Sinds enige jaren hou ik me bezig met natuurfotografie. Het begon allemaal met het fotograferen van vogels. Nog steed ligt binnen de natuurfotografie vaak de focus op het maken van foto's van vogels. Meer en meer ben ik tijdens de meestal verre reizen foto's van zoogdieren gaan maken. Sinds 2017 doe ik dat ook regelmatiger in Nederland. Samen zijn ze de hoofdmoot van mijn portefeuille.

 

Met deze website wil ik de kijker laten meegenieten van mijn natuurfoto's gemaakt in Europa, Afrika, India en Latijns en Midden Amerika. Dit in de wetenschap dat de uitspraak van Ansel Adams "Twelve significant Photographs in a year is a good crop"! Voor mij een waarheid is als een koe!

Introductie


Foto's van vogels en foto's van zoogdieren maken is mijn grote hobby. Ik kan genieten van de natuur, van licht en van de rust. Daar fotograferen de herinneringen vast houdt en ook technisch boeiend en uitdagend is, zou ik er veel uren in willen stoppen. Maar daar ik ook een drukke baan heb, kom ik niet dagelijks toe aan fotograferen. Vaak combineer ik mijn hobby met het maken van verre reizen. Reizen die ik zorgvuldig voorbereid. Over mijn aanpak daarbij kun je lezen in het onderdeel reisvoorbereiding.

 

Recent maakte ik natuurfoto's in Zambia en de Seychellen. Andere landen die we bezochten zijn Botswana, Gambia, Kenia, India, Tanzania, Costa Rica, Peru en Trinidad en Tobago. Ook bezocht ik voor het maken van natuurfoto's Noorwegen, Spanje, FinlandRoemenië en Zweden

 

FOR ENGLISH LANGUAGE CLICK HERE

 

 

Portfolio

 

Een overzicht van de foto's waar ik zelf het meest op gesteld ben, tref je aan onder het kopje portfolio. Uiteraard is het een kwestie van smaak wat je mooi vindt en wat niet. Om het overzichtelijk te houden heb ik de portfolio ingedeeld in 4 groepen, te weten in vogel foto's genomen in Nederland, vogel foto's genomen in het buitenland en in zoogdieren genomen in Nederland en België en zoogdieren gefotografeerd buiten de Benelux.


Macro en landschappen heb ik nog niet als portefeuille onderdelen opgenomen. Daar vind ik zelf van dat er nog veel ontwikkeling en verbetering mogelijk is. In sommige blogs en onder experimenten kun je zien hoe het mij daarin vergaat.

Recent

 

Regelmatig plaats ik ook recente foto's onder een apart hoofdje. Dit voor terug kerende bezoekers, die snel een paar mooie foto's van vogels of foto's van zoogdieren willen bekijken.

 

Soms vind ik het leuk te experimenteren met andere vormen van fotografie en workshops te volgen. Ook daar vindt je de foto's van. Een leuke toevoeging daar is mijn serie portretten gemaak in Indonesië en een serie straatfoto's uit India.

 

Inmiddels heb ik ook een lange lijst met boeken, die mij inspireren. Ik heb die toegevoegd voor de liefhebber en zoveel mogelijk gelinkt met de sites om die boeken aan te schaffen. Verder heb ik onlangs een boekenlijst toegevoegd aan de pagina's per continent (Afrika, Amerika's, en Azië


zo

08

apr

2018

Fotohut Diependal

Onlangs bracht ik een bezoek aan de nieuwe Fotohut Diependal. Het is een hut van het Drents Landschap samen met Edo van Uchelen. Edo heeft al een aantal heel mooie hutten in de verhuur, zoals de Dassenhut, de Marterhut, de Boshut Vledder en de hut in Marken voor Weidevogels. Ik heb heel goede ervaringen met zijn hutten, en was vol verwachting toe ik s'ochtends zeer vroeg uit Amsterdam vertrok naar het plaatsje Oranje in Drenthe, waar de hut vlakbij ligt.

 

De belangrijkste doelsoort van de hut is de Roodhalsfuut. Daarvan broeden slechts zo'n 10 paartjes in Nederland. Volgens Wikipedia broedt de helft daarvan in het natuurgebied Diependal. Ook dit jaar zijn er al Roodhalsfuten in het gebied waargenomen.

 

Je wordt geacht te parkeren aan het begin van het natuurgebied. Vandaar is het ongeveer 800 meter lopen naar de ingang. Binnen moet je nog een fors stuk lopen door een nauwe gang met lichtopeningen boven in. Ik had zelf een lampje mee, wat helpt. Eenmaal bij de hut open je het kluisje en hangt het bordje bezet aan de buitenkant van de deur. Dat niet iedereen dat begrijpt, bleek uit het openen van de deur, door bezoekers van de vogelkijkhut. Die vogelkijkhut is bovengelegen en wordt bereikt via een trap.

 

De hut heeft uiteraard geen toiletmogelijkheden. Het is goed om daarmee rekening te houden. Een plasfles en Immodium zijn handige hulpmiddelen. Verder had ik geen kussentje mee, maar zou ik het iedereen aanraden, die wel mee te nemen. De stoeltjes zijn prima, maar ook hard en koud.

De hut heeft wat kijkgaten, waardoor ik kon checken of er al iets zat, voordat ik de luiken opende. Dat was niet het geval. Voorzichtig de luiken geopend en de camera's klaar gelegd. Ik heb gefotografeerd met een bonenzak, maar een statief kan ook.

 

De activiteiten waren in het begin zeer gering. Alleen op grote afstand zag ik af en toe wat eenden. Daaronder zaten Slobeenden, Krakeenden, Meerkoeten en Grauwe Ganzen. De Dodaars liet zich horen en heel even kwam die uit de dekking. De afstand was zeer groot, vandaar bovenstaand plaatje gemaakt van de Dodaars in zijn habitat.

 

In de loop van de ochtend kwamen er af en toe vogels dichterbij. Door niet onmiddellijk snel te bewegen met de lens en door in het begin weinig te klikken, leek het als of de vogels wenden aan mijn aanwezigheid. Ik verwacht dat als de hut wat langer open is, deze gewenning er toe zal leiden dat je meer vogels dichtbij kunt fotograferen. De Meerkoet trok zich in ieder geval niets aan van mijn aanwezigheid. Vlak voor de hut werd urenlang gedoken naar voedsel. Ik heb daar heel veel foto's van gemaakt. 

 

Een volgend hoogtepunt van de ochtend was het bezoek van twee Knobbelzwanen. Die lieten zien dat ze zich zeer op hun gemak voelden.

Er was een prachtig voorspel waar te nemen. De Knobbelzwanen foerageerden samen, badderde samen en krioelden om elkaar heen. Toen het hoogtepunt kwam ging het er aanzienlijk minder lieflijk aantoe. Mevrouw verdween onder water en werd in haar nek gebeten. In de Knobbelzwanen wereld is de hashtag "Me Too" duidelijk nog geen gemeengoed. 

Later op de dag kwam ook de Dodaars steeds wat dichterbij. Doordat er wat sluierbewolking was, werd het mogelijk een heel sfeervolle foto te maken op korte afstand. Het licht bij zonlicht is harder, met als gevolg blauw water en vaak geel bruinige achtergronden van het aanwezige riet.

 

Twee belangrijke eigenschappen van de  hut speelden bij het maken van deze foto een belangrijke rol. De belangrijkste is de uitermate lage positie van de hut. Het water staat bijna op de rand van de luikopeningen. Oppassen dat je lens er niet in glijdt, maar het staat ook garant voor prachtige beelden. De tweede belangrijke eigenschap is dat, mits je fotografeert uit een goede hoek er prachtige zachte achtergronden zijn.

 

De Roodhalsfuut liet zich niet zien. Daarbij moet ik aantekenen dat ik rond 1 uur weg ben gegaan. Het was toen al een tweetal uren vrij stil. Alleen de Meerkoet bleef duiken voor de hut. Wel zag ik in de verte eenden slapen. Wellicht had het geholpen als ik langer was gebleven, maar ik wilde weer op tijd in Amsterdam zijn.

 

Er zijn uiteraard geen garanties, maar met de Roodhalsfuten in het gebied, zou het mij niet verbazen als op termijn ook die fuut dicht voor de hut komt. Zelfs als dat niet zo is blijft het genieten. Zie hier nog wat beelden.

do

15

mrt

2018

Balgzandpolder

Afgelopen maandag zag ik dat het woensdag redelijk tot goed weer zou zijn. Daar mijn agenda het toeliet een prachtige kans om nog snel een hut te boeken. Ik besloot te kiezen voor de fotohut van Het Noordhollands Landschap in de Balgzandpolder. Ik ben er al vier keer eerder geweest en heb er positieve ervaringen. Zo legde ik er parende Kluten en Visdiefjes vast.

 

Vanuit Amsterdam is het een uur rijden en daar ik om 7 uur aanwezig wilde zijn, gezien de zonsopgang net voor die tijd, was het weer vroeg opstaan. De rit was ondanks de mist voorspoedig. Ik was dan ook rond de geplande tijd.

 

Een volgende keer zou ik nog iets eerder vertrekken. Het licht is bij zonsopkomst voor de hut vaak prachtig. Wel heb je tegenlicht en dit vraagt aanpassingen bij het fotograferen. Meestal kies ik voor onderbelichting met als nadeel dat de vogels niet 100% hun kleur kunnen laten zien. Maar het zorgt wel voor sfeer. Die sfeer veranderde de eerste twee uur continu. Dit was het gevolg van de mist en bewolking, waardoor de zon af en toe verdween en het zicht soms beperkt was.

Het slechte zicht heeft ook zo zijn voordelen. De Bergeenden, die net als veel andere vogels bij de hut, vaak op grote afstand blijven, waren zeer actief op niet al te grote afstand van de hut. De groepjes Bergeenden vertoonden veel baltsgedrag. Tussen de mannetjes werd af en toe flink gevochten, wat met veel rumoer gepaard ging.

 

Ook de Meerkoet en eenden als Krakeend en Wilde Eend waren relatief dichtbij in het begin van de dag. Dat werd later echt minder, wat wellicht kwam doordat zeer regelmatig vliegtuigjes overvlogen en doordat er momenteel werkzaamheden zijn om de plek voor de hut aantrekkelijker te maken. De medewerker, die daar aan wilde werken, meldde zich overigens toen hij mijn auto zag en besloot nu niet te werken. Echt Top!!

 

In de loop van de dag kwamen o.a. de Slobeend, Wintertaling, Witte Kwikstaart en een aantal Meeuwen (naast Zilvermeeuw ook Kleine Mantelmeeuw) dichterbij de hut. De vele aanwezige Scholeksters en Klueten waren eerst op het wad, daar het laagtij was, en kwamen later bij hoogtij wel naar het gebied, maar bleven helemaal links. 

De hut heeft twee openingen op zitniveau. Het is goed om een bogenzak mee te nemen. Een statief is niet erg praktisch. De openingen worden afgedekt met camouflagenet. Je kunt er redelijk goed doorheen kijken. Een verrekijker gebruiken valt echter niet mee.

 

Er zijn ook nog twee openingen boven in. De openingen hebben geen camouflagenetten, daar ze bedoeld zijn om vogels in vlucht te fotograferen. Dat heb ik ook een uurtje geprobeerd. Niet erg succesvol, daar de meeste vogels op afstand blijven. Wel kon ik foto's maken van vliegende Pijlstaarten, die na erop nog redelijk zijn. Je kunt daar het beste voor gaan staan en ik gebruikte daarbij ook mijn bonenzak. 

 

Om 15.00 uur besloot ik daarom naar het kijkscherm te gaan en te proberen daar ook te fotograferen. Uiteraard zitten de gaten daarbij vrij hoog, maar het middelste plekje is iets lager. Daar het vloed was op het wad, waren er relatief veel vogels. Die werden opgeschrikt door de vele overvliegende kleine vliegtuigjes, hetgeen ze waarschijnlijk veel energie koste. Voor mij als fotograaf echter een prachtige kans om vluchtbeelden te maken. Bij het scherm stonden net als een eerdere keer dat ik er was een aantal trouwe bezoekers. Zij lezen ringen uit van de aanwezige vogels en proberen, die vast te leggen.

Een voordeel van de aanwezigheid van zoveel vogel kennis is ook dat ik werd geholpen met de herkenning van vogels, die ik minder goed weet te onderscheiden. Er bleken naast de Kluten, Scholeksters en Tureluurs, Kanoeten, Bonte Strandlopers en een Rosse Grutto te zijn. Nog heerlijk een ruim uur genoten en gefotografeerd en daarna naar huis vertrokken met een goed gevuld geheugenkaartje. Een aantal van de beelden staan hier onder.

Om jullie een plezier te doen ook nog wat beelden van eerdere bezoeken. Die laten zien dat deze plek het echt waard is om af en toe te huren!

do

08

mrt

2018

Boshut Sallandse Heuvelrug

Kort na de vorst periode, begin maart ben ik afgereisd naar de Boshut Sallandse Heuvelrug van Arjan Troost. Deze hut had ik niet eerder bezocht. De hut is redelijk eenvoudig te vinden en ligt aan de rand van het bos. 

De setting is grotendeels vast en kan niet makkelijk naar eigen hand worden gezet. Dat heeft een aantal nadelen, zoals het al snel op elkaar lijken van foto's, maar ook een voordeel. De setting bevat weinig tot geen plekken waar de gevolgen van achtergelaten voerresten zijn te zien. Zo zijn er niet de gebruikelijke grasplekken. 

 

Je fotografeert bij deze hut door spiegelglas. Op een aantal plekken zitten naden, maar dat is niet echt hinderlijk. De camera met lange telelens ging op het statief. De hut is niet geschikt voor een bogenzak. De tweede camera met de 100-400 lens heb ik gebruikt om uit de hand te fotograferen. Door de lengte van het watertje en de verschillen in grootte van de vogels kun je alles nodig hebben van zo'n 300 tot 900 mm.

 

 

Ik heb wat voer in de bakjes gedaan. Daar ik ook wat gedroogde Meelwormen bij me had, kon ik die ook nog op een paar plekjes leggen. Met name het Winterkoninkje bleek een liefhebber. Die kwam regelmatig kijken.

 

Uit het schriftje in de hut kon ik afleiden dat er regelmatig zo'n 15 à 17 soorten werden gezien. Ik ging vol verwachting zitten en al snel kwamen de eerste vogels.

Het eerste licht werd zeer rood gekleurd door de opkomst van de zon, die gepaard ging met enige bewolking. Het gaf de gelegenheid om een Boomkruiper vast te leggen, die op een boom zat waar de rode gloed nadrukkelijk aanwezig was. De foto lijkt heel onnatuurlijk, maar dit waren de kleuren die ik zag!

 

In het begin kwamen de vogels met name eten. Het water was nog volledig bevroren, maar door de oplopende temperaturen zette de dooi snel in. Daardoor werd er later op de ochtend al gebadderd.

 

Zoals wel vaker heb ik veel tijd besteed aan het fotograferen van badderende vogels. Het meest bijzondere voor mij was het badderen van de Kramsvogel. Een vogel die ik nog niet vaak kon zien en vast leggen. Laat staan dat de Kramsvogel zo dicht bij kwam.

 

De eerste foto's van de Kramsvogel, die ik maakte, waren erg krap gekaderd door het gebruik van mijn 1D Mark IV met cropfactor 1,3 en mijn 500 mm lens. Snel gewisseld naar een fullframe body, waardoor er iets meer ruimte was.

Na het vertrek van de Kramsvogel wisselde ik weer terug. Gezien het bezoek van een Goudhaan heb ik de 1.4 converter er nog tussen gezet. Dat is soms wel een beetje veel. Dat bleek o.a. toen de Gaai kwam badderen. Eerst gefotografeerd met de ander camera en lens, maar om een origineler beeld te maken besloten een kopportret te maken. Terwijl ik afdrukte wist ik al dat ik wilde droppen aan reen vierkante uitsnede. Bij het bewerken s'avonds was ik heel blij met die keuze en het resultaat.

 

Van s'ochtends 7 uur tot s'middags 15.45 ur bleef er veel vogels. Eén keer heb ik het voer aangevuld, omdat het rustiger was en na enig wachten bleef. De Sperwer, die regelmatig gezien wordt heb ik alleen op grote afstand voorbij zien vliegen.

 

Het licht wisselde enigszins met de bewolking, maar de ISO hoefde nauwelijks boven de 800. Ik schoot zo'n kleine 600 foto's, waarvan ik er uiteindelijk een vijftigtal heb bewerkt. Ook heb ik nog wat experimenten geprobeerd met de GoPro 6, maar dit keer zonder echt succes. Doordat de lens als groothoek functioneert, zitten kleinere vogels al snel te ver weg.

 

Al met al werd het een zeer vruchtbare dag. In totaal 20 soorten: Koolmees, Pimpelmees, Zwarte Mees, Vink, Winterkoninkje, Roodborst, Merel, Glanskop, Gaai, Groenling, Kruisbek, Kramsvogel, Goudhaan, Sijs, Houtduif, Grote Bonte Specht, Appelvink, Boomklever, Boomkruiper en Heggenmus. Hieronder een aantal beelden, die ik geschoten heb en de moeite waard vond!

vr

16

feb

2018

Experimenten

Voorafgaand aan mijn trip naar Gambia, besloot ik om de reis aan te grijpen voor en aantal experimenten. Ik had de volgende experimenten in gedachte:

 

1. Het maken van een foto met behulp van een infrarood trigger met groothoek van een Kapgier.

 

2. Het fotograferen van badderende Kapgieren met mijn afstandsbediening.

 

3. Het fotograferen en maken van video met de net aangeschafte GoPro 6 bij de voeder en drinkplaats, alswel bij de hut van Han Bouwmeester in Gambia.

 

4. Het fotograferen van vogels in de hotel tuin met behulp van flitsers en de net aangeschafte Magmod Magnifier (flitsversterker).

 

In dit blog meer over mijn ervaring bij deze experimenten. Soms redelijk succesvol, maar ook heel veel ploeteren voor een paar mooie beelden.

Het eerste experiment was mede ingegeven door een blog van Geurt Besselink. Dit uiterst leesbare blog gaf een heldere uitleg over de werking. Ik besloot gebruik te maken van de infrarood module. 

Op de plek waar gevoerd zou worden, een standaard routine in de tuin van het Senegambia Beach Hotel, zette ik de twee triggers neer en sloot de receiver aan op de camera. Als proef een aantal keren gelopen door de infrarood trigger. Thuis had ik alle frequenties al gesynchroniseerd om dat niet ter plekke uit te hoeven zoeken. Na enig experimenteren met de volgorde van aanzetten van triggers, receiver en camera lukte het mij mijn voeten vast te leggen. Gelijk ook gekeken naar scherpstelpunt (iets voor de trigger gezien vanuit de camera), diafragma en belichting. Ik wilde graag publiek op de achtergrond en dat leek te lukken.

 

Toen het voeren begon kon ik de foto hiernaast maken. Eigenlijk had ik liever dichter op de Kapgieren gefotografeerd, maar daarbij kwamen twee problemen kijken. Allereerst bleek dat de Kapgieren niet heel dicht bij de camera durfden komen. Ten tweede is het scherp krijgen van de foto een lastige kwestie. Zeker als je zowel de Kapgieren als het publiek scherp wil hebben, moet de camera op behoorlijke afstand van de triggers staan. Door een app te gebruiken voor het bekijken van de hypoerfocal distance kwam ik er achter dat het scherpstelpunt minimaal een meter verder op moest liggen bij de instellingen van de camera. Het lukte de dagen daarna niet echt om betere foto's hier van te maken.

Het tweede experiment was om badderende Kapgieren vast te leggen. Met de triggers wilde ik het niet proberen, gezien de lichte angst die de Kapgieren lieten zien voor triggers en de camera. Daarom heb ik gekozen om de Hahnel Pro set te gebruiken als afstandsbediening. 

 

Uiteindelijk heb ik heel wat uurtjes doorgebracht om mooie beelden te proberen te maken. Het eerste waar ik tegen aanliep is weer het juiste scherpstelpunt. Ik begon met autofocus, maar dat leidde tot foto's met een onscherpe vogel en een scherpe achtergrond. Daarna overgegaan naar scherpstelpunt vooraf vast zetten. Maar nu bleek het badderen niet altijd op het zelfde punt te gebeuren.

 

Daarom ook nu weer de hyperfocal distance berekent en de camera daar op ingesteld. De camera moest ook nu iets je verder weg staan dan gewenst. Lastig was dat daardoor het kraantje vaak in beeld kwam en dat de camera minder verdekt moest worden opgesteld. Verder is het lastige dat badderen met name plaats vindt midden op de dag, als er schel licht is.

 

Over tijd raakte de Kapgieren gewend aan de camera en begonnen er zelfs belangstelling voor te tonen. De eerste foto bij dit blog is er een resultaat van. Af en toe moest ik ingrijpen om mijn camera te redden! Het derde experiment was het inzetten van de GoPro 6. Het eerste deed ik dat door hem op een kleine statiefpoot te zetten. Tussen de Kapgieren en bij het badderend. De bediening wordt gedaan vanaf de IPhone. Zeker niet optimaal, want zodra het beeld loopt heb je geen zicht meer op de opname. De kennis , die ik heb van de GoPro 6 is vrij beperkt, daar ik hem pas kort heb. Er zijn op internet genoeg instructiefilmpjes te vinden en het bestuderen daarvan is zeker zinvol.

Best een aardig iets om te doen, maar voor mij toch niet direct geslaagd. Zo moet ik de camera beter recht zetten en is het tegenlicht effect toch wel wat hinderlijk. De bewerking is overigens gedaan in GoPro Quick handige software om snel een filmpje te maken en te plaatsen op YouTube. Zelf vind ik de video van een aanvliegende African Harrier Hawk al iets beter. Om die te maken had ik de GoPro vast gemaakt, samen met de gids, die mij begeleidde naar de hut, aan een tak vlakbij de waterbak.  Vier problemen die zich daarbij voordeden zijn:

 

1. Je weet niet van te voren waar de vogel vandaan gaat komen en hoe die gaat zitten (hier met de vogel te veel naar rechts).

 

2. De scherpte en fotografische kwaliteit is duidelijk minder dan van een video gemaakt met bv een fullframe camera.

 

3. De GoPro is toch nog vrij zwaar en de constructie verzakte langzaam aan, waardoor de compositie veranderde.

 

4. De accuduur is veel korter dan de hele periode waarin ik in de hut zat. Tussentijds verwisselen kan uiteraard, maar werkt mogelijk verstorend.

 

Voordeel is wel dat de camera klein is en minder afschrikt. Al maakt de GoPro wel een geluid bij het opstarten van een opname.

 

Het vierde experiment was met de Magmod Magnifier. Dit is een versterker voor je flitser, waardoor je over een grotere afstand kunt flitsen. Voor natuurfotografie en zeker voor vogelfotografie is dat een handig hulpmiddel. Met je gewone flitser kom je al snel niet ver genoeg. 

 

Ik heb dit experiment uitgevoerd door met mijn camera, 100-400 mm lens en flitser met de magnifier er op rond te lopen. Daar zit al gelijk een eerste beperking. De Magnifier is vrij zwaar en ik kon de flitshoek daardoor niet meer goed aan passen. Een deel van de foto's van bv een Hammerkop moest ik daarom flink nabewerken om een enigszins gelijkmatige belichting te krijgen.

 

De kracht van de aanpak is echter ook indrukwekkend. Op een vroege ochtend vond ik een plekje waar een Brown Babbler regelmatig even kwam zitten met een strootje voor het nest dat werd gebouwd. De achtergrond was erg rommelig, maar wel op een paar meter afstand. Door een hele korte belichtingstijd (1/2000ste) te combineren met het inflitsen op hoge snelheidssynchronisatie (zie uitleg van Sonja van Driel) kon ik bijgaande foto maken. De achtergrond wordt door de beperkte belichting helemaal zwart en de vogel wordt door deze combinatie mooi bevroren, waarbij het strootje mooi loskomt van de achtergrond.

Al met al vond ik het zeer geslaagd om een hele week te werken aan het verbeteren van mijn skills en aan de verschillende experimenten. Zoals altijd blijkt er veel te leren. Ik kan iedereen aanraden om ook te experimenteren met de verschillende hulpmiddel, camera's en flitsers. Tot slot nog wat beelden!

wo

14

feb

2018

Hutten in Gambia

Vorige week was ik samen met mijn vrouw op vakantie naar Gambia. Een heerlijk land voor een vakantie, waarin zonnen en genieten van vogels centraal staan. Vier jaar terug zijn wij er ook geweest. Ik heb toen genoten van de vogels in de tuin van het toenmalige Sheraton hotel. Dit keer verbleven we in het iets centraler gelegen Senegambia Beach Hotel.

 

Mijn plan was om ook hier fors gebruik te maken van de mogelijkheden in de tuin. Zo worden er Kapgieren gevoerd. Ik had allerlei hulpmiddel meegebracht om experimenten te kunnen doen. In een volgend blog zal ik daar meer over schrijven. 

 

Maar uiteraard wilde ik ook buiten het hotelterrein op stap. Vier jaar terug  huurde ik de hut van Han Bouwmeester in Gambia. Het beviel mij goed en ik besloot ook deze keer gebruik van deze mogelijkheid te maken. Op de derde dag van onze vakantie werd ik rond 7.30 uur opgehaald door Yankuba, de beheerder van de hut en een uitstekend vogelgids.

 

Na een klein uurtje rijden kwamen we bij de hut. Voor de hut is een waterbak, met grote aantrekkingskracht op de vogels en ander dieren uit de omgeving. Naast de grote waterbak is er ook een tweetal kleinere bakjes. Bij één van de waterbakjes brachten we de GoPro aan om met behulp van de iPhone video's en foto's te kunnen maken.

Eenmaal zittend in de hut bleef Yankuba mij vergezellen. Ideaal om twee redenen. De eerste is dat hij veelal de vogels eerder zag en de geluiden snel herkende. De tweede is zijn grote kennis van de vogels en het feit dat ik daardoor geen tijd hoefde te besteden aan mijn vogelgids en het zoeken van de vogels.

 

Daar het water de hoofdreden van het bezoek van de vogels is en dit het droge seizoen is, was het al snel druk. In eerste instantie vooral om water te drinken, maar naar mate de dag vorderde meer en meer ook om te badderen. Vogels die veel voorkomen zijn Weavers en Bisschops, Honeyguides, Waxbills en Trushes.

 

Er waren ook een aantal heel bijzondere ervaringen. Zo verdwenen op enig moment alle vogels uit beeld en kwam een African Harrier Hawk (zie foto hierboven) langs om te drinken. Deze Havik bleek erg schuw en vertrok toen ik bewoog om mijn camera met kortere lens in positie te brengen. Naast het portret bleef ik achter met een leuk GoPro filmpje en een GoPro foto. 

Op enig moment lieten een aantal Mongoose zich even zien achter het hek wat achter de waterbak. Ze durfden niet zomaar te komen en verdwenen uit beeld. Ruim 1.5 uur later kwamen ze in een veel grotere groep terug. Ze renden naar de waterbak en dronken een kleine dertig seconden om onmiddellijk weer te vertrekken. Snel schoot ik een aantal plaatjes, waaronder de foto hiernaast. 

 

Lastig in dit soort situaties is dat je niet veel tijd hebt om instellingen aan te passen en dat er relatief veel stronken in de waterbak liggen. Je bent overigens vrij om de setting aan te passen, maar als je de waterbak te leeg maakt komt de nadruk te liggen op betonnen randen en bodem. Overigens zijn die nodig om te voorkomen dat de waterbak wegspoelt in het regenseizoen.

 

Ook de Swallow-tailed Bee-eater liet zich een paar keer vlakbij de hut zien. Mijn reactie snelheid moet omhoog, want het enige plaatje dat ik kon maken is verre van optimaal. De tak waar de vogel opzit loopt dwars voor het hoofd langs. Wel legde ik nog een Scarlet-breasted Sunbird vast. Een soort die ook Yankuba niet vaak bij de hut heeft gezien.

Lastig bij hutten blijven de leeskeuzes. Ik fotografeerde met de 1 D Mark IV en de 500 mm lens. Was mijn converter stom genoeg vergeten in het hotel, en die miste ik toen de Pygmy Kingfisher op bezoek kwam. Maar de eerlijkheid gebied dat met converter de foto van de African Harrier Hawk wel een erg close portret zou zijn geworden.

 

Later op de ochtend werd het af en toe iets stiller. Veel verschillende Duiven kwamen drinken en badderen. Mooie soorten vond ik verder de Lavender Waxbill en de Yellow White-eye.

 

Ook kwam er nog een koe langs de omheining. Smachtend keek die naar het water. Gezien het feit dat het water hier naar toe moet worden gebracht was het maar goed dat de koe zijn dorst niet kon lessen. Rond twee uur vond ik het mooi en besloten we terug te rijden naar het hotel. Yankuba stelde voor om een paar dagen later naar het Abuko Nationaal Park te gaan. Daar is ook een hut. Minder mooi is daar, dat het water en de gaten om door te fotograferen niet op ooghoogte zijn. Ook is er geen camouflagenet, waardoor stilzitten nog belangrijker is.

Twee dagen later gingen we weer op pad. Iets minder vroeg weg en iets korter rijden. Terwijl we naar binnen gingen zagen we direct een Shikra. Maar die was niet het hoofddoel van de trip. Dat waren de Violet Turaco en de Green Turaco.

 

Yankuba plaatste de GoPro vlakbij het kleine waterplasje wat voor de hut ligt. Vrij snel daarna liet de Violet Turaco zich horen en kort zien. Heel voorzichtig kroop die naar beneden door het struikgewas. De eerste keer dat de vogel bij het water kwam zat hij grotendeels verscholen achter de takken. Later liet die zich beter zien, mede omdat Yankuba een paar zeer hinderlijke takjes had weggehaald.

 

Regelmatig kwam de Shikra voorbij, maar dat betekende ook dat het aantal andere vogels soms wat beperkt bleef. Het was bovendien lastig om de Weavers, Bronze Manikins, Westen Bluebills en Greenbul vast te leggen door wisselend licht en veelal een onrustige achtergrond. 

Na enige tijd kwam een andere fotograaf met zijn gids langs. Ze hadden wat minder geduld dan wij, en misten daarom de Green Turaco. Die liet zich bijna niet zien, daar hij gebruik maakte van de dekking van de struiken. Maar heel even in de openheid gaf toch de kans om een mooie foto te maken.

 

Al met al is deze hut een leuke ervaring geweest wat betreft soorten, maar voor fotografie lastiger. We zijn dan ook rond 1 uur teruggegaan naar het hotel. Er was veel verkeer en ik was dan ook nog net op tijd voor de lunch met mijn vrouw.

 

Uiteraard nam ik afscheid van Yankuba. Voor mij was hij de ideale gids. Zijn kennis van zaken en de toegang tot de hutten zijn waardevol. Bij een volgend bezoek zal ik hem vragen mij te gidsen naar de vele andere mooie vogelplekken in Gambia. Mocht je hem ook willen benaderen stuur hem dan een e-mail.

 

Tot slot nog een aantal beelden van de beide hutten. 

di

14

nov

2017

Dassenhut

Onlangs bezocht ik een Marterhut van Edo van Uchelen in Drenthe. Over mijn enerverende bezoek schreef ik een blog. Daarin maakte ik melding van mijn onhandige capriolen in het weiland, waarbij mijn auto vast raakte. Edo was zo aardig mij, gezien de nachtelijke belevenissen, aan te bieden om gebruik te kunnen maken van zijn Dassenhut tegen een leuke korting.

 

Vandaar dat ik gisteren opnieuw op pad ben gegaan naar Drenthe. Dit keer om de Dassen te fotograferen, waar Edo een prachtige hut voor heeft neergezet. De Dassen komen af op het neergelegde voer en zijn inmiddels vaste gast. Uiteraard zijn er geen garanties, maar de kansen zijn zeer goed. Uiteraard was ik weer uitgerust met de nodige apparatuur, warme kleding en iets te eten en wat versnaperingen. Voorbereid op een lange en koude nacht. 

 

Het werd echter geen van beide. De kou viel reuze mee, want om te zorgen dat de ruit niet beslaat moet een kacheltje aan en het werd dan ook razendsnel zeer warm. Opvallend genoeg werd het ook geen heel erg lange nacht. Terwijl ik nog onderweg was belde Edo mij al om te vragen hoe laat ik zou komen. De laatste tijd komen de Dassen namelijk vrij kort na het voeren en het risico bestond dat hij te vroeg voerde. Toen ik om half zeven aankwam ging hij dan ook voeren. Al onmiddellijk lieten de Konijnen zich zien. Die profiteren graag mee van het voer en hebben de brutaliteit om al tijdens het neerleggen van het voer er op af te komen. Er zijn twee plekken, die goed belicht worden en waar het voer wordt neergelegd.

Ik begon mijn camera met 500 mm lens te installeren en de belichting in te stellen. Ik ben gewoon op Aperture Voorkeur te fotograferen en eventueel belichtingscompensatie toe te passen. In deze situatie is dat minder optimaal, er bleven plekken overbelicht. Na enige testopnames besloot ik te switchen naar Manual Mode. De ISO stelde ik initieel in op 4000. Er bleek met sluitertijd van 1/250 nog gefotografeerd te kunnen worden met f 5.6. Later heb ik de ISO nog wat naar beneden gebracht en de sluitertijd teruggebracht tot 1/200ste. Sluitertijden daaronder kun je ook proberen, maar dan moet de Das echt stil zitten.

 

Niet lang na het vertrek van Edo hadden de Konijnen een heuvel bezet en lieten enkele Bruine Ratten zich kort zien. Die vluchten echter weg toen de eerste Das kwam. Al vrij snel werd die gevolgd door een tweede en een derde Das. Ze deden zich tegoed aan het voedsel. Af en toe leken ze ergens van te schrikken en renden ze weg. In eerste instantie aten ze op de verder afgelegen plek. Nadat ze een poosje verdwenen waren en terwijl ik overwoog of ik nog zou blijven kwam er één voor de hut langs en ging naar de dichtstbijzijnde plek. Een tweede volgde. Af en toe vloog die achter een Konijn aan, als die te dichtbij de eetplek kwam. De snelheid was te hoog omdat mooi vast te leggen.

 

Fotograferen vraagt de opperste aandacht en concentratie. Lastig is dat de hoofden veel naar beneden zijn en dat de belichting van plek tot plek verschilt. Alertheid om je kansen te pakken en regelmatige controle van de belichting helpen. Uiteraard heb je weinig aan het Histogram. De donkere delen op de foto's moeten ook donker zijn ivm de nachtelijke sfeer. Veel van de gemaakte foto's misten de scherpte of hadden teveel of hinderlijk gras in de voorgrond. Uiteindelijk ben ik echter zeer tevreden met onderstaand resultaat!

di

31

okt

2017

Marterhut

Sinds enige tijd bestaat de mogelijkheid een Marterhut te huren in Drenthe. De natuurfotograaf Edo van Uchelen ontdekte het afgelopen voorjaar / zomer de aanwezigheid van Boommarters en heeft veel tijd en geduld geïnvesteerd in de opzet van de hut. Tijd voor mij als hutfotograaf een kijkje te gaan nemen.

 

Je gaat rond zonsondergang of ietsje later de hut in. Ging dan ook tijdig vanuit Amsterdam weg. Het is zonder file 1uur en 45 minuten rijden. Wilde het file risico vermijden en was dus erg vroeg ter plekke. Eerst maar iets gegeten in de buurt.

 

Daarna naar de parkeerplek, alwaar ik zo stom was te willen keren in het weiland. Niet doen!! En zekere niet met een BMW. Die kwam er niet goed uit en uiteindelijk ben ik maar naar de hut gegaan. De volgende ochtend me er uit laten trekken. Gevolg was wel dat ik iets later dan gepland in de hut zat en dat ik pas rond 5.10 uur terug ging naar de auto.

 

Eenmaal in de hut aangekomen mij geïnstalleerd. De setting is vast en mag niet aangepast worden. Dat zou de marters teveel verstoren. Hopelijk gaat iedereen zich hier aan houden! Het statief opgezet op de juiste hoogte om zoveel mogelijk gelijk te zijn aan de setting. De 500 mm lens op mijn fullframe camera gezet. Daarmee kun je, zo bleek later net niet een hele Steenmarter vast leggen, die paralel staat aan de hut.  Voor de zekerheid ook mijn cropcamera (factor 1.3) met mijn 70-200 2.8 lens klaargelegd. Die bleek niet heel nuttig. De maximale 260 mm is aan de krappe kant. Voor twee fotografen is de setting niet 100% optimaal. Er staat een groot houtblok, wat dan snel in de weg zou kunnen staan.

 

Verder een paar proefopnames gemaakt en de instellingen bepaald. Ondanks de lampen, die de setting verlichten had ik met diafragma 4.0 en bijna 2 stops onderbelichten nog ISO 4000 nodig om goed belichte foto's te krijgen. Dit is ongetwijfeld ook het gevolg van het fotograferen door glas. Maar zonder spiegelglas wordt je geroken en gezien en kun je het zeker vergeten. Het histogram bekeken en het wachten kon beginnen. 

 

Rond 21 uur kwam er even een marter, maar die ging zo snel dat ik alleen met een indruk achterbleef. Een prachtig beest en volgens mij een Steenmarter. Gelukkig kreeg ik daarna nog voldoende mogelijkheden om de Steenmarter vast te leggen.

 

Dat gebeurde veelal met tussenpozes van 30 tot 60 minuten. Het was dan ook een hele strijd om niet in te dutten. Af en toe moest ik toegeven aan de slaap. Het is altijd de vraag wat je gemist hebt tijdens zo'n hazenslaapje. De Boommarter liet zich niet zien. Of was die er toen ik even sliep? Volgens de wildcamera wel! Zoals uit onderstaande beelden zag ik af en toe wel een Bosmuis.

za

22

jul

2017

De donkere kant

 

In 2015 zat ik in hut 4 van Han Bouwmeester. In eerste instantie mopperde ik op het in mijn ogen wel erg beperkte licht. Maar zo als een bekend Amsterdammer ooit zei: "Elk nadeel heb zijn voordeel". In dat kader besloot ik om the kijken of ik er iets mee kon.

 

Na enig spelen maakte ik o.a. deze foto van een badderende Koolmees. Een foto waar ik bij de nabewerking in Lightroom wat zwarten en schaduwen opschroefde en die daarmee mij nog steeds kan bekoren. Sindsdien maak ik zo af en toe een foto met een donkere achtergrond. Volgens mij een variant op de Low Key fotografie, maar of het helemaal aan de definitie daarvan voldoet weet ik eigenlijk niet.

 

De laatste tijd ben ik enigszins geobsedeerd door de mogelijkheden, die dit biedt. Daarbij ga ik op zoek naar plekken waar een donkere achtergrond te combineren valt met een vogel of ander dier op een verlicht plekje. Dat kan zijn doordat een bos de achtergrond vormt en de vogel of het dier in de zon staan, maar het kan ook een combinatie zijn met backlight.

 

Dat backlight veel toevoegt leerde ik ook bij de master van de hutfotografie, Bencé Maté. Dat bereikt hij door plaatsing van de hutten in het tegenlicht, maar bv ook door gebruik te maken van een spiegel, die zonlicht weerkaatst. Die spiegel kun je vanuit de hut bedienen met een touw en daarmee in elke gewenste positie brengen. Klinkt eenvoudig, maar het vergt in de praktijk enige oefening. Binnenkort wil ik dit uitproberen in Nederland bij een hut met reflectieschermen.

Uit bijgaande foto van de appelvinken, die aandachtig kijken naar de aanwezige wespen, blijkt het licht effect wat je kunt bereiken. Hier was het overigens nog enigszins licht, waardoor het bos dat de achtergrond vormt nog enigszins groen van kleur is. Later op de middag fotografeerde ik o.a. een Havik met dit effect, waarbij het mindere licht het bos donkerder kleurde.

 

In Hongarije zat ik op een middag in een hut waar niet al te veel te beleven leek. Het was nog vrij vroeg op de middag en mij was verteld dat het mooie licht, zo als wel vaker het geval is pas later zou komen. Wel was de rand van het plasje vrij donker. Om de tijd te doden begon ik te experimenteren met het fotograferen van een slak. Gelukkig een vrij traag onderwerp, waardoor ik alle tijd kreeg om te kijken wat verschillende belichtingen en houdingen deden. Door fors onder te belichten kreeg ik de meest bijzondere beelden.

 

Toen de slak het einde van zijn wandeling had bereikt en uit beeld verdween, vermaakte ik me wat met het vast leggen van badderende vogeltjes vlakbij de hut. Niet echt iets bijzonders. Plots kwam uit het niets een ree te voorschijn. Ik denk dat het slechts één minuut geduurd heeft. Juist doordat ik uitgebreid geoefend had kon ik een beeld schieten waar ik heel blij mee ben. De voordelen van een donkere kant en tegenlicht maken dit volgens mij een anders dan andere plaat.

Voordelen van een donkere achtergrond en tegenlicht
Ree in tegenlicht gemaakt In Hongarije
0 Berichten

di

18

jul

2017

Op bezoek bij de master!

 

Op zaterdag 8 juli was het zover. De reis waar ik maanden naar had uitgekeken kon beginnen. Met een zeer vroeg vertrek uit Amsterdam in een bus geregeld via Wizzair naar Eindhoven. 

 

Bij aankomst in Eindhoven waren alle andere deelnemers en de begeleiding van Wildpix al aanwezig. Een kop koffie hielp me om goed wakker te worden en samen vertrokken we richting Boedapest. Ik realiseerde me dat ik al jaren niet terug geweest ben in het land waar ik bijna 2,5 jaar werkte. De tijd vliegt voorbij. Van Boedapest ging de tocht verder naar het Kiskunsági National Park, waar de boerderijwoning ligt waar we zouden verblijven. Daar aangekomen werden we hartelijk ontvangen door Bencé Maté en zijn team.

 

Bencé Maté is winnaar van de WorldWildlife Photographer of the Year Competitie in zowel de jongeren als de volwassenen categorie. Hij is de enige die dat ooit gepresteerd heeft. Daarnaast won hij meerdere awards in andere competities. Onlangs won hij de derde prijs in de categorie Nature bij de World Press Photo. Hij heeft zich gespecialiseerd in natuurfotografie vanuit hutten. Hij bouwde hutten in Hongarije, Costa Rica, Brazilië en Zuid Afrika. Momenteel werkt hij ter ondersteuning van een lokale priester die wezen opvangt in Transylvania aan een hut om beren te fotograferen.

 

Vanaf de eerste middag draaide een week lang alles om fotograferen. De eerste hut die ik bezocht was de zogenaamde Tower. Vanuit deze toren kon je de Scharrelaar fotograferen. Ik kwam er weer is achter hoe moeilijk het maken van vluchtbeelden is. Je hebt eigenlijk maximaal een sluitertijd van 1/1500ste en liever nog een kortere voor een scherpe foto. Bij een grote vogel, die meestal met een langzamere beweging vliegt kan de sluitertijd iets langer zijn. Scherpstellen kun je wat mij betreft op twee manieren doen.

 

De eerste, waar ik deze reis veel mee heb gewerkt is dat je inschat wat de plek is waar de vogel op zijn vlucht voorbij komt en probeert daarop scherp te stellen. Door manueel scherpstellen of door scherpstellen met gebruik van de backbutton focus, zorg je dat de focus op dit ene punt blijft. Als de vogel een andere route volgt of je op het verkeerde moment afdrukt heb je onscherpe foto's. Dat was ook in veel gevallen zo.

 

De tweede mogelijkheid is om met de camera op AI Servo, continu en maximale snelheid te focussen op de vliegende vogel. Dat kan met een enkelvoudig focuspunt gericht op het hoofd, liefst het oog. Om je kans op een enigszins scherpe foto te vergroten kun je ook meerdere focus punten selecteren, bv om het centrale focuspunt in. Persoonlijk vind ik dit ook lastig. Zeker bij vogels die een onregelmatig vliegpatroon hebben. Belangrijke les die ik geleerd heb is vooral te wachten met afdrukken tot de vogel voldoende groot in beeld is.

 

De volgende ochtend maakte we kennis met de "Cinema". Dit is een zeer geavanceerde hut. De hut is geschikt voor drie personen en er is een aangelegd afgebakend plasje voor de hut. Dit plasje bevat lage gedeelten en hogere gedeelten. In de lage gedeelten wordt gevist en op de hogere gegeten.

 

Deze ochtend was het zonlicht nog niet aanwezig voor de hut. Daarom werd de aangebrachte verlichting aangezet. Die kun je vanuit de hut aansturen en bestaat uit 3200 KW in combinatie met een reflectiescherm dat zorgt voor indirect licht. Dat pakt prachtig uit en geeft fotografisch mooie kansen. het is net of de zon opkomt.

 

Deze ochtend waren met name Kwakken actief. Ze lijken zich op hun gemak te voelen voor de hut en vissen met succes op de verse vissen, die bij aankomst worden uitgezet. Dat het eten van een vis nog niet zo'n eenvoudige opgave is als je hem in éen keer wil doorslikken, kon ik mooi vastleggen. We zagen deze ochtend verder Waterral, Ralreiger, Blauwe Reiger en verschillende rietvogels.

De volgende middag en dagen werden besteed aan de verschillende hutten. Zo zijn er verschillende hutten om de Hop te fotograferen, met verschillende achtergronden, om Scharrelaars vast te leggen en Bijeneters te fotograferen. Deze hutten liggen verspreid in de omgeving.

 

Ook zijn er "Drinking hides", typische boshutten waar echter niet gevoerd wordt, maar slechts de mogelijkheid wordt geboden te drinken en te badderen. Bij één van deze hutten hangt een spiegel, die je kunt verstellen om het zonlicht op de juiste manier te laten vallen op het uiteinde van het plasje. Je kunt daar prachtige foto's mee maken.

 

Ik vond het een schitterende ervaring. De eerste keer had ik veel succes. De spiegel hielp om de 15 soorten, die voorbij kwamen prachtig vast te leggen. Onder andere de hierboven afgebeelde Havik heb ik daar vastgelegd. Net als de Appelvinken, die zich verstoord afvroegen wat al de wespen rond het water deden. Bij een tweede bezoek was het veel rustiger. Bovendien konden we de spiegel door de harde wind niet goed gebruiken.

Twee ochtenden en een middag ben ik naar het "Theater" geweest. Dit is de meest bijzondere hut van allemaal. Er is aan twee kanten een kunstmatige waterplas. Ook hier kanaaltjes in het water. Aan het begin van het seizoen gaat er verse vis in, maar in deze tijd bevroren vis. Iedere keer verzamelen zich grote groepen reigers. Kwak, Blauwe Reiger, Grote en Kleine Zilverreiger stonden elke keer klaar om mee te profiteren van het feestmaal.

 

De hut is van alle gemakken voorzien. Je zit in een comfortabele stoel en beschikt over twee aansluitingen om lenzen mooi horizontaal te bevestigen. Naast een keuken en wachtruimte zijn er een paar slaapplekken. Die worden in de winter gebruikt. Voor die winterse periode is er verwarming en een slim ventilatie systeem. In de winter kan ook gebruik gemaakt worden van het aangebrachte kunstlicht, waarmee zelfs een zonsopgang kan worden nagebootst. Geen overbodige luxe, gezien de koude en grauwe winters, die ik nog ken uit mijn tijd in Hongarije.

 

Wij hebben verder Zwarte Ooievaar, Lepelaar, Wilde Eenden, Ganzen, Oeverloper en Bosruiter kunnen fotograferen bij deze hut.. Er is continu actie voor de hut. De Blauwe Reigers vechten met elkaar en schuwen ook de strijd niet met de Zwarte Ooievaar, Kwakken en Grote en Kleine Zilverreiger. Persoonlijk vond ik de setting vaak erg druk om er goede foto's te maken. Daarbij kwam nog dat de achtergrond bij de middagsessie best onrustig is. Doordat ook de vis niet goed doorspoelde in de kanaaltjes was bovendien veel van de actie in de hoek met een minder mooie achtergrond!

Op donderdagavond verzorgde de meester een presentatie. Hij gaf daarbij een overzicht van hoe en waar hij hutten heeft gebouwd. Daar is ondernemersgeest en doorzettingsvermogen voor nodig. Zo bouwden ze hutten in de regen van Costa Rica en in het droge en stoffige Zuid Afrika. Bij deze hutten in Zimanga zijn een deel van de prachtige foto's gemaakt waarmee hij de prijs in de wacht sleepte bij de World Press Photo. Dat het niet altijd meevalt bleek o.a. uit de recente tegenvaller bij de hut in Transylvania, waar vandalen de ruiten hebben ingeslagen. Het dure glas moet vervangen en van ver aangevoerd.

 

Het tweede deel ging over hoe je een mooie foto maakt vanuit een hut. Drie onderdelen werden daarbij behandeld:

 

1. De techniek (Technology), bestaande uit achtergrond, scherpte en licht

2. Vernieuwing en originaliteit (Novelty)

3. Niet herhaalbaar (Unrepeatability)

 

De hutten worden zo gebouwd dat het mogelijk is rustige achtergronden te benutten. Aan de hand van zijn eigen foto's liet hij het belang zien van een rustige achtergrond. Ook als je mijn foto hiernaast bekijkt en vergelijkt met de foto hierboven, valt als eerste de rustige achtergrond op. Die had te maken met de achterliggende zandheuvel en maakt in combinatie met een groot diafragma de rustige achtergrond. Hierdoor komt de focus meer op de actie van de Europese Grondeekhoorntjes, die stoeiden. De onrustige achtergrond bij het gevecht tussen de Zwarte Ooievaar en de Blauwe Reiger leidt juist af.

 

 

Voor de meeste foto's is onscherpte een probleem. Slechts in enkele situaties is grote onscherpte van toegevoegde waarde. Vaak is daarbij een minimale voorwaarde dat op zijn minst het hoofd van het dier en liefst het oog scherp zijn.

 

Goede ondersteuning middels statief of bonenzak is een prima hulpmiddel. Bij korte sluitertijden moet ook rekening worden gehouden met de beweging veroorzaakt door de sluiter en het afdrukken. Het opklappen van de spiegel en het gebruik van afstandsbediening zijn een hulpmiddel om de gevolgen te beperken.

 

Dat licht belangrijk is weet iedere fotograaf. Veel vogelfotografen gaan daarom vroeg op stap. Met behulp van donkere achtergronden, flitslicht, reflectieschermen / spiegels en speciale constructies om het licht te dimmen als weet Bencé Maté unieke kansen voor zichzelf te creëren. Bij de foto hiernaast heb ik ook gebruik gemaakt van de donkere achtergrond. Daardoor kon deze foto gemaakt worden op een later tijdstip op de dag. In de nabewerking versterk je de onderbelichting en verhoogd de witten en hooglichten. 

 

Vernieuwing en originaliteit moeten je foto er uit laten springen. Dan heb je het niet over het typerende vogeltje op een takje, wat ook ik regelmatig schiet bij het fotograferen uit een hut. Maar bv het fotograferen van een detail van een vogel. de vraag is natuurlijk ook of het je lukt iets moois te maken. Volgens Bencé ben je er dan nog niet. De foto die hier boven staat kan door iedereen gemaakt worden. Eenvoudig herhaalbaar kortom. De foto voldoet dan ook niet aan het derde punt van Bencé. Misschien is dit wel het allerlastigste!

Hoe lastig het is bleek ook wel tijdens de nachtelijke sessies, die we hadden om de aanwezige Otters te fotograferen. We gingen daarvoor twee avonden naar de "Cinema".

 

In de eerste sessie hadden we geluk. De Otter liet zich al vrij snel zien. Vol adrenaline schoot ik menig plaatje, net als mijn collega fotografen. Prachtige bewijsopnames, met een mooie achtergrond en redelijk licht, maar totaal niet origineel. Bovendien voor iedereen herhaalbaar. De Otter kwam later in de nacht nog terug. Met vergelijkbare foto's als resultaat.

 

De tweede sessie moesten we langer wachten. Dit keer had ik ook mijn 500 mm lens meegebracht. Daarmee wilde ik een portret opname maken. Dat lukte in ruime mate. Gelukkig keek de Otter tijdens het eten van de vis regelmatig nog onze richting uit. Dit zijn nog steeds niet heel originele foto's. Wellicht kan ik een volgende keer met behulp van flitslicht een originelere plaat maken. Bencé heeft me uitgedaagd om met mijn fotografie weer een stap verder te zetten. Dat is een echte meester. Die daagt je uit en laat je hard werken!

Moe maar voldaan ging ik terug op reis naar Nederland. Een fantastische reis waarbij ik naast geleerd van Bencé Maté, ook geleerd en genoten heb van de collega fotografen en van de begeleiders Martin Steenhaut en Han Bouwmeester. Tot slot wat extra beelden en binnenkort meer op een speciale Hongarije pagina.

1 Berichten

do

04

mei

2017

Boshut Vledder

Afgelopen dinsdag, 2 mei, had ik de Boshut in Vledder gehuurd van het Centrum voor Natuurfotografie. Vledder is ruim 1,5 uur rijden van Amsterdam en daar ik altijd graag bij zonsopgang ter plekke ben, ging de wekker iets voor 4 uur s'nachts. Even twijfelde ik of ik nog even zou doorslapen. Het regende en de weersverwachting liet ook te wensen over. Matig licht was de verwachting. Maar de praktijk heeft mij geleerd dat het vaak reuze meevalt. Kortom opgestaan en op pad gegaan. 

Gelukkig had ik een goed routebeschrijving gekregen, waardoor ik de hut makkelijk kon vinden. De hut is ruim en groot genoeg voor twee personen. Je fotografeert er door glas en kunt het beste iets naar achteren gaan zitten. Het glas is namelijk zeer groot en als je geen donkere kleding draagt kun je mogelijk ondanks het spiegelglas gezien worden. Bij de hut is een buiten toilet aanwezig. Handig is om bij het laatste benzinestation gebruik te maken van het toilet en om Imodium mee te brengen. Dan hoef je minder de hut uit en is de kans op verstoring kleiner.

Direct na aankomst heb ik de camera en lenzen klaargezet, om vervolgens de setting aan te passen. Wat neergelegde stukken hout verwijderd. Dat doe ik meestal, omdat er vaak onnatuurlijke beelden ontstaan als er te veel ligt rondom het water. Later op de ochtend heb ik dat nog rigoureuzer gedaan, omdat tijdens het fotograferen ik nog steeds last had van de boomstronken. 

 

Het nadeel daarvan is dat je meer moeite moet doen om het lokvoer te verbergen. Bijvoorbeeld wat bladeren op een hoop gelegd en daar achter wat voer gelegd. Ook voer gestrooid tussen het gras. Je hebt in beide gevallen overigens al snel verstorende elementen in je foto's. Initieel moest de iSO naar 3200 om te kunnen fotograferen, maar binnen een half uur kon ik al terug naar ISO 1250 en niet veel later zelfs naar ISO 800. 

 

De eerste vogels lieten zich snel zien. Vooral Koolmezen, Merels en de Geelgors toonden zich vroeg in de ochtend. Later nam het aantal soorten snel toe. In total had ik 18 soorten, waaronder Appelvink, Groenling, Roodborst, Heggenmus, Glanskop, Zanglijster, Ringmus, Boomklever, Goudvink, Gaai en Zwartkop.

 

Een bijzondere vogel voor mij was de Tuinfluiter. Nog nooit had ik er één gezien en herkend. Nu kwamen  er twee voor de hut, maar weer was de herkenning een probleem. Gelukkig had ik de app Vogels in Nederland op mijn telefoon bij de hand. Al speurend door de app kwam ik op de gedachte dat het een Tuinfluiter kon zijn. Uiteindelijk heb ik op Facebook om bevestiging van mijn gedachten gevraagd en werd het bevestigd. Voor mij een nieuwe soort voor de lens!

 

Vermakelijk was ook het regelmatig bezoek van Muizen. Allereerst zag ik een Rosse Woelmuis, maar die liet zich niet fotograferen. Wellicht zijn ze onrustig door de aanwezigheid van de Wezel, die bij deze hut al een aantal keren is gezien. Overigens had ik daar ook op gehoopt, maar de Wezel liet zich niet zien. Wel kwam de Bosmuis, die vele malen groter is te voorschijn en liet zich volop fotograferen.

 

Grappig genoeg is de Bosmuis voor sommige vogels bang en voor andere niet. De Boomklever en de grote Bonte Specht waren een teken om onmiddellijk te vertrekken, maar Koolmezen boezemen duidelijk minder angst in!

 

Om 15.00 uur ben ik naar huis gegaan, om zo de files te vermijden. Al met al een heerlijke dag in een zeer comfortable hut. En zoals altijd weer viel het weer reuze mee. Een paar spetters mochten de pret niet drukken. Hieronder nog wat resultaten.

0 Berichten

wo

08

mrt

2017

Experimenteren met riet

In Spanje maakte ik een lange wandeling met de camera's en lenzen in de rugzak. Door mijn verrekijker had ik mooi zicht op de waterplas, waar menige eend en meeuw vertoefde. De meeste vogels waren echter op grote afstand en niet erg geschikt om te fotograferen. Tja en wat doe je dan?

 

Dan ga je experimenteren. De 1 D Mark IV en mijn 100-400 lens hingen al om mijn nek. En het idee om allerlei foto's te gaan maken van riet was al snel geboren. Er was immers langs de waterplas voldoende riet aanwezig. De beperking was dat in de rugzak geen macrolens zat. Wel nog mijn 500 mm lens en en een groothoek, maar met beide wilde ik eigenlijk liever niet aan de slag.

 

Één van de eerste foto's die ik maakte was de foto die hiernaast staat. Er mist wat mij betreft veel in deze foto. Er is geen spanning en het licht is ook niet pakkend. Lag het puur aan het licht of was het mijn eigen beperking? Waarschijnlijk beiden! Eerst kijken en niet te snel klikken was de eerste les die ik mij herinnerde.

 

En al kijkend viel op enig moment mijn oog op de schaduw, die het wuivende riet achterliet op het zand van het pad waarop ik liep. Voor mij het sein dat ik iets gezien had wat riet op een andere manier kon laten zien. Van de paar foto's die ik schoot vond ik de foto hiernaast het meest aansprekend. Het verrassende vind ik dat als je niet weet dat het om riet gaat, de afbeelding je doet afvragen wat je hier ziet.

 

Geïnspireerd door het eerste resultaat wandelde ik verder. Mijn oog viel op de weerspiegeling in het water. Ook daarvan schoot ik beelden. In mijn beleving vaak te saai en met de toevoeging van mijn natuurlijk object werd het eerlijk gezegd wel beter. Maar zeker niet spectaculair.

 

Fotograferen is schijven met licht. Precies dat was wat er ontbrak aan de foto's. Gelukkig zakte langzaam de zon. Het riet kleurde langzaam aan oranje en met name met tegenlicht ontstonden er  nieuwe kansen. Kansen die ik heb geprobeerd te benutten. Later probeerde ik ook nog andere objecten in tegenlicht. Hieronder wat resultaten.

0 Berichten

za

04

mrt

2017

Gieren in Spanje

Hoog op mijn verlanglijstje stond Gieren fotograferen in Spanje. Vorig jaar in September hakte ik de knoop door. In 2017 zou het gebeuren. Daar ik ook nog andere reisplannen heb voor dit jaar koos ik voor de maand Februari in de hoop de Lammergier, de Aasgier en Vale Gieren aan te treffen. Ook dit keer koos ik gezien eerdere positieve ervaringen voor het boeken via Wildpix. Uiteraard moest ook de vlucht en een huurauto geregeld worden. Voor de laatste kwam ik na wat zoekverkeer uit bij Centauro. 

 

Dinsdag 21 Februari vertrok ik aan het einde van de middag. Na een voorspoedige vlucht even zoeken naar het afhaalpunt voor de huurauto. Met een busje naar dat punt gebracht en ter plekke besloten extra verzekering te nemen. Dit werd ingegeven door een slechte ervaring van mijn partner bij Europcar. Die schoven haar een schade in de schoenen, waar ze niet verantwoordelijk voor was.

 

Met hulp van de GPS vervolgens vertrokken richting Solsona. Het hotel daar was in verband met carnaval gewijzigd in een hotel in een klein plaatsje 4 km verder op. Bij het hotel aangekomen de eigenaars gebeld om de deur te openen. Hij was zo vriendelijk mij de weg te wijzen naar een fijn restaurant in Solsona. Na het eten nog even met Carlos de lokale vertegenwoordiger van Wildpix gesproken. De volgende ochtend zou ik om 9.15 worden opgehaald. De gieren worden niet erg vroeg actief en het heeft dus geen zin eerder te gaan. 

Na een ontbijt bij het hotel werd ik door Carlos naar de hut gebracht in de bergen. Zeker nog 45 minuten rijden. De hut is werkelijk schitterend gelegen. Je kijkt uit op een hogere bergrug met kliffen waar de Gieren broeden. Op één van de bergtoppen lag nog sneeuw. De hut zelf is ruim en zou prima te gebruiken zijn met twee personen. Persoonlijk lijkt het mij voor drie personen ietsje krap. Nadat de dode konijnen als voer waren gelegd en de ramen gelapt vertrok Carlos met de mededeling dat ik om 16 uur zou worden opgehaald. De zon scheen volop en het beloofde een mooie dag te worden.

 

A vrij snel kwamen de Raven in de bomen en op de grond zitten. Ze inspecteerden de konijnen en begonnen te eten. In de lucht cirkelden de eerste Vale Gieren. Na enige tijd lande er één. Maar na enkele foto's vertrok die weer en bleef het even stil. Het was stilte voor de storm. Als bij een donderslag verschenen in één keer zo'n 50 Vale Gieren ten tonele. Die vielen de dode konijnen aan als of ze dagen niet gegeten hadden. Ik was verbijsterd door de vraatzucht en schoot in verwondering weinig bijzondere foto's.  Na 15 minuten vertrokken de meeste Vale Gieren en namen de Raven de restjes onder handen. Rond een uur of 11 vloog er een Lammergier voorbij. Weer werd het stil, maar na een half uur passeerde de Lammergier een tweede keer. Dit keer na 45 minuten gevolgd door een Vale Gier.

 

Vanaf 13 uur was het heel lang stil. Om 15.30 wilde ik gaan inpakken en juist toen ik één lens en camera had opgeborgen, verscheen de Lammergier opnieuw. Een paar keer vloog hij voorbij, om daarna vlakbij te landen en direct weer te vertrekken. Vervolgens landde hij iets verder op. Er werd een groot bot naar binnen gewerkt. Weer vertrok de Lammergier, maar dit keer kwam hij snel terug en pakte weer een bot. Daar vloog de Lammergier mee weg. Niet veel later kwam Carlos om mij op te halen. Ik zat nog vol adrenaline van de momenten met de Lammergier.

De volgende dag hetzelfde patroon. Alleen was het veel minder mooi weer. De setting bij de hut was daarom moeilijker qua licht. Dit keer hingen de Vale Gieren al in de lucht toen we aankwamen. De groep werd groter en groter. Kort nadat de gids die me wegbracht vertrokken was landde de eerste Vla Gieren. dit keer kwamen er een kleine honderd. Wederom werd het eten aangevallen en was het meeste na 15 minuten op. Dit keer bleven de Vale Gieren hangen. De laatste vertrokken pas toen Carlos mij op kwam halen. Daardoor had ik ruim de gelegenheid hun gedrag te bestuderen. Er werd gevochten, de liefde bedreven en uitgerust. Geprobeerd van dit alles mooie beelden te maken. Rond 11 uur kwam de Lammergier twee keer voorbij gevlogen. Het leek als of hij niet wilde landen tussen alle Vale Gieren.

 

Om 12.30 kwam hij opnieuw en besloot achter in de groep te landen. Fotograferen viel daarom niet mee. Voorzichtig baande hij zich een weg door de groep richting de plek waar de botten lagen. Onderweg viel hij uit tegen opdringerige Vale Gieren. Maar vlakbij de botten werd het hem toch te machtig de Vale Gieren vielen hem continue lastig en de Lammergier besloot te vertrekken. Nadat Carlos mij had opgehaald met de auto naar een ander hotel in Agramunt gereden. Daar s'avonds ook gegeten. Bepaald geen aanrader. De omvang van de kok was zeer fors, hetgeen met dit vette eten geen wonder is.

De volgende dag moest ik een uur rijden naar de plek waar een nieuwe gids mij zou oppikken. Daar de auto geparkeerd en met hem een kleine 15 minuten gereden naar een heuvel top. Daar aangekomen stortte hij twee tonnen schapenvlees uit. In de lucht cirkelden al honderden Vale Gieren. De Lammergier komt hier niet en helaas liet ook hier de Aasgier zich niet zien. Wel kun je proberen luchtfoto's te maken van Rode Wouw en Vale Gier. Helaas was het nogal somber weer en moest ik genoegen nemen met 1/200 seconde bij ISO 1600. Na het vertrek van de gids doken de Vale Gieren op het vlees. Ook hier was het eten zeer snel op. De meeste Vale Gieren gingen iets verder op zitten. De Rode Wouwen hadden nauwelijks kans gehad iets mee te pikken. 

 

Daar zij niet op de grond gaan zitten vielen de foto's wat tegen. Wel schitterend om de balts van de Rode Wouwen te kunnen bestuderen. Al vliegend maken ze schitterende bewegingen van en naar elkaar toe. Daarbij buitelen ze in de rondte. Helaas allemaal te ver weg voor mooie beelden. Maar de herinnering blijft. Om 1 uur werd ik weer opgehaald. Terwijl we naar de auto liepen vlogen er zeker honderd Vale Gieren boven ons rond. Ongelooflijk indrukwekkend! De middag naar een waterplas gereden op aanraden van de gids. Er stond veel wind en behalve wat musjes was er niet veel te beleven. Daarom langs een schitterende route terug naar het hotel gereden. Daar wat foto's bekeken en lekker zitten lezen. 

De volgende dag naar Ivars D'Urgell gereden. Daar wachtte een gids mij op, die me naar een hut bracht om Bruine Kiekendief en Buizerd vast te leggen. De hut ligt in een natuurgebied met grote waterplas. De roofvogels worden gelokt met kippenvlees. Met pinnen wordt die aan de grond vastgemaakt om direct vertrek te voorkomen. De hele ochtend heb ik regelmatig Bruine Kiekendieven voorbij zien vliegen, een paring mogen aanschouwen (helaas achter riet en te ver weg), veel Eksters gezien en één keer bezoek gehad van de Buizerd. Wellicht fotografeerde ik iets te snel en is die geschrokken van de camera.

 

Helaas was aan het begin van de ochtend het raam iets beslagen. Dit maakt sommige vluchtfoto's net iets minder scherp.

Om 13 uur werd ik opgehaald. In het dorpje rond gelopen en uiteindelijk besloten er ook iets te eten. Dat werd een heerlijke lunch. Dit restaurant is een aanbeveling waard. Na de maaltijd terug gereden naar het natuurgebied en een kleine 4 uur gewandeld. Een heerlijke afwisseling van de dagen zitten in de hutten.

 

De vogels zaten vaak te ver weg. Maar met de verrekijker o.a. kunnen genieten van de Blauwborst, Zilverreiger, Wintertaling, Aalscholvers, Zilver- en Kokmeeuwen. Omdat fotograferen er bij hoort heb ik ter plekke besloten om een klein projectje te maken van het fotograferen van riet. Met steeds veranderend licht en mijn 100-400 mm lens als enige mogelijkheid me heerlijk uitgeleefd. Aan het einde van de dag ook nog een mooie zonsondergang. Daarmee kwam een einde aan een heerlijke dag. Alleen had ik niet gerekend op het carnaval. Mijn hotel was de verzamelplaats voor alle carnavalsvierders van Agramunt. En dat ging gepaard met veel lawaai tot diep in de nacht. Toen de rust weer keerde droomde ik weg. Nagenietend van deze prachtige reis.

3 Berichten

zo

05

feb

2017

UItkerkse Polder

De hut in de Uitkerkse Polder is een kleine drie uur rijden van Amsterdam. Best ver rijden als je er s'ochtends om 8 uur wil zijn. Ik had dan ook besloten in de buurt te overnachten. Met het vooruitzicht van lekker eten, een prettig hotel met fitness en sauna en een strandwandeling kon ik mijn vrouw gemakkelijk overtuigen er een lang weekend van te maken.
Na een voorspoedige rit kwamen wij vrijdag om 20.30 aan. Tijdig genoeg voor een heerlijk dinertje bij het restaurant Starckx. Vervolgens lekker gaan slapen in hotel Aazaeth. Na het ontbijt ben ik naar het bezoekerscentrun gegaan en door Misjel naar de hut gebracht. 
De hut is gelegen in een weiland met plas. Het is erg drassig en gelukkig had ik laarzen bij me. Op de plas sliepen Wulpen, Ganzen en Eenden. De ingang is enigszins verscholen, maar ondanks dat we zo stil mogelijk waren was alles gevlogen toen ik voorzichtig het luik opende. Al vrij snel waren de Meerkoeten terug, gevolgd door Wintertaling, Bergeend en Grauwe Gans. Even later volgde de Smient en weer later Krakeend. 

 

Ook de Wulpen en de Kievit verschenen ten tonele, maar die bleven erg ver weg. Canadese Gans, Blauwe Reiger, Kraai, Kokmeeuw en Houtfuif vlogen voorbij. In het bosje aan de overzijde zat een tijdje een Torenvalk en twee Eksters. Heel even kwamen twee Witte Kwikstaarten vlak voor de hut zitten.

 

Het grootste deel van de ochtend was het bewolkt en droog. Na 11 uur viel er af en toe wat regen. In de middag regende het voortdurend. De afstand tot de vogels is vrij groot. Ik fotografeerde met mijn 1D MarkIV, 500 mm lens en 1.4 converter. Zelfs dan moesten de meeste foto's gecropt om vogels er beeldvullend op te krijgen.
Het leukst was het volgen en bestuderen van het baltsgedrag van de Wintertaling. Prachtig om de nervositeit, het onrustig op en neer zwemmen rond het vrouwtje en het kopschudden te zien. Tussendoor werd gefoerageerd. In het begin even, maar later op de dag veel langer. Als of de mannetjes zich realiseerden dat het nog te vroeg in het jaar was. Het aantal vrouwtjes was overigens beperkt. Wellicht dat het nu al uitsloven daarom loont! Daar het nog best ver weg was zijn de beelden die ik gemaakt heb niet optimaal.

 

De Uitkerkse polder staat ook bekend om zijn Velduilen. Een mooie gelegenheid om aan het einde van de dag op zoek te gaan. Maar gezien het erg slechte weer heb ik dat slechts kort gedaan. Had er één weg zien vliegen, terwijl ik naar de auto terug liep. Uit de auto heb ik nog wel Patrijzen gezien en zelfs vast kunnen leggen. Een mooie bonus aan het eind van een mooie dag!
Zaterdagavond wederom heerlijk gegeten. Dit keer bij Seasons. Zondagochtend zijn we gaan wandelen in de Uitkerkje Polder. We kozen voor de wandeling van 7,7 kilometer, beginnend bij het Bezoekerscentrum. Die voert grotendeels over verharde weg. Er is echter ook een stuk lopend door de weilanden. Was erg glibberig, maar gelukkig hadden we stevige schoenen aan.
We konden genieten van de grote hoeveelheden Ganzen. Er waren met name veel Kolganzen en Grauwe Ganzen. Uiteraard ook hier weer Smienten en Bergeenden. We zagen regelmatig Torenvalken en ook een Velduil. Daar ik slechts mijn 100-400 mm lens op mijn fullframe camera had zitten, heb ik met name omgevingsplaatjes geschoten. Hieronder nog een selectie foto's.

 

0 Berichten

za

07

jan

2017

Experiment met Triggers

Als je regelmatig uit hutten fotografeert loop je het risico veel dezelfde foto's te maken. Om dat te voorkomen heb ik een tijdje terug besloten te gaan experimenteren met het plaatsen van een statief met daarop een middels een afstandsbediening of trieer gestuurde camera. 

De eerste keer, bij hut 7 van Han Bouwmeester, gebruikte ik mijn 1DX in combinatie met een groothoeklens. Ik zette het statief dicht bij een tak en bracht wat voer aan, in de hoop met de Hanhel afstandsbediening met schermpje en een receiver een Eekhoorn vast te leggen. Ondertussen ging ik in de hut zitten wachten. Na enige foto's, die niet scherp waren of een halve Eekhoorn bevatten, heb ik wat instellingen aangepast. Dit in de hoop op een beter resultaat. Het grote probleem bleef echter het scherp stellen. Alle foto's waren niet scherp genoeg.

 

Thuis zat ik na te denken wat ik anders en beter kon doen. Allereerst besloot ik de volgende keer niet met de groothoek te werken maar met een beetje tele. Daarvoor moest de 100-400 in de tas. In ieder geval zou ik ook vooraf scherp stellen en dan switchen naar handmatig scherpstellen. 

 

Op het Lowland Photofestival kreeg ik bovendien een nieuw idee. Bij de stand met Hähnel hulpmiddelen zag ik een set met triggers. Nadat ik de werking uitgelegd had gekregen kocht ik een setje op de beurs. Uiteraard heb ik thuis eerst het gebruik getest. Gaf uiteraard wel wat overlast in de huiskamer, maar met behulp van twee lichtstatieven, een extra receiver en de triggers lukte het foto's te maken als iemand langs liep. 

 

Bij hut 3 van Han Bouwmeester wilde ik mijn idee vandaag testen. Tijdig opgestaan en gezien de moeizame weerverwachting getwijfeld of ik wel zou gaan. In Amsterdam was de weg echter prima begaanbaar en het leek dat de aangekondigde ijzel vooral meer zuidelijk problemen veroorzaakte. Eenmaal onderweg bleek dat voorzichtigheid geboden was. Het ijzelde al toen ik voorbij Hilversum kwam. Bij Amersfoort stonden er een aantal auto's langs de kant, die gespind waren op de gladde oprit. Extra voorzichtig heb ik mijn weg vervolgd.

 

Eenmaal aangekomen aan de wandel naar de hut. De camera met lange lens op mijn rug, de extra rugzak met attributen links om mijn schouder en de tas met drie statieven rechts. Daarmee één hand vrij voor het proviand. Eenmaal aangekomen de set up getest en scherp gesteld door mijn hand te houden net achter het stammetje. Beetje vet aangebracht en ik kon de hut in. Al snel verschenen de eerste vogels en bleek de trigger het soms te doen en soms niet.

 

Kennelijk had ik ze niet goed genoeg aligned met de tak. De hut uit en alles enigszins anders neergezet. Ook iets meer ingezoomd, omdat op de eerste foto weliswaar twee meesjes stonden, maar er met geen mogelijkheid viel scherp te stellen op beiden. Het was door het beperkte licht bovendien niet mogelijk het diafragma op bv f11 te zetten.

 

Terug in de hut begon de camera vrij snel te ratelen. uiteraard was ik benieuwd naar het resultaat. Vlak voordat ik wilde gaan kijken stoven alle vogels weg. Een Havik vloog vlak langs jagend op de aanwezige vogels. De trigger ging af. Het resultaat was een foto van een leeg stammetje. De snelheid van de Havik liet mijn opstelling kansloos achter. Verder bleken veel van de foto's nu maar delen van de vogels te bevatten. Restte mij niets dan iets uitzoomen en het opnieuw proberen. Onderstaand het resultaat.

 

Ik was hier zelf best tevreden mee en heb de hele opstelling vervolgens verplaatst. Het idee was om een stammetje te gebruiken waar regelmatig een Kuifmees en een Matkop kwamen zitten, voordat ze naar het voer in de sneeuw gingen. Helaas had ik de opstelling te hoog geplaatst. De camera ging niet af toen achtereenvolgens, Kuifmees, Matkop, Roodborst en Merel op het juiste plekje gingen zitten. Nog voordat ik het kon corrigeren sloeg de paniek toe. Een Sperwer dook op van achter een bosje en sloeg een Roodborst. Helaas veel te snel voor mij om te fotograferen. Nadat ik de set opnieuw had opgesteld bleven de vogels helaas weg. Ondertussen ijzelde het steeds meer. De apparatuur zat onder het ijs en het leek mij beter ze de hut in te halen en op te warmen en drogen.

 

Naast de foto's gemaakt in de set up, heb ik uiteraard met de lange lens combinatie nog gefotografeerd. De resultaten daarvan vindt je bij de recente foto's.

0 Berichten