Sinds enige jaren hou ik me bezig met natuurfotografie. Het begon allemaal met het fotograferen van vogels. Nog steed ligt binnen de natuurfotografie vaak de focus op het maken van foto's van vogels. Meer en meer ben ik tijdens de meestal verre reizen foto's van zoogdieren gaan maken. Sinds 2017 doe ik dat ook regelmatiger in Nederland. Samen zijn ze de hoofdmoot van mijn portefeuille.

 

Met deze website wil ik de kijker laten meegenieten van mijn natuurfoto's gemaakt in Europa, Afrika, India en Latijns en Midden Amerika. Dit in de wetenschap dat de uitspraak van Ansel Adams "Twelve significant Photographs in a year is a good crop"! Voor mij een waarheid is als een koe!

Introductie


Foto's van vogels en foto's van zoogdieren maken is mijn grote hobby. Ik kan genieten van de natuur, van licht en van de rust. Daar fotograferen de herinneringen vast houdt en ook technisch boeiend en uitdagend is, zou ik er veel uren in willen stoppen. Maar daar ik ook een drukke baan heb, kom ik niet dagelijks toe aan fotograferen. Vaak combineer ik mijn hobby met het maken van verre reizen. Reizen die ik zorgvuldig voorbereid. Over mijn aanpak daarbij kun je lezen in het onderdeel reisvoorbereiding.

 

Recent maakte ik natuurfoto's in Zambia en de Seychellen. Andere landen die we bezochten zijn Botswana, Gambia, Kenia, India, Tanzania, Costa Rica, Peru en Trinidad en Tobago. Ook bezocht ik voor het maken van natuurfoto's Noorwegen, Spanje, FinlandRoemenië en Zweden

 

FOR ENGLISH LANGUAGE CLICK HERE

 

 

Portfolio

 

Een overzicht van de foto's waar ik zelf het meest op gesteld ben, tref je aan onder het kopje portfolio. Uiteraard is het een kwestie van smaak wat je mooi vindt en wat niet. Om het overzichtelijk te houden heb ik de portfolio ingedeeld in 4 groepen, te weten in vogel foto's genomen in Nederland, vogel foto's genomen in het buitenland en in zoogdieren genomen in Nederland en België en zoogdieren gefotografeerd buiten de Benelux. 

 

Je kunt mijn werken aanschaffen via Werk aan de Muur. Meer informatie staat in de webwinkel.

 

Macro en landschappen heb ik nog niet als portefeuille onderdelen opgenomen. Daar vind ik zelf van dat er nog veel ontwikkeling en verbetering mogelijk is. In sommige blogs en onder experimenten kun je zien hoe het mij daarin vergaat.

Recent

 

Regelmatig plaats ik ook recente foto's onder een apart hoofdje. Dit voor terug kerende bezoekers, die snel een paar mooie foto's van vogels of foto's van zoogdieren willen bekijken.

 

Soms vind ik het leuk te experimenteren met andere vormen van fotografie en workshops te volgen. Ook daar vindt je de foto's van. Een leuke toevoeging daar is mijn serie portretten gemaak in Indonesië en een serie straatfoto's uit India.

 

Inmiddels heb ik ook een lange lijst met boeken, die mij inspireren. Ik heb die toegevoegd voor de liefhebber en zoveel mogelijk gelinkt met de sites om die boeken aan te schaffen. Verder heb ik onlangs een boekenlijst toegevoegd aan de pagina's per continent (Afrika, Amerika's, en Azië


di

12

jun

2018

Ultima Frontiera (deel 2)

Twee jaar terug was ik als deelnemer mee met Wildpix Travel naar Roemenië. Dit jaar ben ik opnieuw geweest. Dit keer was ik gevraagd door Wildpix om als gids op te treden. De groep waar ik mee op stap was bestond uit drie Nederlandse dames (Mary, Mieke en Ria), een Nederlandse man (Frank) en drie Duitse mannen (Arthur, Bernd en Olivier). Een leuke groep met enthousiaste deelnemers, die gebruik wilde maken van de fantastische fotografie mogelijkheden van Ultima Frontiera.

 

Twee jaar geleden schreef ik een uitgebreid blog over de trip en een artikel op natuurfotografie.nl. Dit keer blijft het blog vrij beperkt, daar veel nog het zelfde is. De heenreis verliep bv op een vergelijkbare manier. Het grote verschil wordt uiteraard gemaakt door de natuur. Zo was twee jaar terug de Wilde Kat niet te vinden voor de hut en dit keer wel. Toen was er een nest met jongen van de Grijskopspecht en nu van de Zwarte Specht.

 

Overigens gold ook nu dat wat de ene dag voor een hut verscheen, nog niet per definitie ook de volgende dag gebeurde. Zo was de Wilde Kat alleen Mary en mijzelf van dienst. Grootste pechvogel was Bernd die drie avonden het diner liet schieten voor de Wilde Kat zonder succes.

De eerste ochtend kon het grootste gedeelte van de groep naar de Eagle Hide. Met Frank ging ik naar één van de torens om Scharrelaars te fotograferen. Mooie vluchtbeelden maken blijft een enorme uitdaging. Hiernaast mijn beste resultaat van die ochtend. Naast de Scharrelaar vermaakten we ons met de koeien, waarvan met name de stieren actief waren. Ook zagen we even de Wielewaal. Helaas te ver weg voor een foto.

 

Het bezoek aan de Eagle Hide was een groot succes en iedereen kwam enthousiast terug. Prachtige beelden van de Gouden Jakhals en Zeearend werden getoond. Het goede begin was het halve werk en een prachtige week volgde. Zo konden we op donderdag voor de tweede keer gebruik maken van de Eagle Hide. Die ochtend was prachtig en er waren tegelijkertijd twee Zeearenden aanwezig. Verder waren er Goud Jakhalzen, Bonte Kraaien, Pontische Meeuw, Eksters en twee Raven. Die zelfde ochtend waren Ria en Mieke naar de Zwarte Spechten en hun nest. Gelukkig ook met veel succes en mooie beelden.

De gidsen van Ultima Frontiera besteden veel tijd aan het zoeken naar mooie fotografie mogelijkheden. Het vinden van geschikte nesten is niet eenvoudig. Het gebied is groot, er moet ruimte zijn voor een schuilplek  en het licht moet meewerken, liefst zowel in de morgen als in de avond. Als het dan lukt is het voor de gasten een pracht kans. Het nest van de zwarte Specht was op een klein uur rijden van de accommodatie. Door om half zeven te vertrekken waren we er tijdig. Statief, camera en lens werden opgezet en vervolgens werden Mary, Frank en ik achter een camouflagenet weggewerkt. Nog terwijl we ons aan het installeren waren, liet de eerste Zwarte Specht zich al zien. Er werd nog gevoerd en de jongen waren nog niet uit gevlogen.

 

Om ons heen hoorde en zagen we veel vogels. Zo liet een Wielewaal met jong zich zien en horen. Ook klapperde jonge Spreeuwen met hun vleugels om de aandacht van de ouders te trekken en te bedelen om voer. Zelfs de Roodpootvalk konden we over zien vliegen. Direct werd het stiller in het bos en het duurde even voordat de Zwarte Specht terug kwam. Het mannetje bleef bij terugkeer roepen naar het vrouwtje, alsof ze contact hielden over de dreiging.

 

Verder ging het mannetje af en toe op de bosbodem zitten en riep naar het nest. Één van de drie jongen kwam al vrij ver het nest uit en het uitvliegen leek spoedig plaats te kunnen vinden. Af en toe ging een oudervogel naar binnen en kwam met wat afval naar buiten. Waarschijnlijk werd binnen ook het derde jong gevoerd, wat wij maar heel even aan de buitenkant hebben gezien. Het is zeer de vraag of dit jong het zal overleven. De twee anderen schreeuwden om eten en gaven weinig ruimte aan het derde jong. Als straks de eerste twee zijn uitgevlogen volgt mogelijk de hongerdood. De harde werkelijkheid, die een sterk contrast vormt met de leuke en schattige plaatjes, die we hier maakten.

Een ander hoogtepunt, wat we de vorige keer niet hebben gedaan, was de Steppe excursie. Hoofddoel is om de Vorkstaartplevier en de Roodpootvalk vast te leggen. Beide zijn gelukt, waarbij met name de Vorkstaartplevier goed te benaderen bleek.

 

Na een zoektocht ontdekte de gids de plek waar ze zaten. Wij werden uit de auto gelaten en kwamen langs de auto lopend, die voorzichtig meereed, stap voor stap dichterbij. Eenmaal op ongeveer 10 meter gingen we op de grond liggen voor een mooie lage positie. Tot mijn verbazing vloog deze Vorkstaartplevier niet weg. Ook Steltkluut en Kluut lieten zich van redelijk dichtbij fotograferen.

 

Door de lage positie krijg je mijns inziens de mooiste beelden. Niet altijd de makkelijkste positie om uit te fotografen, maar het levert wel wat op. Af en toe keek ik met bewondering en een glimlach opzij naar Ria, die ondanks haar iets hogere leeftijd en protesterende lichaam ook op de grond lag te fotograferen. Op de terugweg werden we nog beloond met een prachtige avondzon op Lepelaars en een groep Pelikanen. Die hadden we overigens ook al gezien tijdens de mooie bootexcursie.

Op de terugweg konden we dit keer wel langs de Reuzenzwartkopmeeuwen. Op hoge snelheid bracht de boot ons naar Sulina, waar onze gids aan boord kwam met twee bakken met brood en vis om de Meeuwen te lokken. Uit de grote aantallen Zilvermeeuwen en de veel geringere aantallen Reuzenzwartkopmeeuwen, die onmiddellijk op het uitgestrooide voer afkwamen, toen we bij de kolonie gearriveerd waren, bleek het nut van het hebben van voer.

 

Af en toe was er een interactie tussen de Reuzenzwartkopmeeuwen en een Zilvermeeuw. In het gekrioel van de vogels was fotograferen nog niet zo eenvoudig. Veel beelden konden de prullenbak in door onscherpte, en  of gedeeltelijk of grotendeels over de rand uitstekende vogels. Toch zaten er een aantal leuke beelden bij, van de interactie. Het beeld hiernaast is daar een voorbeeld van.

 

Na dit hoogtepunt bij de meeuwen volgde een lange tocht terug naar Tulcea met de boot. Daar stapten we over op de bus. Het paste allemaal net, waarbij sommigen zelfs nog een tas op schoot moeten houden. Moe maar voldaan schoven we aan voor het diner. Uiteraard vond ik het erg leuk dat er waardering werd uitgesproken voor mijn begeleiding als gids. Zelf was ik de groep dankbaar voor hun enthousiasme en doorzettingsvermogen. een prachtreis liep ten einde!

 

Op Facebook en Instagram komen inmiddels de mooiste beelden voorbij van de deelnemers. Een selectie van mijn eigen beelden staan hieronder.

do

31

mei

2018

Vosjes

Gedurende een aantal weken ben ik regelmatig bij een burcht in de Amsterdamse Waterleidingduinen geweest om Vossen en Vosjes te fotograferen. In dit blog schrijf ik over mijn ervaringen en laat ik beelden zien gemaakt bij de burcht.

 

In Nederland zijn er heel wat Vossenburchten. Vaak liggen ze op plekken, waar nauwelijks iemand komt. Veel van die burchten blijven daarom vrij onbekend. Eén van de plekken waar de burchten algemener bekend zijn is de Amsterdamse Waterleidingduinen. De afgelopen jaren hoorde ik er regelmatig over, maar door gebrek aan tijd en andere prioriteiten kwam ik er nooit aan toe de burchten te bezoeken. Ook dit jaar was ik het niet echt van plan. Maar tijdens een vroege ochtend tocht door de AWD ontmoette ik iemand bij de Boomkikkers, die nog even langs ging bij de Vossen. Ik besloot mee te lopen en na dit bezoek was ook ik verkocht. 

 

De achterliggende periode van zo'n 5 á 6 weken ging ik 2, 3 en soms zelfs 4 keer per week naar de burcht. Uiteraard met uitzondering van vorige week, toen ik in de Donau Delta was. Vaak was ik niet alleen bij de burcht. Soms waren er wel 15 mensen. De eerste 3 weken hoorde je ook veel verhalen over een andere burcht, maar daar heb ik weinig tijd aan besteed. Ik vond het belangrijk om te focussen. Bovendien waren er bij deze burcht vrij veel mensen en leek fotograferen er lastig. Later heeft moeder Vos daar haar jongen verplaatst naar een andere burcht.

 

Ik liep iedere keer langs andere route's naar de burcht. Tijdens die omzwervingen heb ik zeker nog twee burchten ontdekt, maar de ene was al snel niet meer bezet en later ingestort en de ander was bezet, maar de aanwezige vos was zeer schuw. Gezien die schuwheid heb ik besloten de burcht met rust te laten.

Rust is niet echt wat de situatie bij de burcht, waar ik zoveel ben geweest typeerde. In de Amsterdamse Waterleidingduinen is een vrij grote groep natuurliefhebbers, die het wel en wee van de vossen volgen. Zij hebben de Vossen namen gegeven als Donder, Puntje, Muffin en CC. Soms vroeg ik mij vertwijfeld af wat het te maken heeft met de vrije natuur, maar tegelijkertijd is het prachtig om te zien hoe velen begaan zijn met het wel en wee van de dieren. 

 

Zo is er bijvoorbeeld afgesproken om voor 1 juni geen foto's van welpen te plaatsen om het niet nog drukker te maken. Over het algemeen is daar goed de hand aan gehouden, al popelde velen om hun mooie beelden snel te delen. gelukkig waren er altijd wel andere bezoekers en konden de mooie beelden ter plekke gedeeld worden.

 

Een enkele keer had ik geluk en trof ik moeder Vos met één of haar twee jongen als het niet druk was. Nog vrij in het begin had ik het geluk net aan te komen lopen toen moeder Vos aan de graskant van de burcht in het open gras kwam met haar twee jongen. Er was slechts 1 ander iemand aanwezig en terwijl ik de actie met tegenlicht vastlegde, fotografeerde zij van de andere kant. Één van de welpen beet moeder in de staart en werd vervolgens terecht gewezen.

Maar meestal had ik niet zo veel geluk, dat er actie was direct nadat ik kwam aanlopen. Als je pech had was moeders net gaan jagen en bleef vele uren weg. Toch loonde het dan vaak om te blijven zitten. Slechts een enkele keer kwam ze vrij snel terug, maar als ze terug kwam was er altijd kans één van de welpen te zien.

 

Bij haar terugkeer liet ze aan de welpen horen dat ze er was. Die kwamen dan soms te voorschijn en naar beneden, maar meestal bleven ze boven. Daar werd ook meestal gezoogd. Dat het voor de moeder niet meeviel om met succes te jagen, bleek uit de weinige prooien, die mee werden gebracht. Op de foto hiernaast komt ze terug na een succesvolle jacht met een Zandhagedis. Verder heb ik gezien dat ze een muis meebracht, maar dat heb ik helaas niet vast kunnen leggen. Een verklaring voor het beperkte jachtsucces zou de relatieve onervarenheid van moeders (1 jaar en eerste worp) kunnen zijn. 

 

De Welpen leken vrij snel schuwer te worden en bleven een bepaalde periode langer en meer boven dan er voor. De exacte reden daarvoor weet ik uiteraard niet. Maar de drukte heeft vast niet geholpen. 

Als ik één van de eerste was of alleen probeerde ik afstand te houden. Maar niet iedereen hanteert dit uitgangspunt. Soms best begrijpelijk, daar ze over minder lange telelenzen beschikken. Het lastige is alleen, dat als je de ruimte niet geeft, ze ook niet dichterbij komen. Soms merkte je dat als de mensen die dichtbij zaten weg waren, dat er meer actie in beeld kwam. Een ander punt dat helpt is zoveel mogelijk stil blijven zitten als er actie is. Best lastig, want we willen allemaal snel mooie beelden schieten.

 

Wat een belangrijke rol speelt is verder dat de moeder Vos enorm gewend is aan mensen. Dit komt o.a. doordat ze gevoerd is. Zelf doe ik dat absoluut niet, maar ik realiseer me donders goed dat ook ik mee profiteer van het feit dat er gevoerd is. Je hebt daar overigens ook gradaties in. Op een gegeven moment zijn bedorven kipfilets door vossenliefhebbers verwijderd. Je moet er niet aan denken wat de gevolgen zijn als moeders ziek wordt.

 

Dat deze burcht bekendheid geniet is zelf doorgedrongen in Duitsland. Onlangs waren er twee Duitsers, die het wel heel bont maakten. Als de Vossen niet te zien waren lagen ze te slapen. Maar bij activiteit rende ze achter moeders aan en gingen zelfs de burcht op. Het resultaat was extra schuwheid. Ik kon het niet laten en heb ze aangesproken op hun gedrag. Overigens waren er eerder twee jongelui, die met elkaar dolden op de burcht en zich niets aantrokken van het vriendelijk verzoek dat niet te doen.

Door de vele uren die ik er door bracht had ik de kans me in allerlei bijkomende zaken te verdiepen. Zo wilde ik de sporen van de Vos beter leren herkennen. Ik bestudeerde de pootafdruk, ontlasting en prooi-resten als ik die onderweg vond. Verbaasde me dat een dode Bunzing niet werd meegenomen door een Vos en begreep later dat de Bunzing gezien de stank niet als eetbaar wordt gezien.

 

Ook een plantje als Hondstong en de sierlijke Zandbij kende ik eigenlijk niet. Het zijn mooie bijvangsten van een intensieve tijd. Net als het feit dat ik een aantal leuke en interessante mensen ben tegen gekomen, die met mij de passie voor natuur en fotografie delen.  

ma

28

mei

2018

Uilen fotograferen

De afgelopen week ben ik op stap geweest om de Kerkuil en de Steenuil vast te leggen. Voor beide soorten gaat het om avondfotografie vanuit schuilhutten. In dit blog een verslag van mijn ervaringen en uiteraard de nodige foto's.

 

Voor de Kerkuil ging ik naar Barchem, waar de comfortabele hut is van Hans Menop. Hij biedt al een aantal jaren de mogelijkheid Kerkuilen te fotograferen. Een unieke kans waar ik graag gebruik van wilde maken. Met 150 euro is het best prijzig, maar om optimaal te kunnen profiteren van de stilte besloot ik alleen te gaan.

 

Voor de Steenuil had ik ook bij Hans terecht gekund, maar ik had na het succes van vorig jaar al geboekt bij Glenn Vermeersch. Glenn is er ook dit jaar weer in geslaagd om een hut te hebben speciaal voor Steenuilen. Je zit er ruim en met 4 man. De prijs is met 50 euro per persoon, goed te doen.

Op Tweede Pinksterdag reed ik naar Kalmthout voor de Steenuilen. Met een gewenste aankomsttijd van 17.30 uur, hield ik rekening met file's. Die waren er ook, maar gelukkig viel het mee. Door een late afzegging, vanwege file's, waren we met drie man. Glenn bracht ons naar de locatie en zette de stukken hout met daarachter de voerbakjes vast in het weiland.

 

De bakjes worden gevuld met meelwormen. Vanuit sommige posities dreigen die in beeld te komen. Bij één van de palen maakte Glenn wat bloemetjes vast. Daardoor heb je minder last van het bakje en een mooie setting. Vanaf dat moment was één van de doelen om een Steenuil daar op vast te leggen.

 

De Steenuil kwam na een half uur wachten regelmatig langs. Het liet zich meestal best lastig voorspellen welke van de drie stukken hout als landingsplek zouden worden gebruikt. Je moet dan snel zijn, omdat de Steenuil zijn hoofd wegdraait om een meelworm te pakken, die snel wordt gebracht naar de jongens in het nest. Die zijn in de ze periode nog niet uitgevlogen en dus niet te fotograferen. Vorig jaar was ik later en toen kon dat wel.

Links van de hut is een bomenrij. In de vierde boom bevindt zich de nestkast met het nest. Regelmatig vloog de Steenuil niet rechtstreeks naar de voerplek, maar koos voor een tussenstop. In mijn beleving geeft dat één van de beste mogelijkheden om mooie foto's te maken. Je krijgt door de afstand niet een beeldvullende Steenuil, maar wel een Steenuil in zijn habitat.

 

Voor vliegbeelden is veel geduld nodig. De meeste vluchtbeelden kon ik weggooien door onscherpte. Onder aan dit blog staat een foto van een Steenuil in vlucht, die mij wel bevalt. In de loop van de avond lieten zich ook twee Hazen zien en fotograferen. Overigens zonder bijzondere beelden.

 

Naarmate de avond vorderde werd het weer slechter. Het begon te regenen en de lichtomstandigheden werden moeilijker. Zelden ga ik met mijn ISO boven de 1600 en ik accepteerde dat daardoor sluitertijden met mijn 500 mm f4.0 lens niet veel boven 1/100ste uitkomen. Om 21.30 was de sessie voorbij en konden wij voldaan huiswaarts keren. Zeker voor herhaling vatbaar.

Gisteren was het tijd om Kerkuilen te gaan fotograferen. Al een tijdje heb ik Hans Menop gestalked om er tussen te komen. Hij heeft mij twee keer afgeraden te komen wegens gebrek aan activiteit. Fotograferen is pas weer net mogelijk en ik heb die kans onmiddellijk aangegrepen. 

 

Ik ben rond 19.30 uur begonnen. Hans gaf uitgebreide uitleg over de werking van de verlichting (verhogen bij aanwezigheid van de Kerkuil), de camera instellingen en het gedrag van de Kerkuil. Erg handig is om te weten dat onderbelichten tot wel 2 stops nodig is om geen uitgebeten borst van de Steenuil te krijgen. Ook kreeg ik van hem wat antimuggenspray, hetgeen geen overbodige luxe is. Hij legde vervolgens de muizen op de afgesproken plekken en het wachten kon beginnen.

 

En wachten moest ik ruim twee en een half uur. Ondertussen hoorde je het gebedel van de jonge Kerkuilen, het gekrijs van opgewonden Merels, en vele andere vogels. Volgens mij ook nog een aantal harde schreeuwen van de Steenmarter, wat kan verklaren dat de Kerkuil wat langer wegbleef dan eerder deze week.

Tussendoor testte ik af en toe of de door mij opgestelde camera's nog goed stonden ingesteld op de punten, die ik wilde fotograferen. Later heb ik de camera met 500 mm lens met name gebruikt voor verschillende posities en de camera met zoomlens gericht gehouden op de twee open ramen in de setting.

 

Het eerste moment dat de Kerkuil zich liet zien was op een balk hoog boven op de zolder. Daar zat de Kerkuil maar kort om vervolgens snel één van de ramen in te duiken, waarachter een muis was verborgen. In hoog tempo vloog de Kerkuil er weer van door naar de nestkast. De jongen lieten zich goed horen en de Kerkuil spoedde zich terug. Hij bleef in hoog tempo muizen ophalen, hetgeen het maken van een foto met muis erg lastig was. De bovenstaande foto heeft helaas niet de hele vleugel goed in beeld, maar was toch één van de beter gelukte foto's.

 

Na verloop van tijd nam de nervositeit af en bleef de Kerkuil vanuit een aantal vaste posities. Het bood mij mogelijkheden om prachtige foto's te maken van de Kerkuil op uitkijk, de lens in kijkend, en zelfs na het tussenvoegen van een converter van het maken van een portret.

 

Rond 24 uur vertrok de Kerkuil voor een langere periode. Daar alle prooien waren opgehaald, ik een aantal mooie beelden had en erg nog een terugreis naar Amsterdam wachtte, besloot ik ook te vertrekken. Het is overigens ook het tijdstip waarop in principe de sessie af gelopen is. Dit omdat Hans vaak nog gedag komt zeggen en de lichten komt uitschakelen. Ik had hem aangeboden dat zelf te doen, hetgeen een kleine moeite is.

 

Ook het bezoek aan deze hut krijgt wat mij betreft een vervolg. Wanneer de jongen de nestkast hebben verlaten en zich ook laten zien op de setting, wil ik graag nog een keer terug. De exacte timing is nog niet te zeggen, daar Hans om verstoring te voorkomen niet in de kast kijkt naar de jongen.

Hieronder staan nog een aantal beelden van beide avonden. Geniet er van!

zo

29

apr

2018

High Key Fotografie

In het verleden heb ik wel is geprobeerd High Key Foto's te maken, maar ik was lang niet altijd tevreden met het resultaat. Daarom besloot ik deel te nemen aan een workshop van Loulou Beavers. Zij plaatst af en toe High Key foto's op social media en die zijn altijd bijzonder. Al twee keer eerder volgde ik een workshop bij haar. De eerste keer over het fotograferen van Boomkikkers en de tweede over het fotograferen van Vlinders.

 

Vandaag was het zo ver. Met enige zorg keek ik naar de weersverwachting, maar op buienradar leek het te gaan meevallen. Op tijd vertrok ik naar Kootwijk, waar de workshop om 10 uur zou beginnen op het Kootwijkerzand. Ik was dan ook wat vroeg, maar Loulou was al aanwezig. Zoals altijd gastvrij met een kopje thee of koffie.

 

Nadat alle 8 deelnemers aanwezig waren volgde een korte uitleg van Loulou. Ze vertelde dat, fotograferen in de diafragmastand met overbelichting, niet de juiste manier is. Je kunt niet voldoende overbelichten. Er moet dus gefotografeerd worden in de M stand. Daarnaast is het instellen van een hoger diafragma (bv f9 of f11) wenselijk, omdat onscherpte op grotere delen van de foto vaak minder mooi uitpakt. Twee tips, die goed verklaarden waarom ik vaak minder mooie foto's maakte als ik het probeerde.

 

Na deze eerste uitleg mochten we op de parkeerplaats aan de slag. We konden ons uitleven op de bomen om de parkeerplaats heen. De lucht was egaal bewolkt, hetgeen het maken van onze eerste plaatjes vereenvoudigde. De foto hierboven is er het resultaat van. Daar iedereen de principes snel begreep verplaatsten we ons snel te voet naar het Kootwijkerzand. Een prachtig gebied om High Key fotografie te leren daar het zand ook licht is.

 

Loulou heeft een favoriete plek om te beginnen, maar die plek was al bezet door een fotograaf, die een stelletje vastlegde. Nadat Loulou ons wat extra uitleg had gegeven, mochten we weer aan de slag en aan de wandel. Het vinden van een geschikt object en een geschikte positie om van te fotograferen is nog best lastig. Ik probeerde een drassig struikje, een gebogen boom en delen van een den. Meestal moest een erg lage positie gekozen te worden om bv de Vliegenden, te isoleren. De achtergrond mag immers niet donker en of druk zijn.

 

Daar het inmiddels stevig regende en het nog iets donkerder was geworden, moest de ISO soms naar 2000 of zelfs 2500. Maar zoals Loulou aangaf, bleek thuis dat je geen last hebt van overmatige ruis, doordat je geen donkere delen hoeft op te lichten. Je hebt immers "overbelicht" en meer dan "exposed to the right". 

 

Overigens bleek ook hoeveel voordeel je hebt als je camera en lens enigszins regenbestendig zijn. Twee van de deelnemers hadden camera's die het na een tijdje regenen niet meer functioneerden. Mijn camera's deden het nog goed, ondanks dat ik te weinig regen bescherming had geregeld.

 

Behoorlijk nat en onder het zand liepen we terug naar de auto. Daar wachtte een vervelende verrassing. Bij een van de deelnemers was een ruitje ingeslagen en een tas gejat.  Ze gaf echter niet op en ging ook s'middags mee fotograferen.

 

Maar eerst gingen we een naar Kootwijk voor een kopje koffie en de nodige toiletstop. Ook gaf Loulou nog een aantal tips over de nabewerking. Het heeft bv geen zin om het contrast aan te passen, maar het kan wel zinvol zijn om de zwarten iets te versterken of bv blauwzweem iets te verwijderen. Vervolgens werd de tocht voortgezet met een ritje naar de carpoolplek bij Voorthuizen. Vandaar carpoolend verder naar de volgende fotografie plek.

 

Dit is een boerderij, waar een aantal tamme paarden in een wei staan. Dit keer geen bomen, die lekker blijven staan, maar paarden, die bewegen en je dwingen continu alert te zijn. Zelf ben ik niet echt een paardenliefhebber, maar toch lag ik binnen de kortste keren op de grond om vanuit lage positie te kunnen fotograferen. 

 

Het maken van bijzondere foto's vond ik nog niet meevallen. Deels omdat de paarden, niet allemaal wit waren en deels omdat ze deels kleden om hadden en deels gemuilkorfd waren. Met de foto hiernaast ben ik wel tevreden. Voor mijn gevoel laat de foto goed zien, wat de mogelijkheden zijn. Mogelijkheden  die ook blijken uit de onderstaande foto's. Nu ik geleerd heb hoe ik ze kan maken, zal ik de komende tijd de techniek af en toe passen om me er verder in te bekwamen. Uiteraard blijf ik ook Loulou volgen, want van haar leer ik iedere keer weer veel!

zo

08

apr

2018

Fotohut Diependal

Onlangs bracht ik een bezoek aan de nieuwe Fotohut Diependal. Het is een hut van het Drents Landschap samen met Edo van Uchelen. Edo heeft al een aantal heel mooie hutten in de verhuur, zoals de Dassenhut, de Marterhut, de Boshut Vledder en de hut in Marken voor Weidevogels. Ik heb heel goede ervaringen met zijn hutten, en was vol verwachting toe ik s'ochtends zeer vroeg uit Amsterdam vertrok naar het plaatsje Oranje in Drenthe, waar de hut vlakbij ligt.

 

De belangrijkste doelsoort van de hut is de Roodhalsfuut. Daarvan broeden slechts zo'n 10 paartjes in Nederland. Volgens Wikipedia broedt de helft daarvan in het natuurgebied Diependal. Ook dit jaar zijn er al Roodhalsfuten in het gebied waargenomen.

 

Je wordt geacht te parkeren aan het begin van het natuurgebied. Vandaar is het ongeveer 800 meter lopen naar de ingang. Binnen moet je nog een fors stuk lopen door een nauwe gang met lichtopeningen boven in. Ik had zelf een lampje mee, wat helpt. Eenmaal bij de hut open je het kluisje en hangt het bordje bezet aan de buitenkant van de deur. Dat niet iedereen dat begrijpt, bleek uit het openen van de deur, door bezoekers van de vogelkijkhut. Die vogelkijkhut is bovengelegen en wordt bereikt via een trap.

 

De hut heeft uiteraard geen toiletmogelijkheden. Het is goed om daarmee rekening te houden. Een plasfles en Immodium zijn handige hulpmiddelen. Verder had ik geen kussentje mee, maar zou ik het iedereen aanraden, die wel mee te nemen. De stoeltjes zijn prima, maar ook hard en koud.

De hut heeft wat kijkgaten, waardoor ik kon checken of er al iets zat, voordat ik de luiken opende. Dat was niet het geval. Voorzichtig de luiken geopend en de camera's klaar gelegd. Ik heb gefotografeerd met een bonenzak, maar een statief kan ook.

 

De activiteiten waren in het begin zeer gering. Alleen op grote afstand zag ik af en toe wat eenden. Daaronder zaten Slobeenden, Krakeenden, Meerkoeten en Grauwe Ganzen. De Dodaars liet zich horen en heel even kwam die uit de dekking. De afstand was zeer groot, vandaar bovenstaand plaatje gemaakt van de Dodaars in zijn habitat.

 

In de loop van de ochtend kwamen er af en toe vogels dichterbij. Door niet onmiddellijk snel te bewegen met de lens en door in het begin weinig te klikken, leek het als of de vogels wenden aan mijn aanwezigheid. Ik verwacht dat als de hut wat langer open is, deze gewenning er toe zal leiden dat je meer vogels dichtbij kunt fotograferen. De Meerkoet trok zich in ieder geval niets aan van mijn aanwezigheid. Vlak voor de hut werd urenlang gedoken naar voedsel. Ik heb daar heel veel foto's van gemaakt. 

 

Een volgend hoogtepunt van de ochtend was het bezoek van twee Knobbelzwanen. Die lieten zien dat ze zich zeer op hun gemak voelden.

Er was een prachtig voorspel waar te nemen. De Knobbelzwanen foerageerden samen, badderde samen en krioelden om elkaar heen. Toen het hoogtepunt kwam ging het er aanzienlijk minder lieflijk aantoe. Mevrouw verdween onder water en werd in haar nek gebeten. In de Knobbelzwanen wereld is de hashtag "Me Too" duidelijk nog geen gemeengoed. 

Later op de dag kwam ook de Dodaars steeds wat dichterbij. Doordat er wat sluierbewolking was, werd het mogelijk een heel sfeervolle foto te maken op korte afstand. Het licht bij zonlicht is harder, met als gevolg blauw water en vaak geel bruinige achtergronden van het aanwezige riet.

 

Twee belangrijke eigenschappen van de  hut speelden bij het maken van deze foto een belangrijke rol. De belangrijkste is de uitermate lage positie van de hut. Het water staat bijna op de rand van de luikopeningen. Oppassen dat je lens er niet in glijdt, maar het staat ook garant voor prachtige beelden. De tweede belangrijke eigenschap is dat, mits je fotografeert uit een goede hoek er prachtige zachte achtergronden zijn.

 

De Roodhalsfuut liet zich niet zien. Daarbij moet ik aantekenen dat ik rond 1 uur weg ben gegaan. Het was toen al een tweetal uren vrij stil. Alleen de Meerkoet bleef duiken voor de hut. Wel zag ik in de verte eenden slapen. Wellicht had het geholpen als ik langer was gebleven, maar ik wilde weer op tijd in Amsterdam zijn.

 

Er zijn uiteraard geen garanties, maar met de Roodhalsfuten in het gebied, zou het mij niet verbazen als op termijn ook die fuut dicht voor de hut komt. Zelfs als dat niet zo is blijft het genieten. Zie hier nog wat beelden.

do

15

mrt

2018

Balgzandpolder

Afgelopen maandag zag ik dat het woensdag redelijk tot goed weer zou zijn. Daar mijn agenda het toeliet een prachtige kans om nog snel een hut te boeken. Ik besloot te kiezen voor de fotohut van Het Noordhollands Landschap in de Balgzandpolder. Ik ben er al vier keer eerder geweest en heb er positieve ervaringen. Zo legde ik er parende Kluten en Visdiefjes vast.

 

Vanuit Amsterdam is het een uur rijden en daar ik om 7 uur aanwezig wilde zijn, gezien de zonsopgang net voor die tijd, was het weer vroeg opstaan. De rit was ondanks de mist voorspoedig. Ik was dan ook rond de geplande tijd.

 

Een volgende keer zou ik nog iets eerder vertrekken. Het licht is bij zonsopkomst voor de hut vaak prachtig. Wel heb je tegenlicht en dit vraagt aanpassingen bij het fotograferen. Meestal kies ik voor onderbelichting met als nadeel dat de vogels niet 100% hun kleur kunnen laten zien. Maar het zorgt wel voor sfeer. Die sfeer veranderde de eerste twee uur continu. Dit was het gevolg van de mist en bewolking, waardoor de zon af en toe verdween en het zicht soms beperkt was.

Het slechte zicht heeft ook zo zijn voordelen. De Bergeenden, die net als veel andere vogels bij de hut, vaak op grote afstand blijven, waren zeer actief op niet al te grote afstand van de hut. De groepjes Bergeenden vertoonden veel baltsgedrag. Tussen de mannetjes werd af en toe flink gevochten, wat met veel rumoer gepaard ging.

 

Ook de Meerkoet en eenden als Krakeend en Wilde Eend waren relatief dichtbij in het begin van de dag. Dat werd later echt minder, wat wellicht kwam doordat zeer regelmatig vliegtuigjes overvlogen en doordat er momenteel werkzaamheden zijn om de plek voor de hut aantrekkelijker te maken. De medewerker, die daar aan wilde werken, meldde zich overigens toen hij mijn auto zag en besloot nu niet te werken. Echt Top!!

 

In de loop van de dag kwamen o.a. de Slobeend, Wintertaling, Witte Kwikstaart en een aantal Meeuwen (naast Zilvermeeuw ook Kleine Mantelmeeuw) dichterbij de hut. De vele aanwezige Scholeksters en Klueten waren eerst op het wad, daar het laagtij was, en kwamen later bij hoogtij wel naar het gebied, maar bleven helemaal links. 

De hut heeft twee openingen op zitniveau. Het is goed om een bogenzak mee te nemen. Een statief is niet erg praktisch. De openingen worden afgedekt met camouflagenet. Je kunt er redelijk goed doorheen kijken. Een verrekijker gebruiken valt echter niet mee.

 

Er zijn ook nog twee openingen boven in. De openingen hebben geen camouflagenetten, daar ze bedoeld zijn om vogels in vlucht te fotograferen. Dat heb ik ook een uurtje geprobeerd. Niet erg succesvol, daar de meeste vogels op afstand blijven. Wel kon ik foto's maken van vliegende Pijlstaarten, die na erop nog redelijk zijn. Je kunt daar het beste voor gaan staan en ik gebruikte daarbij ook mijn bonenzak. 

 

Om 15.00 uur besloot ik daarom naar het kijkscherm te gaan en te proberen daar ook te fotograferen. Uiteraard zitten de gaten daarbij vrij hoog, maar het middelste plekje is iets lager. Daar het vloed was op het wad, waren er relatief veel vogels. Die werden opgeschrikt door de vele overvliegende kleine vliegtuigjes, hetgeen ze waarschijnlijk veel energie koste. Voor mij als fotograaf echter een prachtige kans om vluchtbeelden te maken. Bij het scherm stonden net als een eerdere keer dat ik er was een aantal trouwe bezoekers. Zij lezen ringen uit van de aanwezige vogels en proberen, die vast te leggen.

Een voordeel van de aanwezigheid van zoveel vogel kennis is ook dat ik werd geholpen met de herkenning van vogels, die ik minder goed weet te onderscheiden. Er bleken naast de Kluten, Scholeksters en Tureluurs, Kanoeten, Bonte Strandlopers en een Rosse Grutto te zijn. Nog heerlijk een ruim uur genoten en gefotografeerd en daarna naar huis vertrokken met een goed gevuld geheugenkaartje. Een aantal van de beelden staan hier onder.

Om jullie een plezier te doen ook nog wat beelden van eerdere bezoeken. Die laten zien dat deze plek het echt waard is om af en toe te huren!

do

08

mrt

2018

Boshut Sallandse Heuvelrug

Kort na de vorst periode, begin maart ben ik afgereisd naar de Boshut Sallandse Heuvelrug van Arjan Troost. Deze hut had ik niet eerder bezocht. De hut is redelijk eenvoudig te vinden en ligt aan de rand van het bos. 

De setting is grotendeels vast en kan niet makkelijk naar eigen hand worden gezet. Dat heeft een aantal nadelen, zoals het al snel op elkaar lijken van foto's, maar ook een voordeel. De setting bevat weinig tot geen plekken waar de gevolgen van achtergelaten voerresten zijn te zien. Zo zijn er niet de gebruikelijke grasplekken. 

 

Je fotografeert bij deze hut door spiegelglas. Op een aantal plekken zitten naden, maar dat is niet echt hinderlijk. De camera met lange telelens ging op het statief. De hut is niet geschikt voor een bogenzak. De tweede camera met de 100-400 lens heb ik gebruikt om uit de hand te fotograferen. Door de lengte van het watertje en de verschillen in grootte van de vogels kun je alles nodig hebben van zo'n 300 tot 900 mm.

 

 

Ik heb wat voer in de bakjes gedaan. Daar ik ook wat gedroogde Meelwormen bij me had, kon ik die ook nog op een paar plekjes leggen. Met name het Winterkoninkje bleek een liefhebber. Die kwam regelmatig kijken.

 

Uit het schriftje in de hut kon ik afleiden dat er regelmatig zo'n 15 à 17 soorten werden gezien. Ik ging vol verwachting zitten en al snel kwamen de eerste vogels.

Het eerste licht werd zeer rood gekleurd door de opkomst van de zon, die gepaard ging met enige bewolking. Het gaf de gelegenheid om een Boomkruiper vast te leggen, die op een boom zat waar de rode gloed nadrukkelijk aanwezig was. De foto lijkt heel onnatuurlijk, maar dit waren de kleuren die ik zag!

 

In het begin kwamen de vogels met name eten. Het water was nog volledig bevroren, maar door de oplopende temperaturen zette de dooi snel in. Daardoor werd er later op de ochtend al gebadderd.

 

Zoals wel vaker heb ik veel tijd besteed aan het fotograferen van badderende vogels. Het meest bijzondere voor mij was het badderen van de Kramsvogel. Een vogel die ik nog niet vaak kon zien en vast leggen. Laat staan dat de Kramsvogel zo dicht bij kwam.

 

De eerste foto's van de Kramsvogel, die ik maakte, waren erg krap gekaderd door het gebruik van mijn 1D Mark IV met cropfactor 1,3 en mijn 500 mm lens. Snel gewisseld naar een fullframe body, waardoor er iets meer ruimte was.

Na het vertrek van de Kramsvogel wisselde ik weer terug. Gezien het bezoek van een Goudhaan heb ik de 1.4 converter er nog tussen gezet. Dat is soms wel een beetje veel. Dat bleek o.a. toen de Gaai kwam badderen. Eerst gefotografeerd met de ander camera en lens, maar om een origineler beeld te maken besloten een kopportret te maken. Terwijl ik afdrukte wist ik al dat ik wilde droppen aan reen vierkante uitsnede. Bij het bewerken s'avonds was ik heel blij met die keuze en het resultaat.

 

Van s'ochtends 7 uur tot s'middags 15.45 ur bleef er veel vogels. Eén keer heb ik het voer aangevuld, omdat het rustiger was en na enig wachten bleef. De Sperwer, die regelmatig gezien wordt heb ik alleen op grote afstand voorbij zien vliegen.

 

Het licht wisselde enigszins met de bewolking, maar de ISO hoefde nauwelijks boven de 800. Ik schoot zo'n kleine 600 foto's, waarvan ik er uiteindelijk een vijftigtal heb bewerkt. Ook heb ik nog wat experimenten geprobeerd met de GoPro 6, maar dit keer zonder echt succes. Doordat de lens als groothoek functioneert, zitten kleinere vogels al snel te ver weg.

 

Al met al werd het een zeer vruchtbare dag. In totaal 20 soorten: Koolmees, Pimpelmees, Zwarte Mees, Vink, Winterkoninkje, Roodborst, Merel, Glanskop, Gaai, Groenling, Kruisbek, Kramsvogel, Goudhaan, Sijs, Houtduif, Grote Bonte Specht, Appelvink, Boomklever, Boomkruiper en Heggenmus. Hieronder een aantal beelden, die ik geschoten heb en de moeite waard vond!

vr

16

feb

2018

Experimenten

Voorafgaand aan mijn trip naar Gambia, besloot ik om de reis aan te grijpen voor en aantal experimenten. Ik had de volgende experimenten in gedachte:

 

1. Het maken van een foto met behulp van een infrarood trigger met groothoek van een Kapgier.

 

2. Het fotograferen van badderende Kapgieren met mijn afstandsbediening.

 

3. Het fotograferen en maken van video met de net aangeschafte GoPro 6 bij de voeder en drinkplaats, alswel bij de hut van Han Bouwmeester in Gambia.

 

4. Het fotograferen van vogels in de hotel tuin met behulp van flitsers en de net aangeschafte Magmod Magnifier (flitsversterker).

 

In dit blog meer over mijn ervaring bij deze experimenten. Soms redelijk succesvol, maar ook heel veel ploeteren voor een paar mooie beelden.

Het eerste experiment was mede ingegeven door een blog van Geurt Besselink. Dit uiterst leesbare blog gaf een heldere uitleg over de werking. Ik besloot gebruik te maken van de infrarood module. 

Op de plek waar gevoerd zou worden, een standaard routine in de tuin van het Senegambia Beach Hotel, zette ik de twee triggers neer en sloot de receiver aan op de camera. Als proef een aantal keren gelopen door de infrarood trigger. Thuis had ik alle frequenties al gesynchroniseerd om dat niet ter plekke uit te hoeven zoeken. Na enig experimenteren met de volgorde van aanzetten van triggers, receiver en camera lukte het mij mijn voeten vast te leggen. Gelijk ook gekeken naar scherpstelpunt (iets voor de trigger gezien vanuit de camera), diafragma en belichting. Ik wilde graag publiek op de achtergrond en dat leek te lukken.

 

Toen het voeren begon kon ik de foto hiernaast maken. Eigenlijk had ik liever dichter op de Kapgieren gefotografeerd, maar daarbij kwamen twee problemen kijken. Allereerst bleek dat de Kapgieren niet heel dicht bij de camera durfden komen. Ten tweede is het scherp krijgen van de foto een lastige kwestie. Zeker als je zowel de Kapgieren als het publiek scherp wil hebben, moet de camera op behoorlijke afstand van de triggers staan. Door een app te gebruiken voor het bekijken van de hypoerfocal distance kwam ik er achter dat het scherpstelpunt minimaal een meter verder op moest liggen bij de instellingen van de camera. Het lukte de dagen daarna niet echt om betere foto's hier van te maken.

Het tweede experiment was om badderende Kapgieren vast te leggen. Met de triggers wilde ik het niet proberen, gezien de lichte angst die de Kapgieren lieten zien voor triggers en de camera. Daarom heb ik gekozen om de Hahnel Pro set te gebruiken als afstandsbediening. 

 

Uiteindelijk heb ik heel wat uurtjes doorgebracht om mooie beelden te proberen te maken. Het eerste waar ik tegen aanliep is weer het juiste scherpstelpunt. Ik begon met autofocus, maar dat leidde tot foto's met een onscherpe vogel en een scherpe achtergrond. Daarna overgegaan naar scherpstelpunt vooraf vast zetten. Maar nu bleek het badderen niet altijd op het zelfde punt te gebeuren.

 

Daarom ook nu weer de hyperfocal distance berekent en de camera daar op ingesteld. De camera moest ook nu iets je verder weg staan dan gewenst. Lastig was dat daardoor het kraantje vaak in beeld kwam en dat de camera minder verdekt moest worden opgesteld. Verder is het lastige dat badderen met name plaats vindt midden op de dag, als er schel licht is.

 

Over tijd raakte de Kapgieren gewend aan de camera en begonnen er zelfs belangstelling voor te tonen. De eerste foto bij dit blog is er een resultaat van. Af en toe moest ik ingrijpen om mijn camera te redden! Het derde experiment was het inzetten van de GoPro 6. Het eerste deed ik dat door hem op een kleine statiefpoot te zetten. Tussen de Kapgieren en bij het badderend. De bediening wordt gedaan vanaf de IPhone. Zeker niet optimaal, want zodra het beeld loopt heb je geen zicht meer op de opname. De kennis , die ik heb van de GoPro 6 is vrij beperkt, daar ik hem pas kort heb. Er zijn op internet genoeg instructiefilmpjes te vinden en het bestuderen daarvan is zeker zinvol.

Best een aardig iets om te doen, maar voor mij toch niet direct geslaagd. Zo moet ik de camera beter recht zetten en is het tegenlicht effect toch wel wat hinderlijk. De bewerking is overigens gedaan in GoPro Quick handige software om snel een filmpje te maken en te plaatsen op YouTube. Zelf vind ik de video van een aanvliegende African Harrier Hawk al iets beter. Om die te maken had ik de GoPro vast gemaakt, samen met de gids, die mij begeleidde naar de hut, aan een tak vlakbij de waterbak.  Vier problemen die zich daarbij voordeden zijn:

 

1. Je weet niet van te voren waar de vogel vandaan gaat komen en hoe die gaat zitten (hier met de vogel te veel naar rechts).

 

2. De scherpte en fotografische kwaliteit is duidelijk minder dan van een video gemaakt met bv een fullframe camera.

 

3. De GoPro is toch nog vrij zwaar en de constructie verzakte langzaam aan, waardoor de compositie veranderde.

 

4. De accuduur is veel korter dan de hele periode waarin ik in de hut zat. Tussentijds verwisselen kan uiteraard, maar werkt mogelijk verstorend.

 

Voordeel is wel dat de camera klein is en minder afschrikt. Al maakt de GoPro wel een geluid bij het opstarten van een opname.

 

Het vierde experiment was met de Magmod Magnifier. Dit is een versterker voor je flitser, waardoor je over een grotere afstand kunt flitsen. Voor natuurfotografie en zeker voor vogelfotografie is dat een handig hulpmiddel. Met je gewone flitser kom je al snel niet ver genoeg. 

 

Ik heb dit experiment uitgevoerd door met mijn camera, 100-400 mm lens en flitser met de magnifier er op rond te lopen. Daar zit al gelijk een eerste beperking. De Magnifier is vrij zwaar en ik kon de flitshoek daardoor niet meer goed aan passen. Een deel van de foto's van bv een Hammerkop moest ik daarom flink nabewerken om een enigszins gelijkmatige belichting te krijgen.

 

De kracht van de aanpak is echter ook indrukwekkend. Op een vroege ochtend vond ik een plekje waar een Brown Babbler regelmatig even kwam zitten met een strootje voor het nest dat werd gebouwd. De achtergrond was erg rommelig, maar wel op een paar meter afstand. Door een hele korte belichtingstijd (1/2000ste) te combineren met het inflitsen op hoge snelheidssynchronisatie (zie uitleg van Sonja van Driel) kon ik bijgaande foto maken. De achtergrond wordt door de beperkte belichting helemaal zwart en de vogel wordt door deze combinatie mooi bevroren, waarbij het strootje mooi loskomt van de achtergrond.

Al met al vond ik het zeer geslaagd om een hele week te werken aan het verbeteren van mijn skills en aan de verschillende experimenten. Zoals altijd blijkt er veel te leren. Ik kan iedereen aanraden om ook te experimenteren met de verschillende hulpmiddel, camera's en flitsers. Tot slot nog wat beelden!

wo

14

feb

2018

Hutten in Gambia

Vorige week was ik samen met mijn vrouw op vakantie naar Gambia. Een heerlijk land voor een vakantie, waarin zonnen en genieten van vogels centraal staan. Vier jaar terug zijn wij er ook geweest. Ik heb toen genoten van de vogels in de tuin van het toenmalige Sheraton hotel. Dit keer verbleven we in het iets centraler gelegen Senegambia Beach Hotel.

 

Mijn plan was om ook hier fors gebruik te maken van de mogelijkheden in de tuin. Zo worden er Kapgieren gevoerd. Ik had allerlei hulpmiddel meegebracht om experimenten te kunnen doen. In een volgend blog zal ik daar meer over schrijven. 

 

Maar uiteraard wilde ik ook buiten het hotelterrein op stap. Vier jaar terug  huurde ik de hut van Han Bouwmeester in Gambia. Het beviel mij goed en ik besloot ook deze keer gebruik van deze mogelijkheid te maken. Op de derde dag van onze vakantie werd ik rond 7.30 uur opgehaald door Yankuba, de beheerder van de hut en een uitstekend vogelgids.

 

Na een klein uurtje rijden kwamen we bij de hut. Voor de hut is een waterbak, met grote aantrekkingskracht op de vogels en ander dieren uit de omgeving. Naast de grote waterbak is er ook een tweetal kleinere bakjes. Bij één van de waterbakjes brachten we de GoPro aan om met behulp van de iPhone video's en foto's te kunnen maken.

Eenmaal zittend in de hut bleef Yankuba mij vergezellen. Ideaal om twee redenen. De eerste is dat hij veelal de vogels eerder zag en de geluiden snel herkende. De tweede is zijn grote kennis van de vogels en het feit dat ik daardoor geen tijd hoefde te besteden aan mijn vogelgids en het zoeken van de vogels.

 

Daar het water de hoofdreden van het bezoek van de vogels is en dit het droge seizoen is, was het al snel druk. In eerste instantie vooral om water te drinken, maar naar mate de dag vorderde meer en meer ook om te badderen. Vogels die veel voorkomen zijn Weavers en Bisschops, Honeyguides, Waxbills en Trushes.

 

Er waren ook een aantal heel bijzondere ervaringen. Zo verdwenen op enig moment alle vogels uit beeld en kwam een African Harrier Hawk (zie foto hierboven) langs om te drinken. Deze Havik bleek erg schuw en vertrok toen ik bewoog om mijn camera met kortere lens in positie te brengen. Naast het portret bleef ik achter met een leuk GoPro filmpje en een GoPro foto. 

Op enig moment lieten een aantal Mongoose zich even zien achter het hek wat achter de waterbak. Ze durfden niet zomaar te komen en verdwenen uit beeld. Ruim 1.5 uur later kwamen ze in een veel grotere groep terug. Ze renden naar de waterbak en dronken een kleine dertig seconden om onmiddellijk weer te vertrekken. Snel schoot ik een aantal plaatjes, waaronder de foto hiernaast. 

 

Lastig in dit soort situaties is dat je niet veel tijd hebt om instellingen aan te passen en dat er relatief veel stronken in de waterbak liggen. Je bent overigens vrij om de setting aan te passen, maar als je de waterbak te leeg maakt komt de nadruk te liggen op betonnen randen en bodem. Overigens zijn die nodig om te voorkomen dat de waterbak wegspoelt in het regenseizoen.

 

Ook de Swallow-tailed Bee-eater liet zich een paar keer vlakbij de hut zien. Mijn reactie snelheid moet omhoog, want het enige plaatje dat ik kon maken is verre van optimaal. De tak waar de vogel opzit loopt dwars voor het hoofd langs. Wel legde ik nog een Scarlet-breasted Sunbird vast. Een soort die ook Yankuba niet vaak bij de hut heeft gezien.

Lastig bij hutten blijven de leeskeuzes. Ik fotografeerde met de 1 D Mark IV en de 500 mm lens. Was mijn converter stom genoeg vergeten in het hotel, en die miste ik toen de Pygmy Kingfisher op bezoek kwam. Maar de eerlijkheid gebied dat met converter de foto van de African Harrier Hawk wel een erg close portret zou zijn geworden.

 

Later op de ochtend werd het af en toe iets stiller. Veel verschillende Duiven kwamen drinken en badderen. Mooie soorten vond ik verder de Lavender Waxbill en de Yellow White-eye.

 

Ook kwam er nog een koe langs de omheining. Smachtend keek die naar het water. Gezien het feit dat het water hier naar toe moet worden gebracht was het maar goed dat de koe zijn dorst niet kon lessen. Rond twee uur vond ik het mooi en besloten we terug te rijden naar het hotel. Yankuba stelde voor om een paar dagen later naar het Abuko Nationaal Park te gaan. Daar is ook een hut. Minder mooi is daar, dat het water en de gaten om door te fotograferen niet op ooghoogte zijn. Ook is er geen camouflagenet, waardoor stilzitten nog belangrijker is.

Twee dagen later gingen we weer op pad. Iets minder vroeg weg en iets korter rijden. Terwijl we naar binnen gingen zagen we direct een Shikra. Maar die was niet het hoofddoel van de trip. Dat waren de Violet Turaco en de Green Turaco.

 

Yankuba plaatste de GoPro vlakbij het kleine waterplasje wat voor de hut ligt. Vrij snel daarna liet de Violet Turaco zich horen en kort zien. Heel voorzichtig kroop die naar beneden door het struikgewas. De eerste keer dat de vogel bij het water kwam zat hij grotendeels verscholen achter de takken. Later liet die zich beter zien, mede omdat Yankuba een paar zeer hinderlijke takjes had weggehaald.

 

Regelmatig kwam de Shikra voorbij, maar dat betekende ook dat het aantal andere vogels soms wat beperkt bleef. Het was bovendien lastig om de Weavers, Bronze Manikins, Westen Bluebills en Greenbul vast te leggen door wisselend licht en veelal een onrustige achtergrond. 

Na enige tijd kwam een andere fotograaf met zijn gids langs. Ze hadden wat minder geduld dan wij, en misten daarom de Green Turaco. Die liet zich bijna niet zien, daar hij gebruik maakte van de dekking van de struiken. Maar heel even in de openheid gaf toch de kans om een mooie foto te maken.

 

Al met al is deze hut een leuke ervaring geweest wat betreft soorten, maar voor fotografie lastiger. We zijn dan ook rond 1 uur teruggegaan naar het hotel. Er was veel verkeer en ik was dan ook nog net op tijd voor de lunch met mijn vrouw.

 

Uiteraard nam ik afscheid van Yankuba. Voor mij was hij de ideale gids. Zijn kennis van zaken en de toegang tot de hutten zijn waardevol. Bij een volgend bezoek zal ik hem vragen mij te gidsen naar de vele andere mooie vogelplekken in Gambia. Mocht je hem ook willen benaderen stuur hem dan een e-mail.

 

Tot slot nog een aantal beelden van de beide hutten. 

di

14

nov

2017

Dassenhut

Onlangs bezocht ik een Marterhut van Edo van Uchelen in Drenthe. Over mijn enerverende bezoek schreef ik een blog. Daarin maakte ik melding van mijn onhandige capriolen in het weiland, waarbij mijn auto vast raakte. Edo was zo aardig mij, gezien de nachtelijke belevenissen, aan te bieden om gebruik te kunnen maken van zijn Dassenhut tegen een leuke korting.

 

Vandaar dat ik gisteren opnieuw op pad ben gegaan naar Drenthe. Dit keer om de Dassen te fotograferen, waar Edo een prachtige hut voor heeft neergezet. De Dassen komen af op het neergelegde voer en zijn inmiddels vaste gast. Uiteraard zijn er geen garanties, maar de kansen zijn zeer goed. Uiteraard was ik weer uitgerust met de nodige apparatuur, warme kleding en iets te eten en wat versnaperingen. Voorbereid op een lange en koude nacht. 

 

Het werd echter geen van beide. De kou viel reuze mee, want om te zorgen dat de ruit niet beslaat moet een kacheltje aan en het werd dan ook razendsnel zeer warm. Opvallend genoeg werd het ook geen heel erg lange nacht. Terwijl ik nog onderweg was belde Edo mij al om te vragen hoe laat ik zou komen. De laatste tijd komen de Dassen namelijk vrij kort na het voeren en het risico bestond dat hij te vroeg voerde. Toen ik om half zeven aankwam ging hij dan ook voeren. Al onmiddellijk lieten de Konijnen zich zien. Die profiteren graag mee van het voer en hebben de brutaliteit om al tijdens het neerleggen van het voer er op af te komen. Er zijn twee plekken, die goed belicht worden en waar het voer wordt neergelegd.

Ik begon mijn camera met 500 mm lens te installeren en de belichting in te stellen. Ik ben gewoon op Aperture Voorkeur te fotograferen en eventueel belichtingscompensatie toe te passen. In deze situatie is dat minder optimaal, er bleven plekken overbelicht. Na enige testopnames besloot ik te switchen naar Manual Mode. De ISO stelde ik initieel in op 4000. Er bleek met sluitertijd van 1/250 nog gefotografeerd te kunnen worden met f 5.6. Later heb ik de ISO nog wat naar beneden gebracht en de sluitertijd teruggebracht tot 1/200ste. Sluitertijden daaronder kun je ook proberen, maar dan moet de Das echt stil zitten.

 

Niet lang na het vertrek van Edo hadden de Konijnen een heuvel bezet en lieten enkele Bruine Ratten zich kort zien. Die vluchten echter weg toen de eerste Das kwam. Al vrij snel werd die gevolgd door een tweede en een derde Das. Ze deden zich tegoed aan het voedsel. Af en toe leken ze ergens van te schrikken en renden ze weg. In eerste instantie aten ze op de verder afgelegen plek. Nadat ze een poosje verdwenen waren en terwijl ik overwoog of ik nog zou blijven kwam er één voor de hut langs en ging naar de dichtstbijzijnde plek. Een tweede volgde. Af en toe vloog die achter een Konijn aan, als die te dichtbij de eetplek kwam. De snelheid was te hoog omdat mooi vast te leggen.

 

Fotograferen vraagt de opperste aandacht en concentratie. Lastig is dat de hoofden veel naar beneden zijn en dat de belichting van plek tot plek verschilt. Alertheid om je kansen te pakken en regelmatige controle van de belichting helpen. Uiteraard heb je weinig aan het Histogram. De donkere delen op de foto's moeten ook donker zijn ivm de nachtelijke sfeer. Veel van de gemaakte foto's misten de scherpte of hadden teveel of hinderlijk gras in de voorgrond. Uiteindelijk ben ik echter zeer tevreden met onderstaand resultaat!

di

31

okt

2017

Marterhut

Sinds enige tijd bestaat de mogelijkheid een Marterhut te huren in Drenthe. De natuurfotograaf Edo van Uchelen ontdekte het afgelopen voorjaar / zomer de aanwezigheid van Boommarters en heeft veel tijd en geduld geïnvesteerd in de opzet van de hut. Tijd voor mij als hutfotograaf een kijkje te gaan nemen.

 

Je gaat rond zonsondergang of ietsje later de hut in. Ging dan ook tijdig vanuit Amsterdam weg. Het is zonder file 1uur en 45 minuten rijden. Wilde het file risico vermijden en was dus erg vroeg ter plekke. Eerst maar iets gegeten in de buurt.

 

Daarna naar de parkeerplek, alwaar ik zo stom was te willen keren in het weiland. Niet doen!! En zekere niet met een BMW. Die kwam er niet goed uit en uiteindelijk ben ik maar naar de hut gegaan. De volgende ochtend me er uit laten trekken. Gevolg was wel dat ik iets later dan gepland in de hut zat en dat ik pas rond 5.10 uur terug ging naar de auto.

 

Eenmaal in de hut aangekomen mij geïnstalleerd. De setting is vast en mag niet aangepast worden. Dat zou de marters teveel verstoren. Hopelijk gaat iedereen zich hier aan houden! Het statief opgezet op de juiste hoogte om zoveel mogelijk gelijk te zijn aan de setting. De 500 mm lens op mijn fullframe camera gezet. Daarmee kun je, zo bleek later net niet een hele Steenmarter vast leggen, die paralel staat aan de hut.  Voor de zekerheid ook mijn cropcamera (factor 1.3) met mijn 70-200 2.8 lens klaargelegd. Die bleek niet heel nuttig. De maximale 260 mm is aan de krappe kant. Voor twee fotografen is de setting niet 100% optimaal. Er staat een groot houtblok, wat dan snel in de weg zou kunnen staan.

 

Verder een paar proefopnames gemaakt en de instellingen bepaald. Ondanks de lampen, die de setting verlichten had ik met diafragma 4.0 en bijna 2 stops onderbelichten nog ISO 4000 nodig om goed belichte foto's te krijgen. Dit is ongetwijfeld ook het gevolg van het fotograferen door glas. Maar zonder spiegelglas wordt je geroken en gezien en kun je het zeker vergeten. Het histogram bekeken en het wachten kon beginnen. 

 

Rond 21 uur kwam er even een marter, maar die ging zo snel dat ik alleen met een indruk achterbleef. Een prachtig beest en volgens mij een Steenmarter. Gelukkig kreeg ik daarna nog voldoende mogelijkheden om de Steenmarter vast te leggen.

 

Dat gebeurde veelal met tussenpozes van 30 tot 60 minuten. Het was dan ook een hele strijd om niet in te dutten. Af en toe moest ik toegeven aan de slaap. Het is altijd de vraag wat je gemist hebt tijdens zo'n hazenslaapje. De Boommarter liet zich niet zien. Of was die er toen ik even sliep? Volgens de wildcamera wel! Zoals uit onderstaande beelden zag ik af en toe wel een Bosmuis.

za

22

jul

2017

De donkere kant

 

In 2015 zat ik in hut 4 van Han Bouwmeester. In eerste instantie mopperde ik op het in mijn ogen wel erg beperkte licht. Maar zo als een bekend Amsterdammer ooit zei: "Elk nadeel heb zijn voordeel". In dat kader besloot ik om the kijken of ik er iets mee kon.

 

Na enig spelen maakte ik o.a. deze foto van een badderende Koolmees. Een foto waar ik bij de nabewerking in Lightroom wat zwarten en schaduwen opschroefde en die daarmee mij nog steeds kan bekoren. Sindsdien maak ik zo af en toe een foto met een donkere achtergrond. Volgens mij een variant op de Low Key fotografie, maar of het helemaal aan de definitie daarvan voldoet weet ik eigenlijk niet.

 

De laatste tijd ben ik enigszins geobsedeerd door de mogelijkheden, die dit biedt. Daarbij ga ik op zoek naar plekken waar een donkere achtergrond te combineren valt met een vogel of ander dier op een verlicht plekje. Dat kan zijn doordat een bos de achtergrond vormt en de vogel of het dier in de zon staan, maar het kan ook een combinatie zijn met backlight.

 

Dat backlight veel toevoegt leerde ik ook bij de master van de hutfotografie, Bencé Maté. Dat bereikt hij door plaatsing van de hutten in het tegenlicht, maar bv ook door gebruik te maken van een spiegel, die zonlicht weerkaatst. Die spiegel kun je vanuit de hut bedienen met een touw en daarmee in elke gewenste positie brengen. Klinkt eenvoudig, maar het vergt in de praktijk enige oefening. Binnenkort wil ik dit uitproberen in Nederland bij een hut met reflectieschermen.

Uit bijgaande foto van de appelvinken, die aandachtig kijken naar de aanwezige wespen, blijkt het licht effect wat je kunt bereiken. Hier was het overigens nog enigszins licht, waardoor het bos dat de achtergrond vormt nog enigszins groen van kleur is. Later op de middag fotografeerde ik o.a. een Havik met dit effect, waarbij het mindere licht het bos donkerder kleurde.

 

In Hongarije zat ik op een middag in een hut waar niet al te veel te beleven leek. Het was nog vrij vroeg op de middag en mij was verteld dat het mooie licht, zo als wel vaker het geval is pas later zou komen. Wel was de rand van het plasje vrij donker. Om de tijd te doden begon ik te experimenteren met het fotograferen van een slak. Gelukkig een vrij traag onderwerp, waardoor ik alle tijd kreeg om te kijken wat verschillende belichtingen en houdingen deden. Door fors onder te belichten kreeg ik de meest bijzondere beelden.

 

Toen de slak het einde van zijn wandeling had bereikt en uit beeld verdween, vermaakte ik me wat met het vast leggen van badderende vogeltjes vlakbij de hut. Niet echt iets bijzonders. Plots kwam uit het niets een ree te voorschijn. Ik denk dat het slechts één minuut geduurd heeft. Juist doordat ik uitgebreid geoefend had kon ik een beeld schieten waar ik heel blij mee ben. De voordelen van een donkere kant en tegenlicht maken dit volgens mij een anders dan andere plaat.

Voordelen van een donkere achtergrond en tegenlicht
Ree in tegenlicht gemaakt In Hongarije
0 Berichten

di

18

jul

2017

Op bezoek bij de master!

 

Op zaterdag 8 juli was het zover. De reis waar ik maanden naar had uitgekeken kon beginnen. Met een zeer vroeg vertrek uit Amsterdam in een bus geregeld via Wizzair naar Eindhoven. 

 

Bij aankomst in Eindhoven waren alle andere deelnemers en de begeleiding van Wildpix al aanwezig. Een kop koffie hielp me om goed wakker te worden en samen vertrokken we richting Boedapest. Ik realiseerde me dat ik al jaren niet terug geweest ben in het land waar ik bijna 2,5 jaar werkte. De tijd vliegt voorbij. Van Boedapest ging de tocht verder naar het Kiskunsági National Park, waar de boerderijwoning ligt waar we zouden verblijven. Daar aangekomen werden we hartelijk ontvangen door Bencé Maté en zijn team.

 

Bencé Maté is winnaar van de WorldWildlife Photographer of the Year Competitie in zowel de jongeren als de volwassenen categorie. Hij is de enige die dat ooit gepresteerd heeft. Daarnaast won hij meerdere awards in andere competities. Onlangs won hij de derde prijs in de categorie Nature bij de World Press Photo. Hij heeft zich gespecialiseerd in natuurfotografie vanuit hutten. Hij bouwde hutten in Hongarije, Costa Rica, Brazilië en Zuid Afrika. Momenteel werkt hij ter ondersteuning van een lokale priester die wezen opvangt in Transylvania aan een hut om beren te fotograferen.

 

Vanaf de eerste middag draaide een week lang alles om fotograferen. De eerste hut die ik bezocht was de zogenaamde Tower. Vanuit deze toren kon je de Scharrelaar fotograferen. Ik kwam er weer is achter hoe moeilijk het maken van vluchtbeelden is. Je hebt eigenlijk maximaal een sluitertijd van 1/1500ste en liever nog een kortere voor een scherpe foto. Bij een grote vogel, die meestal met een langzamere beweging vliegt kan de sluitertijd iets langer zijn. Scherpstellen kun je wat mij betreft op twee manieren doen.

 

De eerste, waar ik deze reis veel mee heb gewerkt is dat je inschat wat de plek is waar de vogel op zijn vlucht voorbij komt en probeert daarop scherp te stellen. Door manueel scherpstellen of door scherpstellen met gebruik van de backbutton focus, zorg je dat de focus op dit ene punt blijft. Als de vogel een andere route volgt of je op het verkeerde moment afdrukt heb je onscherpe foto's. Dat was ook in veel gevallen zo.

 

De tweede mogelijkheid is om met de camera op AI Servo, continu en maximale snelheid te focussen op de vliegende vogel. Dat kan met een enkelvoudig focuspunt gericht op het hoofd, liefst het oog. Om je kans op een enigszins scherpe foto te vergroten kun je ook meerdere focus punten selecteren, bv om het centrale focuspunt in. Persoonlijk vind ik dit ook lastig. Zeker bij vogels die een onregelmatig vliegpatroon hebben. Belangrijke les die ik geleerd heb is vooral te wachten met afdrukken tot de vogel voldoende groot in beeld is.

 

De volgende ochtend maakte we kennis met de "Cinema". Dit is een zeer geavanceerde hut. De hut is geschikt voor drie personen en er is een aangelegd afgebakend plasje voor de hut. Dit plasje bevat lage gedeelten en hogere gedeelten. In de lage gedeelten wordt gevist en op de hogere gegeten.

 

Deze ochtend was het zonlicht nog niet aanwezig voor de hut. Daarom werd de aangebrachte verlichting aangezet. Die kun je vanuit de hut aansturen en bestaat uit 3200 KW in combinatie met een reflectiescherm dat zorgt voor indirect licht. Dat pakt prachtig uit en geeft fotografisch mooie kansen. het is net of de zon opkomt.

 

Deze ochtend waren met name Kwakken actief. Ze lijken zich op hun gemak te voelen voor de hut en vissen met succes op de verse vissen, die bij aankomst worden uitgezet. Dat het eten van een vis nog niet zo'n eenvoudige opgave is als je hem in éen keer wil doorslikken, kon ik mooi vastleggen. We zagen deze ochtend verder Waterral, Ralreiger, Blauwe Reiger en verschillende rietvogels.

De volgende middag en dagen werden besteed aan de verschillende hutten. Zo zijn er verschillende hutten om de Hop te fotograferen, met verschillende achtergronden, om Scharrelaars vast te leggen en Bijeneters te fotograferen. Deze hutten liggen verspreid in de omgeving.

 

Ook zijn er "Drinking hides", typische boshutten waar echter niet gevoerd wordt, maar slechts de mogelijkheid wordt geboden te drinken en te badderen. Bij één van deze hutten hangt een spiegel, die je kunt verstellen om het zonlicht op de juiste manier te laten vallen op het uiteinde van het plasje. Je kunt daar prachtige foto's mee maken.

 

Ik vond het een schitterende ervaring. De eerste keer had ik veel succes. De spiegel hielp om de 15 soorten, die voorbij kwamen prachtig vast te leggen. Onder andere de hierboven afgebeelde Havik heb ik daar vastgelegd. Net als de Appelvinken, die zich verstoord afvroegen wat al de wespen rond het water deden. Bij een tweede bezoek was het veel rustiger. Bovendien konden we de spiegel door de harde wind niet goed gebruiken.

Twee ochtenden en een middag ben ik naar het "Theater" geweest. Dit is de meest bijzondere hut van allemaal. Er is aan twee kanten een kunstmatige waterplas. Ook hier kanaaltjes in het water. Aan het begin van het seizoen gaat er verse vis in, maar in deze tijd bevroren vis. Iedere keer verzamelen zich grote groepen reigers. Kwak, Blauwe Reiger, Grote en Kleine Zilverreiger stonden elke keer klaar om mee te profiteren van het feestmaal.

 

De hut is van alle gemakken voorzien. Je zit in een comfortabele stoel en beschikt over twee aansluitingen om lenzen mooi horizontaal te bevestigen. Naast een keuken en wachtruimte zijn er een paar slaapplekken. Die worden in de winter gebruikt. Voor die winterse periode is er verwarming en een slim ventilatie systeem. In de winter kan ook gebruik gemaakt worden van het aangebrachte kunstlicht, waarmee zelfs een zonsopgang kan worden nagebootst. Geen overbodige luxe, gezien de koude en grauwe winters, die ik nog ken uit mijn tijd in Hongarije.

 

Wij hebben verder Zwarte Ooievaar, Lepelaar, Wilde Eenden, Ganzen, Oeverloper en Bosruiter kunnen fotograferen bij deze hut.. Er is continu actie voor de hut. De Blauwe Reigers vechten met elkaar en schuwen ook de strijd niet met de Zwarte Ooievaar, Kwakken en Grote en Kleine Zilverreiger. Persoonlijk vond ik de setting vaak erg druk om er goede foto's te maken. Daarbij kwam nog dat de achtergrond bij de middagsessie best onrustig is. Doordat ook de vis niet goed doorspoelde in de kanaaltjes was bovendien veel van de actie in de hoek met een minder mooie achtergrond!

Op donderdagavond verzorgde de meester een presentatie. Hij gaf daarbij een overzicht van hoe en waar hij hutten heeft gebouwd. Daar is ondernemersgeest en doorzettingsvermogen voor nodig. Zo bouwden ze hutten in de regen van Costa Rica en in het droge en stoffige Zuid Afrika. Bij deze hutten in Zimanga zijn een deel van de prachtige foto's gemaakt waarmee hij de prijs in de wacht sleepte bij de World Press Photo. Dat het niet altijd meevalt bleek o.a. uit de recente tegenvaller bij de hut in Transylvania, waar vandalen de ruiten hebben ingeslagen. Het dure glas moet vervangen en van ver aangevoerd.

 

Het tweede deel ging over hoe je een mooie foto maakt vanuit een hut. Drie onderdelen werden daarbij behandeld:

 

1. De techniek (Technology), bestaande uit achtergrond, scherpte en licht

2. Vernieuwing en originaliteit (Novelty)

3. Niet herhaalbaar (Unrepeatability)

 

De hutten worden zo gebouwd dat het mogelijk is rustige achtergronden te benutten. Aan de hand van zijn eigen foto's liet hij het belang zien van een rustige achtergrond. Ook als je mijn foto hiernaast bekijkt en vergelijkt met de foto hierboven, valt als eerste de rustige achtergrond op. Die had te maken met de achterliggende zandheuvel en maakt in combinatie met een groot diafragma de rustige achtergrond. Hierdoor komt de focus meer op de actie van de Europese Grondeekhoorntjes, die stoeiden. De onrustige achtergrond bij het gevecht tussen de Zwarte Ooievaar en de Blauwe Reiger leidt juist af.

 

 

Voor de meeste foto's is onscherpte een probleem. Slechts in enkele situaties is grote onscherpte van toegevoegde waarde. Vaak is daarbij een minimale voorwaarde dat op zijn minst het hoofd van het dier en liefst het oog scherp zijn.

 

Goede ondersteuning middels statief of bonenzak is een prima hulpmiddel. Bij korte sluitertijden moet ook rekening worden gehouden met de beweging veroorzaakt door de sluiter en het afdrukken. Het opklappen van de spiegel en het gebruik van afstandsbediening zijn een hulpmiddel om de gevolgen te beperken.

 

Dat licht belangrijk is weet iedere fotograaf. Veel vogelfotografen gaan daarom vroeg op stap. Met behulp van donkere achtergronden, flitslicht, reflectieschermen / spiegels en speciale constructies om het licht te dimmen als weet Bencé Maté unieke kansen voor zichzelf te creëren. Bij de foto hiernaast heb ik ook gebruik gemaakt van de donkere achtergrond. Daardoor kon deze foto gemaakt worden op een later tijdstip op de dag. In de nabewerking versterk je de onderbelichting en verhoogd de witten en hooglichten. 

 

Vernieuwing en originaliteit moeten je foto er uit laten springen. Dan heb je het niet over het typerende vogeltje op een takje, wat ook ik regelmatig schiet bij het fotograferen uit een hut. Maar bv het fotograferen van een detail van een vogel. de vraag is natuurlijk ook of het je lukt iets moois te maken. Volgens Bencé ben je er dan nog niet. De foto die hier boven staat kan door iedereen gemaakt worden. Eenvoudig herhaalbaar kortom. De foto voldoet dan ook niet aan het derde punt van Bencé. Misschien is dit wel het allerlastigste!

Hoe lastig het is bleek ook wel tijdens de nachtelijke sessies, die we hadden om de aanwezige Otters te fotograferen. We gingen daarvoor twee avonden naar de "Cinema".

 

In de eerste sessie hadden we geluk. De Otter liet zich al vrij snel zien. Vol adrenaline schoot ik menig plaatje, net als mijn collega fotografen. Prachtige bewijsopnames, met een mooie achtergrond en redelijk licht, maar totaal niet origineel. Bovendien voor iedereen herhaalbaar. De Otter kwam later in de nacht nog terug. Met vergelijkbare foto's als resultaat.

 

De tweede sessie moesten we langer wachten. Dit keer had ik ook mijn 500 mm lens meegebracht. Daarmee wilde ik een portret opname maken. Dat lukte in ruime mate. Gelukkig keek de Otter tijdens het eten van de vis regelmatig nog onze richting uit. Dit zijn nog steeds niet heel originele foto's. Wellicht kan ik een volgende keer met behulp van flitslicht een originelere plaat maken. Bencé heeft me uitgedaagd om met mijn fotografie weer een stap verder te zetten. Dat is een echte meester. Die daagt je uit en laat je hard werken!

Moe maar voldaan ging ik terug op reis naar Nederland. Een fantastische reis waarbij ik naast geleerd van Bencé Maté, ook geleerd en genoten heb van de collega fotografen en van de begeleiders Martin Steenhaut en Han Bouwmeester. Tot slot wat extra beelden en binnenkort meer op een speciale Hongarije pagina.

1 Berichten

do

04

mei

2017

Boshut Vledder

Afgelopen dinsdag, 2 mei, had ik de Boshut in Vledder gehuurd van het Centrum voor Natuurfotografie. Vledder is ruim 1,5 uur rijden van Amsterdam en daar ik altijd graag bij zonsopgang ter plekke ben, ging de wekker iets voor 4 uur s'nachts. Even twijfelde ik of ik nog even zou doorslapen. Het regende en de weersverwachting liet ook te wensen over. Matig licht was de verwachting. Maar de praktijk heeft mij geleerd dat het vaak reuze meevalt. Kortom opgestaan en op pad gegaan. 

Gelukkig had ik een goed routebeschrijving gekregen, waardoor ik de hut makkelijk kon vinden. De hut is ruim en groot genoeg voor twee personen. Je fotografeert er door glas en kunt het beste iets naar achteren gaan zitten. Het glas is namelijk zeer groot en als je geen donkere kleding draagt kun je mogelijk ondanks het spiegelglas gezien worden. Bij de hut is een buiten toilet aanwezig. Handig is om bij het laatste benzinestation gebruik te maken van het toilet en om Imodium mee te brengen. Dan hoef je minder de hut uit en is de kans op verstoring kleiner.

Direct na aankomst heb ik de camera en lenzen klaargezet, om vervolgens de setting aan te passen. Wat neergelegde stukken hout verwijderd. Dat doe ik meestal, omdat er vaak onnatuurlijke beelden ontstaan als er te veel ligt rondom het water. Later op de ochtend heb ik dat nog rigoureuzer gedaan, omdat tijdens het fotograferen ik nog steeds last had van de boomstronken. 

 

Het nadeel daarvan is dat je meer moeite moet doen om het lokvoer te verbergen. Bijvoorbeeld wat bladeren op een hoop gelegd en daar achter wat voer gelegd. Ook voer gestrooid tussen het gras. Je hebt in beide gevallen overigens al snel verstorende elementen in je foto's. Initieel moest de iSO naar 3200 om te kunnen fotograferen, maar binnen een half uur kon ik al terug naar ISO 1250 en niet veel later zelfs naar ISO 800. 

 

De eerste vogels lieten zich snel zien. Vooral Koolmezen, Merels en de Geelgors toonden zich vroeg in de ochtend. Later nam het aantal soorten snel toe. In total had ik 18 soorten, waaronder Appelvink, Groenling, Roodborst, Heggenmus, Glanskop, Zanglijster, Ringmus, Boomklever, Goudvink, Gaai en Zwartkop.

 

Een bijzondere vogel voor mij was de Tuinfluiter. Nog nooit had ik er één gezien en herkend. Nu kwamen  er twee voor de hut, maar weer was de herkenning een probleem. Gelukkig had ik de app Vogels in Nederland op mijn telefoon bij de hand. Al speurend door de app kwam ik op de gedachte dat het een Tuinfluiter kon zijn. Uiteindelijk heb ik op Facebook om bevestiging van mijn gedachten gevraagd en werd het bevestigd. Voor mij een nieuwe soort voor de lens!

 

Vermakelijk was ook het regelmatig bezoek van Muizen. Allereerst zag ik een Rosse Woelmuis, maar die liet zich niet fotograferen. Wellicht zijn ze onrustig door de aanwezigheid van de Wezel, die bij deze hut al een aantal keren is gezien. Overigens had ik daar ook op gehoopt, maar de Wezel liet zich niet zien. Wel kwam de Bosmuis, die vele malen groter is te voorschijn en liet zich volop fotograferen.

 

Grappig genoeg is de Bosmuis voor sommige vogels bang en voor andere niet. De Boomklever en de grote Bonte Specht waren een teken om onmiddellijk te vertrekken, maar Koolmezen boezemen duidelijk minder angst in!

 

Om 15.00 uur ben ik naar huis gegaan, om zo de files te vermijden. Al met al een heerlijke dag in een zeer comfortable hut. En zoals altijd weer viel het weer reuze mee. Een paar spetters mochten de pret niet drukken. Hieronder nog wat resultaten.

0 Berichten