwmeester geopend voor fotografen. De hut is samen met "Het Gronings Landschap" gerealiseerd in de Breebaart Polder en ligt in het uiterste noorden van ons land. De Breebaart Polder is een Natura 2000 gebied, waar veel Kluten zitten. Volgens "Het Gronings Landschap" gaat het zelfs om de grootste Klutenkolonie van Europa. Die komen af op hun favoriete maaltijd de Zeeduizendpoot. Verder zijn er verschillende andere vogels waaronder Lepelaars. 

 

Gezien de afstand vanaf Amsterdam (2.5 uur rijden) en de vroege zonsopgang, in combinatie met hoogwater besloot ik, vooraf een nachtje te blijven slapen. Ook overwoog ik er een tweede nacht aan toe te voegen om het maximale er uit te halen. Ik wilde met name graag met tegenlicht in de avond fotograferen. Maar gezien de slechte weersvoorspelling heb ik daar vanaf gezien. 

 

De dag voor de huur van de hut kwam ik om 18 uur aan bij Bed & Breakfast De Pastorie Termunten. De gastvrouw wachtte mij vriendelijk op en heette mij welkom. Ze vertelde enthousiast over de hut en de fotografen, die langs kwamen. Ik kreeg een prachtige kamer met uitgebreid zitje en keuken. Na een korte uitleg over het gebied en waar ik snel iets kon eten, vertrok ik voor een lekker visje en een gezonde wandeling. Eerst langs De Remise, een goedkoop visrestaurant voor een snelle hap en vervolgens naar het haventje. Daar heb ik Kokmeeuwen en Zilvermeeuwen gefotografeerd. Vanuit het haventje ben ik naar Bezoekerscentrum de Dollard gelopen. Daar maakte ik een heerlijke wandeling door de polder en zag ik ook waar de hut lag. Fijn voor de volgende morgen.

De volgende ochtend ging om 4 uur de wekker. Er stond al een heerlijk ontbijt klaar en er was zelfs rekening gehouden met de behoefte van een fotograaf om iets te eten mee te kunnen nemen naar de hut. Indrukwekkende gastvrijheid tegen een hele schappelijke prijs. De volgende keer boek ik zeker weer deze bed en breakfast!

 

Buiten was het onmiddellijk duidelijk. Het was geen mooie zonnige dag, maar een dag vol regen. Niet dat het stortregende, maar het ging de hele dag door. Gelukkig zit je heerlijk droog in het hutje, en heb je met dit weer het voordeel dat je foto's niet snel hard contrast hebben van zonlicht. Ruim voor 5 uur zat ik in de hut. Schoenen uit en in de box gedaan, die voor de hut staat. Zo blijft de hut schoon.

 

Het was nog iets te donker voor mooie foto's, maar het zien van honderden slapende Wulpen, is ook al heel indrukwekkend. Verder inderdaad Kluten en relatief veel Krakeenden, enkele Bergeenden, enkele Grutto's, waaronder zelfs een Rosse Grutto. het beloofde een mooie dag te worden!

Aan het begin van de dag was het een drukte van belang en lieten de Kluten zich lang niet allemaal zien. Vooral de jonge Kluutjes bleven veilig verborgen onder de vleugels van hun ouders. Toen het steeds stiller werd voor de hut lieten ook de jongen zich goed zien. De ouders zijn daarbij zeer nerveus. Continu jagen ze andere vogels weg en slaken alarmkreten. Dit gebeurde zelfs met Krakeenden, die te dicht bij kwamen! Maar het grootste alarm werd geslagen bij overvliegende meeuwen. De jongen rennen dan vaak naar één van de ouders om dekking te zoeken.

 

Dit gebeurde vaak op grote afstand van de hut, maar bleef leuk om te bekijken en met mijn cropcamera de Canon 90D, 1.4 converter en 500 mm lens kon ik er toch ook wel beelden van maken. Deels zitten de Kluten overigens nog te broeden. Juist die zitten dichterbij, o.a. op een aangelegd grindeilandje. Dat gaat nog mooie beelden opleveren als die eieren ook uitkomen!

De drukte met vogels is wisselend gedurende de dag, dat heeft o.a. te maken met het tij op het nabijgelegen wad. Bij hoogtij wordt de plek voor de hut een plaats om naar toe te gaan en bij laagtij verdwijnen veel vogels weer. Dat was deze dag het geval rond 8.30 uur. Om 17.30 was het weer hoogtij en ik besloot in ieder geval te blijven tot dat moment, om te zien wat dat betekende voor de aanwezigheid van de hoeveelheid vogels.

 

Tussendoor waren er een aantal heel leuke momenten. Zo kwamen Bontbekplevier en Kleine Plevier op de zandplaat voor de hut langs. Dat bood leuke foto kansen en dwingt je ook om alert en wakker te blijven. Een hoogtepunt voor mij was verder het badderen van de Wulp, waar ik een hele reeks mooie foto's van kon maken. Tot mijn verrassing kwam zelfs de Regenwulp voorbij. Ik had die in deze tijd van het jaar niet in Nederland verwacht. De veel kleinere snavel en de koptekening waren echter zo typerend, dat ik vrij zeker ben van mijn zaak. Voor de echte kenners staat aan het einde van dit blog een foto om te checken of mijn waarneming klopt.

Ondertussen bleef het de hele dag regenen. Op veel foto's kun je de regen druppels zien. Maakt de foto's alweer anders, dan in de de zon. Ook door te spelen met de compositie heb ik geprobeerd om onderscheidende foto's te maken. Zo plaatste ik de Bontbekplevier rechtsboven in de foto voor een ander effect. Of een jong Kluutje eenzaam en alleen in de weide wereld. 

 

Heel bijzonder vond ik zelf de momenten dat de Wintertalingen en Krakeenden vlak voor de hut kwamen. Soms kon ik met mijn 500 mm nog net scherpstellen, terwijl de eenden grondelen voor de hut. Dit gaf de gelegenheid toto detailfoto's als ze paralel aan de hut grondelen en voor volle bijna High Key beelden als ze op de hut af zwommen.

 

Uiteindelijk heb ik tot 18 uur in de hut gezeten. Het was inmiddels weer hoogwater op het wad, maar de gehoopte grotere aantallen vogels bleven uit. Toch telde deze dag meer dan 20 soorten! Ik had zo'n 1500 foto's geschoten, een ongekend hoog aantal voor mijn doen. Een aantal van de beelden staan hieronder.

di

09

jun

2020

Uilen fotograferen in Barchem

In korte tijd heb ik twee keer Kerkuilen gefotografeerd en één keer Steenuil in Barchem. Dit is een verslag met foto's van mijn ervaringen. Beide keren was ik samen met Ed Klungers en beide bezoeken vielen in de Corona periode. De hutten zijn van Noctua Natura Hides, en op het terrein van Hans Menop, boer en natuurfotograaf.

 

Het eerste bezoek was op vrijdag 15 mei en het tweede bezoek op 8 juni. Voor ons eerste bezoek kwamen we om acht uur aan. Bij het tweede bezoek wilden we de Kerkuil combineren met de Steenuil. We begonnen om zes uur s'avonds bij de Steenuilen. We wisselden rond tien uur naar de Kerkuilen.

 

Het belangrijkste doel bij de Steenuilen was het maken van een foto met mooi tegenlicht. Daarvoor zijn twee zaken essentieel. Allereerst moet de Steenuil meewerken en en op de juiste plek van de setting komen. Verder moet de zonsondergang mooi zijn, en de zon ondergaan op de juiste plek, gezien vanuit het hutje. Zelf zat ik in het hutje en Ed zat in de tent. 

Helaas werkten beide niet heel erg mee. De Steenuil zat met name in de holte van de boomstam. Dat plekje is uiteraard niet ideaal voor tegenlicht. De mooie stronk, waar wel kans is op tegenlicht, werd door de Steenuil vermeden. Ook werkte de zonsondergang verre van mee. Er was veel bewolking en zelfs geruime tijd wat regen. De ISO ging regelmatig tot zo'n 3200.

 

Zelfs als de omstandigheden optimaal zijn, vraag ik me af of een tegenlicht beeld goed uitpakt. De stronk is eigenlijk iets te laag, of het standpunt vanuit de hut iets te hoog. Vanuit het schuiltentje lukt het denk ik eerder, omdat je lager kunt komen.

 

De setting voor de Steenuilen oogt natuurlijk. Er wordt gevoerd met muizen om de Steenuil te lokken. De bij Glen Vermeersch succesvolle meelwormen werden door Hans tijdens ons bezoek getest. De Steenuil had er geen belangstelling voor, wat mij niet verbaast, gezien de beschikbaarheid van verse muizen. Gelukkig nam de Steenuil uitgebreid de tijd om met een muis te poseren in zijn favoriete boomholte.

De Steenuil was niet erg actief. In totaal pakte de Steenuil drie keer een muis. Geruime tijd heeft de Steenuil zitten slapen, om zich daarna te poetsen en vaak volkomen onverwacht naar de prooi te vliegen of terug te gaan naar het nest. Zelfs op ISO 3200 was het maken van vluchtbeelden niet succesvol. Er was simpelweg te weinig licht. Wellicht de volgende keer naar ISO 6400. Dat moet nog toonbaar resultaat opleveren voor mijn camera.

 

Een leuk moment deed zich ook voor toen de Steenuil voor de tweede keer op de setting kwam. Hij zat boven op de lange boomstam en keek continu om zich heen. Een Merel was niet gediend van zijn aanwezigheid en zette meerdere keren de aanval in. De Steenuil zocht dekking in de boomholte, maar was zelfs daar niet helemaal veilig. Na één aanval liet de Merel de Steenuil rustig zitten in de boomholte. Door het moeizame licht konden we het niet scherp vastleggen, maar de beleving blijft prachtig.

Een aantal jaren terug heb ik ook Kerkuilen gefotografeerd in Barchem. Van dat bezoek deed ik verslag in een eerder blog. Toen Ed begin mei voorstelde om ondanks Corona een poging te gaan wagen, zei ik dan ook enthousiast ja. We fotograferen vaker samen en zijn als fotomaatjes inmiddels aan de 1.5 meter afstand gewend. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen en werden zelfs overtroffen. We hadden een prachtige sessie, waarbij met tussenpozen iedere keer weer een Kerkuil op bezoek kwam en de aangeboden muizen gretig mee nam naar de nestkast. 

 

Op enig moment waren alle muizen op en dachten wij dat we het mooiste gehad hadden, maar ook daarna werd de setting regelmatig bezocht. Alle hoeken en gaten werden rustig onderzocht op mogelijk extra voer en wij konden leuke beelden schieten. Ik heb me zelfs aan een experiment gewaagd om te kijken of ik de Kerkuil op een leuke manier meervoudig kon belichten.

 

Meervoudige belichting is iets wat ik vaker probeer, als ik op zoek ben om een moment met meer gevoel vast te leggen. Bij de Kerkuil wilde ik het vaak stille lichaam in combinatie met de draaiing van de kop laten zien. Was niet echt een succes. Maar dat neemt niet weg, dat we erg enthousiast waren over die avond.

Vol verwachting gingen we dan ook na  de Steenuilen naar de Kerkuilen. Hans had ons vooraf al gewaarschuwd dat het gedrag momenteel anders is en dat het een latertje zou kunnen worden. En dat werd het inderdaad. In het begin kwam één van de jongen regelmatig in beeld. Niet op de setting, maar in het donkere gedeelte. Zelfs met hele hoge ISO waarden viel daar geen mooi beeld van te maken. 

 

Daarna werd het stiller. Af en toe kwam er een jong voorbij, en heel af en toe zelfs achter op de setting. Maar het jong bleef uit beeld. Om half twee verscheen het jong even op de setting. Zonder iets te eten te nemen en uitermate schichtig om zich heen kijkend. Vervolgens werd het stil.

 

Rond drie uur overwogen we naar huis te gaan en nog geen dertig minuten later hoorden we een kenmerkend geluid van twee jonge Kerkuilen. In eerste instantie bleven ze zich verbergen, zelfs op de setting, maar uiteindelijk durfde één van hen het aan om een dode muis te pakken.

 

Alle andere muizen bleven onaangetast. Ed schoot op dat moment een aantal mooie platen. Mij werd fataal dat de stille modus single shot van mijn camera soms niet goed werkt. Dit doet zich met name voor in combinatie et de back button focus en resulteerde in overbelichte foto's. Uiteindelijk kon ik door om te zetten naar stille modus meerdere beelden, nog het beeld hiernaast maken. 

Vervolgens werd het weer stil en besloten we zo rond half vijf het voor gezien te houden. De eerste vogels begonnen alweer te zingen en nauwelijks onderweg werd het al lichter. Best fijn, na zo'n vermoeiende avond en nacht. Met een voldaan gevoel stapte ik in bed, terwijl mijn partner Anita, opstond om naar haar werk te gaan. Toch een voordeel ZZP'er zijn in Corona-tijd. Alle tijd om te slapen.

 

Met veel plezier kijk ik terug op het bezoek aan Barchem. Hans heeft prima hutten gemaakt, waarbij de natuur bepaalt, wanneer ze meewerkt en wanneer het ietsje tegenvalt. Wij hadden veel geluk, al kan het altijd beter. Maar zelfs dan blijft het een prachtige ervaring.

 

Oorspronkelijk was ik van plan niets te zeggen over het beeld dat hier naast staat. Deze foto is het resultaat van een experiment, wat ik geprobeerd heb bij de Steenuil. De foto is een meervoudige belichting in camera met twee verschillende scherpstelpunten.

 

Een foto als deze had je ook kunnen maken middels focusstacking en photoshop. Je maakt dan minimaal twee, maar waarschijnlijk drie foto's met verschillende scherpstelpunten op een relatief klein diafragma (bv f11) en importeert die als lagen in Photoshop. Daar zorg je dat ze aligned worden en druk je per laag de scherpte door. Het voordeel is dan dat je de waas niet hebt, die deze foto wel heeft. Deze waas ontstaat doordat ook het onscherpe deel hier wordt gebruikt.

 

Voor mijn gevoel is het hier als flarden van mist en voegt het iets toe. Uiteraard kunnen meningen daarover verschillen. Kan me ook goed voorstellen dat het beeld de reactie oproept onnatuurlijk te zijn. Meer beelden met meervoudige belichting en van onze foto ervaringen in Barchem staan hier onder.

ma

02

mrt

2020

Creatieve technieken en Spreeuwenzwermen

In deze tijd van het jaar zijn Spreeuwenzwermen een prachtig natuurverschijnsel. Er worden verschillende redenen genoemd voor het tot stand komen van deze zwermen. In Nature Today worden drie redenen genoemd.

 

Allereerst gaan ze  samen slapen omdat het veiliger is. Eventueel gevaar wordt door de grote groep sneller opgemerkt. Als tweede reden wordt genoemd dat roofvogels verward raken door de grote aantallen. Derde genoemde reden is dat ze samen s'ochtends op stap gaan om te gaan eten.

 

Dat ze niet botsen komt volgens onderzoek van Prof. Dr. Charlotte Hemelrijk door een aantal oorzaken. Allereerst vliegen ze allemaal ongeveer even snel, namelijk zo'n 36 km per uur. Daardoor kunnen ze alleen botsen als ze in verschillende richtingen vliegen of afwijken van een vluchtrichting. Verder vond zij dat elke vogels zeven buren in de gaten houdt en zich onmiddellijk aanpast als deze van richting veranderen.

 

Het betoverende gevoel dat zo'n Spreeuwenzwerm geeft, wilde ik vast leggen. Daarbij gefascineerd door de volledig op elkaar afgestemde beweging en de massaliteit. Uiteraard begon ik met het vastleggen van de vormen. Leuk, maar het haalde het niet bij bewegend beeld. Die beweging en dynamiek wilde ik vangen. Tijd om te experimenteren met verschillende creatieve technieken. Logischerwijs begon ik met lange sluitertijden. Soms deels noodgedwongen door het beperkte licht, zoals hierboven.

 

Om te weten hoeveel sluitertijd ik kon gebruiken, heb ik even snel gerekend. wetende dat ze 36 km per uur vliegen, had ik al snel berekend dat ze in 1 seconde 10 meter afleggen. Of te wel bij 1/20ste nog geen halve meter. In het begin bewoog ik veelal mee om toch enige vorm van scherpte te krijgen. 

 

De lange sluitertijden hadden als voordeel dat de ISO waarden fors omlaag konden. Bleef wel opletten geblazen, want doordat de zonsondergang snel verloopt veranderde de sluitertijd snel.

 

Lange sluitertijden hebben meer effect als je meer inzoomt in de groep. Daarbij valt onmiddellijk op dat de bewegingsrichting een grote rol speelt. Uiteraard speelt ook de afstand tot de zwerm Spreeuwen een grote rol voor het effect. Bij de foto hiernaast was ik nog vrij ver af en had ik niet volledig ingezoomd. 

 

Deze foto heb ik overigens ook omgezet in zwart wit om een dramatisch effect te krijgen. Of dat ook de foto beter maakt weet ik eigenlijk niet zo goed.

Door te kiezen voor een niet standaard uitsnede ontstond bovenstaand beeld, waar ik gecharmeerd van ben.

Een tweede creatieve techniek, die ik geprobeerd heb is meervoudige belichting.  De reden om er mee te beginnen was simpel. regelmatig was de zonsondergang niet in de zelfde richting als de Spreeuwenzwerm. Zo was er in Geldermalsen op één avond een prachtige plek in de bewolking waar een donkere wolk oranje werd gekleurd door de ondergaande zon. Die plek heb ik gecombineerd met een deel van de Spreeuwen. Het beeld hiernaast is er een voorbeeld van.

 

Op dit beeld kreeg ik hele positieve reacties en ik besloot dan ook verder te experimenteren. Allereerst weer door foto's te combineren van ondergaande zon en de Spreeuwenzwerm en vervolgens door foto's van de zwerm te maken en die over elkaar te leggen in de camera. Eerst met zwermen Spreeuwen allebei ver weg en later ook meer experimenteel met ver en dichtbij.

 

Het viel eerlijk gezegd niet mee iedere keer goede beelden te maken. Zeker de combinatie van zonsondergang en een zwerm werd al snel onnatuurlijk. Verder een groot risico op overbelichting en op het wegvallen van de Spreeuwen. Daarom onderbelicht bij de zonsondergang en normaal belicht bij de Spreeuwen. Dit in combinatie met additief als instelling voor meervoudige belichting werkte vaak het beste. Uiteraard was dit alles afhankelijk van het beschikbare licht.

Hoe leuk ik het experimenteren met meervoudige belichting ook vind, het gaf mij niet het gevoel dat ik de dynamiek van de beweging er goed mee vast kon leggen. De lange sluitertijden brachten me dichterbij. Dat was de reden om meervoudige belichting te combineren met lange sluitertijden. 

 

De meeste beelden, die ik met die technieken maakte zijn mij te druk, maar vooral te rommelig. Al met al leek daar niet de oplossing te liggen. Bewust de camera bewegen tijdens het afrukken, in combinatie met lange sluitertijden was het volgende wat ik probeerde. Bijvoorbeeld door de camera iets rond te draaien. De effecten zijn grappig, maar wederom mij te rommelig.

 

Mijn conclusie was dat het moest komen van een meer gestructureerde beweging, als het langzaam uit- of inzoomen met de lens. Ik had het al iets eerder geprobeerd, maar was nog niet tevreden met het resultaat. Daarom bij een bezoek aan Veenenwouden het nog een keer geprobeerd. Daar maakte ik de foto die hiernaast staat. Voor mij straalt deze foto de dynamiek en sfeer van een Spreeuwenzwerm uit. 

Daar de Spreeuwen binnenkort weer vertrekken naar het hoge noorden, kan ik de komende tijd weer gaan nadenken over hoe ik volgend jaar opnieuw kan experimenteren. Maar eerst nagenieten van de beelden van de afgelopen weken. Hieronder staan er een aantal.

1 Berichten

di

28

jan

2020

De sfeer van de natuur met meervoudige belichting

In de natuur bekruipt mij regelmatig het gevoel van mystieke aanwezigheid van vogels en zoogdieren. Enige tijd geleden heb ik besloten, die mystiek te gaan proberen te vangen in beeld. Uiteraard vroeg ik mij af hoe ik dat kon doen.

 

Om inspiratie op te doen keek ik nog een keer in het boek van Loulou Beavers over meervoudige belichting. Een mooi boek, waar de verschillende aanpakken voor meervoudige belichting worden toegelicht. Het is daarmee een boek wat ik regelmatig ter hand neem.

 

Extra inspiratie kreeg ik, toen ik, op het Nature Talks Festival, het boek "In the light of the sea" van Wenche Dahle onder ogen kreeg. Ze had de dag ervoor gepresenteerd, wat ik helaas gemist heb. Zij past verschillende technieken toe, waaronder meervoudige belichting en lange sluitertijden, als ook meerdere lagen. Ze weet echte sfeerbeelden te maken. Via Google zocht ik naar meer beelden van haar. 

 

Langzaam aan was ik ook al aan de slag gegaan. In dit blog doe ik verslag van de eerste stapjes, die ik aan het zetten ben. Uiteraard ben ik benieuwd of het jullie aanspreekt of niet.

De eerste keer was ooit vanuit een vogelhut in Drunen. De Houtduif liet zich regelmatig zien, maar persoonlijk vond ik hem saai, zonder een mooie weergave van het vroege herfstgevoel wat ik er bij had. Ik besloot te proberen dat gevoel vast te leggen met meervoudige belichting. Het resulteerde na het weggooien van de meest resultaten in de foto hiernaast. 

 

Een belangrijke les die ik daarbij leerde was het belang voor mij van een zichtbaar oog. Inmiddels vertaal ik het meer naar de vrije ruimte en waar plaats je het onderwerp, zodat het nog herkenbaar is. Maar misschien ben ik wel te voorzichtig mee. Lang niet alle beelden van Wenche Dahle laten een scherp en zichtbaar oog zien. Maar de mij meer aansprekende beelden van haar hebben dat wel.

 

Na die eerste keer kreeg ik nauwelijks positieve reacties. Er gebeurde waar Bart Siebelink in zijn boek "Grip op creativiteit" voor waarschuwt. Ik trok me de lauwe reacties aan en stopte enige tijd. Toch bleef het trekken en probeerde ik af en toe iets met de techniek.

Zo zette ik Damherten in de Amsterdamse Waterleidingduinen in hun natuurlijke habitat met meervoudige belichting. Het beeld geeft voor mij het gevoel van bekeken worden door de Damherten weer. In elke hoek kan er één staan, die mijn gaan en staan volgt. Ook heeft het iets van een klassiek herfst schilderij. Dat komt denk ik ook doordat de Damherten deels vrij staan en doordat de  kleuren bij elkaar passen.

 

Wel bekroop mij soms bij dit soort foto's een gevoel van erg veel drukte. Dat zou eigenlijk anders moeten kunnen. Tijd om op zoek te gaan naar de kunst van het weglaten.

 

Er ontstonden totaal andere beelden, waarbij ik delen van de foto erg licht heb gelaten. Om dit te kunnen doen maakte ik in eerste instantie een bijna High Key beeld van de betrokken vogel of het betrokken dier. Het tweede beeld was van een rustig element in de omgeving. Tot nu toe gebruik ik daarbij beeld van bladeren aan bomen op grote afstand, waterrimpelingen en sneeuw. In die periode maakte ik ook beelden van gras in tegenlicht met meervoudige belichtingen. 

 

De in die periode gemaakte beelden,  hebben een sterk grafisch karakter. Hoewel ik het leuk vind om ze te maken, moet ik toegeven dat ze mij na de eerste vervreemding, die ze oproepen ook enigszins gaan vervelen. Uiteraard blijf ik ze maken, om te kijken wat ik er mee kan en wat ik er van kan leren. Een aantal voorbeelden staan onderaan het blog.

Vanuit het grafische beeld ontstond de gedachte om tijdens een trip naar Keoladeo Bird Sanctuary te proberen de sfeer van zonsondergang, drukte en chaos toe te voegen aan een voor een zonsondergang typerend silhouette beeld. Toen ik het beeld hiernaast zag op mijn schermpje kon ik een glimlach niet onderdrukken. Op het grote scherm was ik uiteindelijk iets minder enthousiast.

 

Tijdens deze trip heb ik vogel foto's gemaakt bij veel licht met High Key gemaakt, om daar vervolgens middels meervoudige belichting een tweede High Key foto aan toe te voegen van de begroeiing. Het effect is een soort zacht beeld. Weer speelde de onderlinge plaatsing van de onderwerpen een cruciale rol. 

 

Toen we op een middag in een wat saaie hut zaten bij de lodge, ging de zon onder, maar wilde het vogeltje wat ik probeerde te fotograferen niet op een mooie plek gaan zitten. Wederom met meervoudige belichting maakte ik een onverwacht beeld. Daarbij constateerde ik dat het bij hutten vaak aanwezige hout niet direct bijdraagt aan een mooi beeld. Iets wat ook tijdens mijn recente hutten reis naar Polen weer opviel. Daar zette ik een Gaai in het mooie bos op afstand. Twee factoren maken dit beeld iet minder sterk. De eerste is de boomstronk en de tweede is de nadrukkelijk aanwezige sneeuw.

De afgelopen maanden merk ik dat als ik op stap ga, dat ik vaker en vaker naar meervoudige belichting grijp. Of het nu gaat om het vastleggen van paddestoelen of over Zwanen in ochtendlicht, wat ik eerder heb vastgelegd, die dag. Ook deed ik nog een workshop over meervoudige belichting bij Loulou Beavers.

 

Voor mijn vertrek naar Polen heb ik op een regenachtige middag nog een keer het boek van Wenche Dahle in de hand genomen. In vergelijking met mijn eigen foto's spat van haar foto's veel meer mystiek en gevoel. Eerlijk gezegd soms een wat droevig gevoel, maar het raakte me iedere keer. Ik besloot dat het tijd is om nog meer de grenzen op te zoeken. 

 

Dat bleek in Polen makkelijker gezegd dan gedaan. Als klassieke natuurfotograaf, nam ik onmiddellijk een aantal registratiefoto's van een Beer toen die ten tonele verscheen. Het was toen al vrij donker en ik vergat er een tweede beeld overheen te leggen. De volgende dagen heb ik die schade ingehaald. Ik selecteerde verschillende Beren foto's om die van een tweede beeld te voorzien, daarbij gebruik makend van de mogelijkheid om een eerder gemaakt beeld als uitgangspunt te gebruiken.

 

Handicap daarbij was dat de Beren foto's allemaal gemaakt moesten worden op een hele hoge ISO waarde, gezien het beperkte licht. Het beeld hiernaast heb ik de Beer het meest weggestopt. Ik weet niet of ik dat mooier vind dan het eerste beeld bij dit blog, waar ik juist meer ruimte heb gegeven aan de Beer. De tweede foto geeft het gevoel van aanwezigheid zonder zichtbaarheid. De eerste foto meer het gevoel een vastberaden aanwezigheid.

Op dit moment heb ik geen idee hoe het verder zal gaan. Één ding weet ik echter zeker, ik blijf onderzoeken en proberen, hoe ik mijn gevoel er in kan leggen. Daarbij ben ik altijd op zoek naar inspiratie en feedback. Deel die gerust met me.

 

Hieronder nog een aantal beelden.

di

28

jan

2020

Wolven in de Poolse Winter

Afgelopen week was ik voor de tweede keer gids voor de Wildpix Travel reis naar de Wilde Wolven in Polen. De reis is tot stand gekomen na een zeer succesvol bezoek van Martin Steenhaut en Han Bouwmeesters 2018. Ze hadden toen o.a. een groep Wolven voor de hut in de sneeuw.
Vorig jaar was ik er in februari in de zelfde week dat de testreis was. Het was veel warmer dan in andere jaren, en op het einde van de week was er geen sneeuw meer. De temperatuur liep zelfs op tot een uitzonderlijke 15 graden Celsius. Het werd een teleurstellende reis. De Wolven lieten zich niet zien en door het gebrek aan ijs, konden we ook geen Otters vinden. Ook de andere activiteiten waren beperkt.
Vorige week maandag begon de reis van dit jaar. De winters is tot nu toe veel te warm en er is weinig sneeuw gevallen. De rivier is niet bevroren. Daarmee waren de vooruitzichten best moeizaam. Om onze kansen te vergroten hadden we een tweede gids van Wildpix Travel mee, die op stap is gegaan om alternatieven te spotten.
Dinsdag zaten we zonder succes in de hut. Behalve de Buizerds was er niet veel te zien. De lokale Vos is inmiddels door Wolven gedood. De lokale gids vertelde ons dat er een roedel van zo’n 20 wolven was gezien op 5 km afstand. Die avond gingen we op stap om te kijken of we de wolven konden horen. Onze lokale gids is een meester in het nabootsen van het huilen van de wolven. Hij had succes. De wolven reageerden op zijn gehuil. Uitermate indrukwekkend!
Op woensdag werden we totaal verrast. Het was rond 12 uur bewolkt geworden, maar nog steeds te warm. Om 15.20 kwam uit de bosrand een Beer te voorschijn. Dat terwijl de Beren in deze tijd van het jaar normaal gesproken in winterslaap zijn. Het is simpelweg niet koud genoeg geweest om in vaste winterslaap te gaan. De Beer ging direct op het voer af en verdween met het eten binnen 1.5 minuut, weer het bos in. Hij kwam nog twee keer terug. De andere dagen liet hij zich alleen s’nachts zien.
Donderdag morgen vroeg stonden we te wachten tot we weggebracht werden, toen we in eens het gehuil van Wolven hoorden vlakbij de lodge. Later bleken ze op een paar honderd meter van de lodge gezeten te hebben. Adrien, de tweede Wildpix gids zag op die dag 8 wolven op grote afstand.

 

Uiteindelijk waren ook de donderdag, vrijdag en zaterdag niet heel drukke dagen. De Wolven lieten het afweten, al hoorden we ze regelmatig s’nachts. Het leek wederom een reis te worden zonder Wolven. Tot op zaterdag op het einde van de dag er plotseling een Wolf in beeld kwam. Heel voorzichtig liep hij richting het voer. Er werden enkele foto’s en een video gemaakt. Plotseling schrok hij en verdween weer uit beeld.
Op basis van het videomateriaal is onze conclusie dat hij geschrokken is van geuren of aanwezigheid van een Beer of een groep andere Wolven. Meest waarschijnlijk lijkt dat de geur van de Beer de reden is. Op de plek waar hij schrok begon namelijk de pootafdrukken van de Beer in de sneeuw. We zullen het nooit weten, want de Wolf blijft een mysterie. Een mysterie waar wij enkele momenten van hebben mogen genieten.
Je moet er heel veel geduld voor hebben en dan ook nog geluk. Echt iets voor liefhebbers van natuur, die ook een teleurstelling kunnen hebben. De komende tijd zullen we met Wildpix Travel besluiten of en hoe we er mee verder gaan. In ieder geval is er in juni een reis om Beren te fotograferen in dit gebied. Misschien is de verrassing dan wel een wolf in beeld!

Tot slot nog wat beelden, inclusief beelden gemaakt met meervoudige belichting. Meer daarover in een later blog.

zo

12

jan

2020

Marters in de nacht

In Vledder in Drenthe heeft Edo van Uchelen al een aantal jaren nachthutten voor Marters en Dassen. Hij blijft de hutten verbeteren en investeert veel tijd in het aantrekken van de Marters en Dassen. Een aantal keren heb ik al van zijn werk mogen profiteren en toen mijn vriend Ed vroeg of ik meewilde naar zijn nieuwste hut was het besluit snel genomen.

 

We besloten vrij snel te gaan en boekten voor afgelopen vrijdag nacht. We vertrokken in de loop van de middag en kwamen een half uur na zonsondergang aan. Na een korte wandeling kwamen we aan bij de nieuwe hut. De hut is uitermate luxe en bevat een chemisch toilet en twee bedden. er zijn genoeg statiefloppen om beide twee twee camera's te monteren.

 

Ik gebruikte voornamelijk mijn Canon 1 DX met mijn 500 mm 4.0 lens en verder mijn Canon 90D met een 70-200 mm 2.8 lens. De 500 mm is eigenlijk iets teveel voor Steenmarter en Boommarter. Liever zou ik 400 mm gebruiken. Daar mijn 100-400 een 5.6 lens is, heb ik echter toch gekozen voor de 500 mm lens. Nadeel van de 90D is dat, door de cropsensor, de ruis in foto's met hogere ISO waarden relatief veel ruis bevatten.

Terwijl wij onze apparatuur installeerden, kwam Edo polshoogte nemen en ons nog enige instructies geven. Snel zetten we de camera's aan, daar de Bunzingen soms direct na het voeren komen. Uiteraard maakte ik een aantal proeffoto's.

 

De camera heb ik op manueel gezet en ik gebruikte zoveel mogelijk een sluitertijd van zo'n 1/200 - 1/250ste. In het begin had ik de ISO waarden op zo'n 4000. Later ben ik soms met een kleine concessie aan de sluitertijd op lagere ISO waarden gaan fotograferen. je krijgt dan relatief donkere foto's, en de achtergronden worden daarmee donker zwart, wat ik mooi vind.

 

De Bunzing en Marters worden o.a. gelokt met rauwe eieren. Die worden verstopt aan het einde van een gangetje in een holle boomstam. De Bunzing kwam snel na het vertrek van Edo en ging onmiddellijk op zoek naar het eten. Zijn favoriete eten is duidelijk het ei. Leuk om te zien hoe behendig het ei werd meegenomen. Er zijn overigens meerdere Bunzings, waaronder een mannetje en vrouwtje.

Naast eieren bestaat het voer uit hondenbrokken, niet het favoriete voedsel, maar ook niet snel opgegeten en daarom heel belangrijk voor een nacht vol activiteit, pindakaas en kippenpootjes. Ook de kippenpootjes zijn favoriet voer van de Bunzing. Zodra ze er één te pakken hadden renden ze het bos in.

 

Een verrassende andere bezoekers is een lokale kat. Die maakt zich niet erg geliefd bij de Steenmarters, die iets later kwamen. Later in de nacht joeg de kat zelfs een Steenmarter weg. Die was echter niet erg geschrokken, want hij keerde vrij snel terug.

 

Ook de Boommarter, die nog weer wat later kwam moest niets hebben van de kat. De Boommarter is erg voorzichtig. We zagen schimmen van de Boommarter op een stam van een omgevallen boom naar beneden komen, maar voordat hij naar beneden kwam ging hij een aantal malen terug naar boven.

 

Uiteindelijk kwam de Boommarter op d eirond. Gelukkig was de kat net weg, maar zodra de kat zich liet zien verdween de Boommarter vrij snel. Net voordat de kat kwam, stapte de Boommarter op één van de boomstammen om de setting goed te kunnen overzien. Een mooi moment om op de foto te zetten.

 

Even dachten we dat de kat al de hondenbrokken had gegeten, maar gelukkig bleek dat niet het geval. Wel ging de kat nog rustig liggen slapen in het midden van de setting. Regelmatig keerden de Steenmarters terug. Er waren er meerdere en diep in de nacht lieten er zich zelfs twee tegelijk zien. Een holle boomstam werd daarbij gebruikt als plek om dekking te zoeken. Van slapen is dan ook niet erg veel terecht gekomen. Iedere keer als we er in lagen, was er weer activiteit voor de hut. Een ongelofelijke ervaring. De foto's hieronder zijn daar een illustratie van.

ma

09

dec

2019

India's prachtige natuur

Na jaren voor business in India te zijn geweest ging ik samen met Anita in 2013 naar India voor een reis met veel cultuur en natuur. We bezochten o.a. Bandhavgar en Ranthambore en hadden het geluk om in Bandhavgar tijgers te kunnen zien. In 2016 volgde een reis naar Gujarat rond het huwelijk van mijn zwager en eerder dit jaar gingen we op familie bezoek en combineerden dat met een bezoek aan Khichan Bird Sanctuary.

 

Toen Wildpix Travel besloot een reis naar India aan te bieden, was de keuze snel gemaakt om deel te nemen. Eind november was het zover. Na een vlucht via Parijs, kwam ik rond 23.30 aan op het vliegveld van New Delhi. Vooraf had ik mijn e-visum geregeld, maar helaas was de immigration service uiterst traag. Na bijna 1.5 uur snel wat geld gewisseld en mijn koffer opgehaald. Gelukkig werd ik opgewacht en snel naar het hotel gebracht. De volgende ochtend bij het ontbijt ontmoette ik mijn reisgenoten. Deels bekende gezichten als Johnny, Wietse en Martin (onze Wildpix gids) en deels nieuwe reisgenoten als Evi, Mieke en Paul.

Om 8 uur vertrokken we voor de busreis naar Keoladeo National Park bij Barathpur. Dit is het bekendste vogelreservaat van India. In 2013 was ik er al een paar uurtjes met Anita. Toen midden op de dag, wat voor natuurfotografie niet optimaal is.

 

Aangekomen bij het hotel, volgde een vriendelijke ontvangst en de lunch. Daarna snel naar het park. In het park werden we vervoerd met Riksja’s. De eerste middag bleven we zoveel mogelijk bij elkaar om iedereen wegwijs te maken in het park.

 

Het park heeft grote broedkolonies van Yellow Billed Storks, Cormorants, purple Herons and Great White Egrets. Verder zie je verschillende eenden soorten, IJsvogels, en roofvogels. Heb alle bezoekjes met de 90 D en mijn 100-400 gefotografeerd. 

 

Voor de zonsondergang verzamelden we in een zijweggetje. Je kijkt dan naar de kolonies Aalscholvers, Ooievaars en de ondergaande zon. Mooie silhouetten zijn dan de uitdaging. Gelukkig gingen we de tweede dag weer en toen schoot ik er één waar ik echt blij mee ben.

Iedere avond gingen we naar de twee nachthutten. Gezien de ligging van het hotel in het drukke Barathpur was het geen verrassing dat het verre van stil was in de hut. Naast de nodige honden, die we zo goed mogelijk wegjoegen, kwamen er ook katten langs. Allereerst hybride vormen van de Wild Cat en de huiskat. Maar vervolgens ook de echte Civetkat. We hoopten ook nog op de Jakhals, maar die zagen we wel in de tuin, maar niet voor de hut.

 

Op de tweede dag gingen we s’ochtends naar de hutten. Zelf koos ik voor hut 7 met als leukste extra’s een Mangoeste en een gedomesticeerd varken. Er was veel vogelactiviteit en ook de Eekhoorns lieten zich goed zien. Bin het ontbijt hoorde ik dat ook de andere hutten redelijk tot goed werkten. In het tweede deel van de ochtend hadden we in hut 7 ook nog een prachtige havikskoekkoek.

 

De tweede middag in Keoladeo was top. De gidsen ontdekten een paartje Sarus Cranes met jongen en we konden voorzichtig kruipend ze tot redelijk dichtbij benaderen. Liggend op de grond schoten we onze foto’s, terwijl het licht steeds mooier werd. Een absoluut hoogtepunt van deze reis!

De derde dag gingen we voor de zonsopgang naar Keoladeo, maar helaas hielp de smog / mist combinatie niet mee. Heerlijk gespeeld met meervoudige belichting van vogels en aparte beelden gemaakt. Ook samen met Paul geprobeerd om met High Key mooie beelden te maken. Ook maakten we combinaties met beide technieken. Lang niet allemaal even mooi of aansprekend. Vandaar dat ik velen uiteindelijk heb weggegooid. 

 

De middag was weer voor de hutten. We hadden weinig succes. Daarom ook hier gespeeld met meervoudige belichting. Zonder succes deze keer, maar ik blijf het proberen. Het geeft de mogelijkheid om je eigen sfeer en emoties mee te geven aan je beelden. Bij een volgende reis gaan we ongetwijfeld iedere middag voor de zonsondergang. Het beeld hiernaast is mijn favoriete beeld van de zonsondergang.

 

De volgende dag was een lange reisdag. Eerst per busteug naar Delhi en daarna per vliegtuig naar Raipur. Daar aangekomen volgden 4 uur per auto naar Kanha. We logeerden niet ver van de Mukki ingang. Ook op dit resort waren nachthutten, maar deze eerste avond konden we gelukkig tijdig naar bed.

Dag 5 begon met een safari in de core zone van het Kanha National Park. Er was flink veel mist en de open moerasvelden lieten schimmen van de verschillende herten zien. Er zijn in Kanha Sambur Deer, Spotted Daar, Muntjacs en Swamp Deer. Ook de Humanun Langur Monkeys zijn ruim aanwezig.

Al deze dieren hebben een alarmkreet, die helpt om Tijgers te spotten. De gidsen in het park zijn sterk gericht op het spotten van die Tijgers. Voor andere dieren hebben ze relatief weinig belangstelling. Ze zijn ook niet allemaal even goed, maar wij hadden relatief veel geluk en troffen die ochtend een prima gids. Die was net als wij zeer enthousiast toen we een Indiase Wilde Hond zagen. Een unieke waarneming, die we prachtig vast konden leggen en ook even konden volgen.

 

Al volgend stuiten we op een tracker op een olifant, die ons aangaf net een Tijgers te hebben gezien. Wij zagen die Tijger uiteindelijk niet. Maar met de Wilde Hond hadden we toch een prachtige ochtend. Bij terugkeer bleek dat de andere groep wel een Tijger had kunnen vastleggen.

Die middag gingen we weer, net als de daarop volgende dagen. Soms naar de core zone en soms naar de buffer zone. Voordeel van de core zone is het grotere aantal aanwezige Tijgers, maar het nadeel is het groot aantal voertuigen en de drukte. In de bufferzone is het moeilijker ze te vinden, maar veel stiller en als setting vaak mooier.

 

In beide zones troffen we de Gaur. Een zeer indrukwekkend dier uit de buffel familie. Het gewicht van het mannetje kan 1600 kilogram bedragen. Ooit had ik er, in India, één gezien, maar erg ver weg. Die leek niet erg groot. Toen we dit keer een Gaur op 2 a 3 meter van de jeep te zien kregen, beseften we ons goed hoe groot die is. Direct na deze foto maakten we plaats voor deze gigant. 

 

Ondertussen bleven we naarstig speuren naar de Tijgers. Soms zo gehaast, dat bv de Muntjacs door de gidsen over het hoofd werden gezien. gelukkig konden we dat later nog goed maken. Er is veel meer moois te zien dan alleen Tijgers. De derde middag drive, werd een succes. We zochten in de bufferzone naar Tijgers en hoorden eerder die dag de alarmgeluiden voor Tijgers en ook die middag. Helaas was het al erg donker toen een Tijger de weg over spurt. Heel ven was die in beeld. Tekort voor een foto, maar op een snelheid, die ons versteld deed staan.

Ook hier gingen we iedere avond naar de nachthutten. Er zijn er drie en die zijn allemaal de moeite waard. De setting vind ik persoonlijk het beste in hut drie en daar is de foto hiernaast ook genomen. Het licht is beperkt en ISO moest dan ook naar 6400, zelfs met een lichtsterke lens. Overigens maakt ook de kwaliteit van de beeldchip een groot verschil. Met de nieuwere full frame camera's was ISO 4000 vaak al voldoende.

 

Verschillende keren lieten zich meerder Jakhalzen zien. De interactie kun je door de beperkte sluitertijden niet echt goed vast leggen. Maar als beleving werkelijk schitterend. Ook de laatste avond gingen we, maar het bleef toen stil. Althans wat betreft de dieren. Geheel en al in de stijl van India was er veel geluid van een feest in de tuin van ons hotel. Natuur en mens leven hier op een bijzondere manier samen.

 

De laatste ochtend gingen we weer naar de core zone. De hotelmanager functioneerde als onze chauffeur en hij heeft er werkelijk alles aan gedaan om ons nog Tijgers te laten zien. Twee keer waren we vlakbij, maar succes bleef uit. Ook dat is de pracht van de natuur in India. Het is onvoorspelbaar. Geen Tijger vastleggen en wel Muntjac en Wilde Hond. Dat had ik niet verwacht!

 

To slot nog wat beelden van deze prachtige reis, die ik komend jaar ga begeleiden.

zo

20

okt

2019

Creatieve meervoudige belichting in het bos

 

Gisteren heb ik deelgenomen aan de workshop creatieve meervoudige belichting in het bos van Loulou Beavers. Vaste bezoekers, van deze site, weten dat ik wel vaker bij haar een workshop heb gedaan, en ook met haar naar Mana Pools en Lake Kariba ben geweest. Haar creativiteit is een inspiratiebron en ook nu keek ik uit naar de workshop.

 

We hadden enorm veel geluk met het weer. Het bleef de hele middag droog. Wel had van mij het bos nog iets meer herfstkleuren mogen hebben. Door dat het nog niet heel koud is geweest zijn de bossen vrij groen en nog wat minder kleurrijk.

 

Na een korte inleiding waarin Loulou uitlegde dat de eerste foto scherp moet zijn met een groot diafragma en dat de tweede foto onscherpte moet hebben, ook in de achtergrond, gingen we aan de slag. We liepen naar een plek vlakbij, die op het eerste gezicht niet heel bijzonder leek.

 

Dat viel me niet mee. Technisch gaat het uiteraard wel, maar om nou te zeggen dat ik de eerste beelden mooi vond. Nee, niet bepaalt. Soms was er te weinig effect en soms te veel effect. Dat hangt samen met de mate van onder-en overbelichting.

 

De eerste foto belichtte ik 1/3 of 2/3 stop onder en de tweede foto 2/3 tot een hele stop over. Daarmee bereik je dat de donkere delen van de boom wat beter overkomen, en de sfeer van de onscherpte voldoende tot uitdrukking komt. Bij net iets vrije lucht krijg je vlekken, die ik absoluut niet mooi vind. Kortom het is lastiger dan ik dacht.

 

Na weer wat extra uitleg over het belang van de achtergrond en een verplaatsing, ben ik een slagje verder gegaan met experimenteren. Nu door 4 foto’s te maken en die in camera te laten samenvoegen.

 

De eerste twee foto’s scherp met verschillende scherpstelpunten en of diafragma waarden en de volgende twee met verschillende mate van onscherpte. Ging soms helemaal mis, maar af en toe zaten er ook beelden bij waar ik nu met plezier naar kan kijken. 

 

In het laatste deel van de workshop kregen we de tip ook te spelen met de witbalans. Bv de onscherpe foto’s op Kelvin waarde van 4500 en de scherpe foto’s op Kelvin waarde van 7000. Kreeg er niet heel mooie resultaten mee. Wellicht dat het met wat meer oefenen alsnog gaat lukken. Wil je mijn vorderingen in de gaten houden, kijk dan is bij mijn experimenten.

 

Al met al weer een leerzame middag onder de prettige en inspirerende leiding van Loulou Beavers. Hieronder nog een aantal beelden van de workshop.

za

12

okt

2019

Zimanga: Op stap met enthousiaste fotografen

Waar in Mana Pools en Lake Kariba Loulou Beavers ons begeleidde, en waar ik Kafue NP mij zelf begeleidde, was ik naar Zimanga op stap met 8 enthousiaste Belgische en Nederlandse fotografen. Onder hen o.a. Jaap, die volgend jaar Voor Wildpix Travel zal gidsen. Ook hadden we een achttal Spanjaarden en Rojer hun gids mee. Het gezelschap werd gecomplementeerd door Martin Steenhaut, één van de eigenaren van Wildpix Travel.

 

Na een goede nachtrust en een heerlijke dag uitrusten aan de kust bij Durban vertrok ik tegen drie uur naar het vliegveld. Daar ontmoette ik allereerst onze chauffeur en één van de Spaanse gasten, die al eerder was aangekomen. Na enige tijd kwamen alle gasten door de douane. Alleen Martin bleek moeilijkheden te hebben bij de douane. Iets verlaat vertrokken we daarom naar Zimanga. Het is een rit van zo’n 4 uur en we kwamen pas om 22.30 aan. Tijdens het diner volgde de uitleg en de volgende dag kon iedereen vroeg opstaan en verzamelen om 5 uur, voor een kop koffie of thee. Goed gemutst ging iedereen op stap.

 

 

Zelf ging ik met Josette, Philippe en Irma naar de Lagoonhide, wat één van mijn favoriete hutten blijft. Mooi laag standpunt met tegenlicht in de ochtend leidt bij aanwezigheid van vogels tot mooie plaatjes. We moeten er overigens in via een zijingang, daar de Olifanten het hekwerk vakkundig hadden gesloopt. Ook de andere groepen kwamen enthousiast terug. Zo hadden Arjen en Jaap Deenik, in de vogel badder en drink hut, onverwacht bezoek van de twee mannetjes Leeuwen gekregen bij het water. Dichtbij genoeg om ze met de iPhone vast te leggen.

Die avond ben ik naar een Umghodi gegaan, om een groepje Spanjaarden te begeleiden. Dit is een nachthut, waar je om 3 uur ingaat en de volgende ochtend rond 8.30 uur weer wordt opgehaald. Helaas komen lang niet alle dieren tijdens de donkere uren of het blauwe uurtje. Maar als ze dat wel doen, zoals bij elke nachthut de Buffalo’s, dan is het gelijk spektakel. Opvallend t.o.v. vorig jaar is dat de Buffalo’s veel minder schichtig zijn en in grotere getalen komen. Ze maken er soms een zooitje van, wat het noodzakelijk maakt om de ramen schoon te maken. Dat moet heel voorzichtig, om krassen van het zand te voorkomen.

 

De nachthutten vragen ook om discipline. Je moet lang stil zitten en geluiden van botsende statieven, of het aantikken van het raam met lenzen, jagen de dieren weg. In de drie nachtsessies, die ik deze week deed als begeleider, zag ik o.a. Neushoorns, Buffels, Olifant, Serval Kat, Nyala, Scrub Hare, Impala, Giraffe  en Zebra. De laatste twee helaas alleen bij daglicht. Anderen hadden ook Luipaard, en helaas wat verder af voorbij wandelende Leeuwen.

 

 

Vooral de verschijning van de Neushoorns heeft op mij een onvergetelijke indruk gemaakt. Zo groot en imposant. De Buffels zijn duidelijk bevreesd voor de Neushoorns moeders en hun jongen. Dat gaf af en toe interactie tussen beide en kans op mooie stofbeelden. 

Uiteraard is ook de Olifant een imposante verschijning. Met groothoek (16-35 mm) kreeg ik hem er net op. Daarbij moet je opletten niet de randen bij het glas te fotografen.

 

Als gids heb ik uiteraard geprobeerd de gasten te helpen bij de juiste instelling voor de nachtut. Ik fotografeer in manual mode, sluitertijd minimaal 1/100ste en diafragma 2.8 of 4. Daarmee hield ik de ISO tussen de 2000 en 5000, afhankelijk van waar het dier staat t.o.v. het licht van de LED lampen.

 

Overigens hebben de spiegelloze camera’s met electronische zoeker het voordeel dat je in de zoeker direct het resultaat ziet. Dat scheelt veel op je schermpje kijken. In de nabewerking is het vaak goed de hooglichten wat terug te brengen.

 

Op de tweede ochtend heb ik een presentatie gegeven met tips en isuggesties voor Safari fotografie. Dit heb ik gedaan aan de hand van beelden gemaakt tijdens de trip naar Mana Pools, Lake Kariba en Kafue NP. Hopelijk heeft het de collega fotografen geholpen.

 

 

Uiteraard werden ook de andere hutten door iedereen bezocht. Mij viel weer op dat ik niet echt een actiefotograaf ben. De Vulture hide wordt druk bezocht door Gieren, Hyena en Jakhals. Zelf maakte ik te drukke en rommelige foto’s. Terwijl Arjen en Jaap Deenik, waarmee ik in die hut zat er in slaagden prachtige beelden te maken. Kortom iets wat ik verder onder de knie wil krijgen.

 

Tijdens de gamedrive kregen we unieke kansen. Zo kon ik met Johnny, Wietse en Jaap het voertuig verlaten om Cheetahs vast te leggen, nadat Cavin, één van de beste gidsen, die gevonden had. Later in de week kregen we daar nog meer kansen voor. Met Henri, een andere top gids, konden we een aantal keren Leeuwen prachtig vastleggen.

 

Heel bijzonder om te zien was dat de Leeuwen zich op enig moment verzameld hadden in de rivierbedding, en dat de twee dominante mannetjes, daarbij strak keken in de richting van hun opgegroeide zoon / neef. Deze moet er onder gehouden worden en zou als het gebied het toeliet normaal gesproken weg trekken. Door de omheining en ligging van Zimanga is dat echter niet mogelijk. Hj moet nu continue op zijn hoede zijn voor de dominante mannetjes. Zimanga zoekt ondertussen naar een geschikte plek voor hem.

 

De mannetjes Leeuwen besloten zonder een blik te wisselen de aanval op hem in te zetten en de jonge Leeuw trok zich razendsnel terug in een onherbergzame bergrand. Na terugkeer lieten beide mannen hun dominantie zien, hetgeen ons prachtige foto kansen bood. Maar bovenal een ervaring om nooit te vergeten.

 

 

Het grote pluspunt van Zimanga naast de hutten, is wat mij betreft de fotografische kennis en ervaring van de gidsen. Je hoeft hun niet uit te leggen, hoe je mooie foto’s maakt. Daardoor zetten ze het voertuig direct zo neer dat je fotografisch het beste kunt halen uit je sightings. Of dit nu gaat om de lichtval, de positie, de voorgrond of de achtergrond, zij denken met je mee! De laatste ochtend bleek dit nogmaals.

We hadden in Doornhoek, waar een deel van ons sliep, de mannetjes Leeuwen horen brullen. Ze zaten vlakbij. Al snel had Henri ze gevonden, maar ze lagen in een gebied, waar wij niet bij konden komen.

 

Onmiddellijk werd gezien de mooie zonsopkomst er voor gekozen om naar de dam te rijden. Oorspronkelijk hoopten we op Giraffe’s tegen het mooie licht, maar uiteindelijk werden het silhouette beelden van Leeuwen.

 

Daarmee kwam een einde aan een zeer geslaagde week voor onze klanten, Martin, Roger en mijzelf in het prachtige Zimanga. Niet voor niets noemde ik het vorig jaar het paradijs voor safarifotografen. Wie mee wil met Wildpix Travel kan volgend jaar mee met Jaap en ook voor 2021 hebben we al data geboekt. Hopelijk kan ik dan zelf weer mee.

 

 

Al met al een prachtige maand in Afrika gehad. Mana Pools en Lake Karba waren top. Kafue een mooie ervaring en Zimanga zoals verwacht zeer bijzonder. Het safari virus zal mij niet gauw verlaten. Teglijkertijd fijn om terug te zijn bij Anita, de kinderen en de rest van de familie en vrienden.

 

Tot slot nog wat beelden uit Zimanga. Een absolute aanrader!!

ma

07

okt

2019

Kafue National Park: Rijke natuur!

Na de reis met Loulou Beavers naar Mana Pools en Lake Kariba, wilde ik de periode voor mijn tijd als fotogids van de Zimanga reis van Wildpix Travel overbruggen. Ik vroeg daarom, het vertrouwde en gewaardeerde Out in Africa om suggesties. Zij kwamen na wat overeg met Kafue National Park. Dit was dan ook het volgende reisdoel.

 

Kafue National Park is een zeer groot natuurreservaat. Zonder de GMA’s (omliggende Game Management Area’s, waar beperkingen gelden voor landbouw en de natuur / mens conflicten worden beheerd)  is het ruim 22.400 Hectaren. Het park heeft last van illegale activiteiten en grote delen worden jaarlijks afgebrand. Deels gebeurd dit gecontroleerd en deels door stropers, die zo de dieren in een gebied isoleren.

 

Ik ben in drie kampen geweest, die allemaal gesticht zijn door een echtpaar afkomstig uit Nederland. Zij wilden hun leven zo’n 20 jaar terug een andere invulling geven. Over hun avontuur is een TV programma gemaakt. Als je je realiseert hoe het er toen en nu voorstaat is dat een indrukwekkende prestatie. 

 

Door de kleinschaligheid van de kampen en hun directe betrokkenheid bij de gasten en de lodges krijg je echt iets mee van de uitdagingen. Zo werd er in het Busanga Plains Camp geboord naar water. Dit omdat de huidige watervoorziening te wensen overlaat. Toen de boor het begaf, moesten onderdelen gehaald worden in Lusaka, een ruime reisdag weg.

 

Mukamba is de hoofdloge en ligt aan de Kafue rivier. Vanaf het begin ging ik met Powel, een zeer bekwame en prettige gids op stap. Daar abij lle ritten niemand met ons meeging, kon ik doen wt ik vanuit fotografische gedachten wilde. Een middag deed ik een heerlijke bootsafari. De andere middag en ochtend een safaririt, 

 

Door de grootte van Kafue moet je in het bosgedeelte echt zoeken naar het wild. Wat onmiddellijk opviel was de rijkdom aan antilope soorten. Bushbuck, Reedbuck, Waterbuck en de alom aanwezige Puku kwamen we regelmatig tegen. Later op de plains volgden ook Sable en Roan Antilope, als ook Oribi. Drie soorten, die ik eerder niet kon vastleggen. In de plains is verder Red Lechwe in grote getallen aanwezig.

 

Één ochtend rit werd besteed aan een tocht naar het Fig Tree Camp, een prachtig kleinschalig tentenkamp. We stuiten o.a. op een enorme groep (750 tot 1000 Buffalo’s). Een fantastische ervaring om mee te maken en tegelijkertijd een pijnlijke. De Tsetse vliegen zijn gek op Buffalo’s en op mij. Vele bulten waren het resultaat. 

 

Tijdens de middagrit werd hun aanwezigheid zelfs ondraaglijk. Regelmatig zaten er vele vliegen in het voertuig en op mijn handen, rug en benen. Wil je dat vermijden, dan kun je beter in juni, juli of de eerste helft van Augustus gaan. Er waren er dit jaar overigens extra veel, doordat de regenperiode te droog was. Zonder de Tsetsse vliegen was het gebied waarschijnlijk al verloren gegaan aan de veeteelt en landbouw.

Tijdens de drives bij Fig Tree Camp konden we o.a. de Africa Fish Eagle prachtig vast leggen bij zonsopkomst en zagen we een groep Leeuwen. In overleg met Powel besloten we tijdig terug te gaan, gezien het feit dat er veel vliegen waren en ik inmiddels een beetje ziek was geworden. Voor het eerst heb ik een middag safari overgeslagen om wat te herstellen, genietend van de gastvrijheid in het kamp en de vele geluiden en dieren, die zich lieten zien of horen.

 

We vertrokken vroeg naar de Busanga Plains. Het Camp is afgelegen en zo’n ruime zes uur rijden. Er is weinig tijd om te stoppen tussendoor, maar we zagen prachtige vogels als de Long Crested Eagle, White Backed Vultures en de Glossy Ibis. Tot het begin van de Plains achtervolgden de Tsetse vliegen ons. Maar eenmaal op de Plains heb je er geen last meer van. Gelukkig had ik drie nachten in dit geweldige kamp. Mooie ritten met o.a. heel veel Red Lechwe, Puku's, Roan, Sable en Oribi, werden afgewisseld met Olifanten, Leeuwen en vele vogelsoorten langs de waterranden.

 

Tijdens mijn aanwezigheid daar kreeg ik van een beheerster van een andere lodge een paardenmiddel tegen mijn maagklachten en zalf voor de jeuk. Het tekent de gastvrijheid en de samenwerking tussen de kampen in het afgelegen deel van het Kafue NP. Zo kregen zij bv water voor hun mobiele kamp van onze lodge. In de lodge was ik twee dagen de enige klant en daar de andere kampen ook niet vol zaten, kwamen we vaak nauwelijks iemand tegen tijdens de safari’s.

 

Zo waren we ook alleen getuigen van een kill door een jonge vrouwtjes Luipaard. Een groepje mannetjes Red Lechwe renden door het hoge gras en plots hielden ze stil en keerden om. Alleen te laat voor de voorste. Het Luipaard had verscholen gelegen in het gras en greep onmiddellijk de voorste vast. Een gevecht over zo’n 30 meter, waarbij zij haar poten om de Red Lechwe heen hield leidde uiteindelijk tot de val van de Red Lechwe. De keel werd afgeknepen en toen ze klaar was keek het jonge Luipaard vrouwtje ons trots aan. Ze had een vrij grote kill  voor onze ogen gerealiseerd. 

 

We merkten dat ze vrij schichtig was en vertrokken daarom vrij snel om haar te laten eten. Wel gaven we nog even de plek door aan de gasten, die nog in ons kamp waren en die, die middag wilden uitrusten. Wij gingen vervolgens door naar een groep Leeuwen, die actief werden tegen de schemering. Een ongelooflijk mooie rit ter afsluiting, voordat we, de volgende ochtend, vroeg terugreden naar Mukamba.

 

Kafue is zeker een bezoek waard. Prachtige afwisselende natuur en rijk aan dierenleven. Wel kreeg ik de indruk, dat er veel te verbeteren valt. Dat werd ook onderschreven door Powel en het management van de lodges. Hopelijk is inmiddels het besluit genomen om African Parks een licentie van 20 jaar te geven voor het beheer. Zij zijn in de Luawa Plains in Zambia al heel succesvol.

  

Onderweg naar Zuid Afrika kon ik weer heel wat foto’s bewerken. Een selectie staat hier onder. Ook ontmoette ik Shane P White, een beroepsfotograaf, die alles in zijn leven in het teken heeft gezet van natuurfotografie. Hij leidt een indrukwekkend leven en was een mooie verhalen verteller. Zelf zou ik nooit zo kunnen leven ver van mijn geliefde Anita , kinderen en de familie. Ik miste ze na drie weken reizen!

za

05

okt

2019

Lake Kariba, relaxed genieten en fotograferen

De terugreis van Mana Pools was onstuimig. Door de harde wind stonden er behoorlijk golven op de Zambezi. De koffers en fototassen werden ingepakt in plastic tegen het vele water. Met name Patricia en Loulou Beavers, de fotografe die ons begeleidde, kregen de volle laag. Bibberend stapten ze in de auto richting Lake Kariba. Daar gingen we aan boord van een Houseboat.

 

Vier dagen bleven we op het water van dit kunstmatige meer, dat is ontstaan door de aanleg van een dam. De dam heeft veel slachtoffers gemaakt. Het verhaal gaat dat er arbeiders zijn omgekomen door een val in het sneldrogende beton, dat werd gebruikt. Ook moesten hele stammen en vele dieren worden geëvacueerd toen de rivier het meer vol liet stromen.

 

Langs de randen van het meer zie je nog resten van bomen. Die vormen kenmerkende staken in het water en zijn een ideale plek voor vogels als Aalscholvers, Afrikaanse Zeearenden en African Darters. Langs de waterranden zie je af en toe Olifanten, en ander wild. Uiteraard lopen er ook reigers en steltlopers. De aantallen zijn vaak beperkt, maar doordat je fotografeert van af het water kun je unieke beelden maken. 

 

 

Iedere middag en ochtend stapten we over op een klein pontonbootje. Op zoek naar een mooie zonsondergang en of zonsopgang, in combinatie met Olifanten, liefst in een ets hogere positie, zodat de poten ook afsteken tegen de horizon. uiteraard kun je niet elke keer succesvol zijn. Het luistert zeer nauw en een meter meer of minder naar links of rechts kan al een groot verschil maken. 

Uiteraard werd ook hier weer geprobeerd om uit te zoomen. Soms kwamen we tot de conclusie dat 1 pixel echt te weinig is om een Olifant herkenbaar in beeld te hebben. De positie en houding van de Olifant is ook van groot belang. Hoe staan de poten, zijn de tusks goed zichtbaar. Hoe zit het met de slurf en de oren. Dat alles speelt een grote rol.

 

Persoonlijk vond ik de momenten met grote wolkenpartijen het mooist. Je kunt dan de indrukwekkende lucht mooi meenemen in de foto. Ook vond ik het leuk om de zon met diafragma f18 vast te leggen, waardoor je de zon echt ziet stralen. Zeker met Olifanten aan de andere zijde en een groothoekopname werkt dit mijns inziens heel goed.

 

Een ander groot voordeel van de tocht op de Houseboat is dat je enigszins bijkomt van het soms wat gejaagde en zeer intensieve safari leven. Er was tijd om aan je foto’s te werken, een beetje te puzzelen en gezellige bij te praten met reisgenoten. Met Loulou Beavers rustig naar wat foto’s kunnen kijken. Ze geeft dan op een hele positieve en fijne manier feedback en tips. Dat maakt de reis wat mij betreft compleet en een echte aanrader!

 

 

Verder hebben we ook veel gelachen. Daar Joke, Sarah en Patricia, alle drie een medische achtergrond hebben, kregen Loulou en ik af en toe bijles. Mooi om de passie van de dames te zien. Als ik er aan toe ben, weet ik bij wie ik zorg regel!

Afscheid nemen van de dames op Lusaka was dan ook zwaar. Na de intensieve periode samen in Mana Pools en Lake Kariba, volgde het deel van de reis in mijn eentje. Kafue NP wachtte op mij! Voor dat ik daarover schrijf eerst nog wat beelden van Lake Kariba.