Sinds enige jaren hou ik me bezig met natuurfotografie. Het begon allemaal met het fotograferen van vogels. Nog steed ligt binnen de natuurfotografie vaak de focus op het maken van foto's van vogels. Meer en meer ben ik tijdens de meestal verre reizen foto's van zoogdieren gaan maken. Samen zijn ze de hoofdmoot van mijn portefeuille.

 

Met deze website wil ik de kijker laten meegenieten van mijn natuurfoto's gemaakt in Europa, Afrika, India en Latijns en Midden Amerika. Dit in de wetenschap dat de uitspraak van Ansel Adams "Twelve significant Photographs in a year is a good crop"! Voor mij een waarheid is als een koe!

Introductie


Foto's van vogels en foto's van zoogdieren maken is mijn grote hobby. Ik kan genieten van de natuur, van licht en van de rust. Daar fotograferen de herinneringen vast houdt en ook technisch boeiend en uitdagend is, zou ik er veel uren in willen stoppen. Maar daar ik ook een drukke baan heb, kom ik niet dagelijks toe aan fotograferen. Vaak combineer ik mijn hobby met het maken van verre reizen. Reizen die ik zorgvuldig voorbereid. Over mijn aanpak daarbij kun je lezen in het onderdeel reisvoorbereiding.

 

Recent maakte ik natuurfoto's in Zambia en de Seychellen. Andere landen die we bezochten zijn Botswana, Gambia, Kenia, India, Tanzania, Costa Rica, Peru en Trinidad en Tobago. Ook bezocht ik voor het maken van natuurfoto's Noorwegen, Spanje, FinlandRoemenië en Zweden

 

FOR ENGLISH LANGUAGE CLICK HERE

 

 

Portfolio

 

Een overzicht van de foto's waar ik zelf het meest op gesteld ben, tref je aan onder het kopje portfolio. Uiteraard is het een kwestie van smaak wat je mooi vindt en wat niet. Om het overzichtelijk te houden heb ik de portfolio ingedeeld in 4 groepen, te weten in vogel foto's genomen in Nederland, vogel foto's genomen in het buitenland en in zoogdieren genomen in Nederland en België en zoogdieren gefotografeerd buiten de Benelux.


Macro en landschappen heb ik nog niet als portefeuille onderdelen opgenomen. Daar vind ik zelf van dat er nog veel ontwikkeling en verbetering mogelijk is. In sommige blogs en onder experimenten kun je zien hoe het mij daarin vergaat.

Recent

 

Sinds enige tijd plaats ik ook recente foto's onder een apart hoofdje. Dit voor terug kerende bezoekers, die snel een paar mooie foto's van vogels of foto's van zoogdieren willen bekijken.

 

Soms vind ik het leuk te experimenteren met andere vormen van fotografie en workshops te volgen. Ook daar vindt je de foto's van. Een recente toevoeging daar is mijn serie portretten gemaak in Indonesië en een serie straatfoto's uit India.

 

Inmiddels heb ik ook een lange lijst met boeken, die mij inspireren. Ik heb die toegevoegd voor de liefhebber en zoveel mogelijk gelinkt met de sites om die boeken aan te schaffen. Verder heb ik onlangs een boekenlijst toegevoegd aan de pagina's per continent (Afrika, Amerika's, en Azië


wo

08

mrt

2017

Experimenteren met riet

In Spanje maakte ik een lange wandeling met de camera's en lenzen in de rugzak. Door mijn verrekijker had ik mooi zicht op de waterplas, waar menige eend en meeuw vertoefde. De meeste vogels waren echter op grote afstand en niet erg geschikt om te fotograferen. Tja en wat doe je dan?

 

Dan ga je experimenteren. De 1 D Mark IV en mijn 100-400 lens hingen al om mijn nek. En het idee om allerlei foto's te gaan maken van riet was al snel geboren. Er was immers langs de waterplas voldoende riet aanwezig. De beperking was dat in de rugzak geen macrolens zat. Wel nog mijn 500 mm lens en en een groothoek, maar met beide wilde ik eigenlijk liever niet aan de slag.

 

Één van de eerste foto's die ik maakte was de foto die hiernaast staat. Er mist wat mij betreft veel in deze foto. Er is geen spanning en het licht is ook niet pakkend. Lag het puur aan het licht of was het mijn eigen beperking? Waarschijnlijk beiden! Eerst kijken en niet te snel klikken was de eerste les die ik mij herinnerde.

 

En al kijkend viel op enig moment mijn oog op de schaduw, die het wuivende riet achterliet op het zand van het pad waarop ik liep. Voor mij het sein dat ik iets gezien had wat riet op een andere manier kon laten zien. Van de paar foto's die ik schoot vond ik de foto hiernaast het meest aansprekend. Het verrassende vind ik dat als je niet weet dat het om riet gaat, de afbeelding je doet afvragen wat je hier ziet.

 

Geïnspireerd door het eerste resultaat wandelde ik verder. Mijn oog viel op de weerspiegeling in het water. Ook daarvan schoot ik beelden. In mijn beleving vaak te saai en met de toevoeging van mijn natuurlijk object werd het eerlijk gezegd wel beter. Maar zeker niet spectaculair.

 

Fotograferen is schijven met licht. Precies dat was wat er ontbrak aan de foto's. Gelukkig zakte langzaam de zon. Het riet kleurde langzaam aan oranje en met name met tegenlicht ontstonden er  nieuwe kansen. Kansen die ik heb geprobeerd te benutten. Later probeerde ik ook nog andere objecten in tegenlicht. Hieronder wat resultaten.

0 commentaren

za

04

mrt

2017

Gieren in Spanje

Hoog op mijn verlanglijstje stond Gieren fotograferen in Spanje. Vorig jaar in September hakte ik de knoop door. In 2017 zou het gebeuren. Daar ik ook nog andere reisplannen heb voor dit jaar koos ik voor de maand Februari in de hoop de Lammergier, de Aasgier en Vale Gieren aan te treffen. Ook dit keer koos ik gezien eerdere positieve ervaringen voor het boeken via Wildpix. Uiteraard moest ook de vlucht en een huurauto geregeld worden. Voor de laatste kwam ik na wat zoekverkeer uit bij Centauro. 

 

Dinsdag 21 Februari vertrok ik aan het einde van de middag. Na een voorspoedige vlucht even zoeken naar het afhaalpunt voor de huurauto. Met een busje naar dat punt gebracht en ter plekke besloten extra verzekering te nemen. Dit werd ingegeven door een slechte ervaring van mijn partner bij Europcar. Die schoven haar een schade in de schoenen, waar ze niet verantwoordelijk voor was.

 

Met hulp van de GPS vervolgens vertrokken richting Solsona. Het hotel daar was in verband met carnaval gewijzigd in een hotel in een klein plaatsje 4 km verder op. Bij het hotel aangekomen de eigenaars gebeld om de deur te openen. Hij was zo vriendelijk mij de weg te wijzen naar een fijn restaurant in Solsona. Na het eten nog even met Carlos de lokale vertegenwoordiger van Wildpix gesproken. De volgende ochtend zou ik om 9.15 worden opgehaald. De gieren worden niet erg vroeg actief en het heeft dus geen zin eerder te gaan. 

Na een ontbijt bij het hotel werd ik door Carlos naar de hut gebracht in de bergen. Zeker nog 45 minuten rijden. De hut is werkelijk schitterend gelegen. Je kijkt uit op een hogere bergrug met kliffen waar de Gieren broeden. Op één van de bergtoppen lag nog sneeuw. De hut zelf is ruim en zou prima te gebruiken zijn met twee personen. Persoonlijk lijkt het mij voor drie personen ietsje krap. Nadat de dode konijnen als voer waren gelegd en de ramen gelapt vertrok Carlos met de mededeling dat ik om 16 uur zou worden opgehaald. De zon scheen volop en het beloofde een mooie dag te worden.

 

A vrij snel kwamen de Raven in de bomen en op de grond zitten. Ze inspecteerden de konijnen en begonnen te eten. In de lucht cirkelden de eerste Vale Gieren. Na enige tijd lande er één. Maar na enkele foto's vertrok die weer en bleef het even stil. Het was stilte voor de storm. Als bij een donderslag verschenen in één keer zo'n 50 Vale Gieren ten tonele. Die vielen de dode konijnen aan als of ze dagen niet gegeten hadden. Ik was verbijsterd door de vraatzucht en schoot in verwondering weinig bijzondere foto's.  Na 15 minuten vertrokken de meeste Vale Gieren en namen de Raven de restjes onder handen. Rond een uur of 11 vloog er een Lammergier voorbij. Weer werd het stil, maar na een half uur passeerde de Lammergier een tweede keer. Dit keer na 45 minuten gevolgd door een Vale Gier.

 

Vanaf 13 uur was het heel lang stil. Om 15.30 wilde ik gaan inpakken en juist toen ik één lens en camera had opgeborgen, verscheen de Lammergier opnieuw. Een paar keer vloog hij voorbij, om daarna vlakbij te landen en direct weer te vertrekken. Vervolgens landde hij iets verder op. Er werd een groot bot naar binnen gewerkt. Weer vertrok de Lammergier, maar dit keer kwam hij snel terug en pakte weer een bot. Daar vloog de Lammergier mee weg. Niet veel later kwam Carlos om mij op te halen. Ik zat nog vol adrenaline van de momenten met de Lammergier.

De volgende dag hetzelfde patroon. Alleen was het veel minder mooi weer. De setting bij de hut was daarom moeilijker qua licht. Dit keer hingen de Vale Gieren al in de lucht toen we aankwamen. De groep werd groter en groter. Kort nadat de gids die me wegbracht vertrokken was landde de eerste Vla Gieren. dit keer kwamen er een kleine honderd. Wederom werd het eten aangevallen en was het meeste na 15 minuten op. Dit keer bleven de Vale Gieren hangen. De laatste vertrokken pas toen Carlos mij op kwam halen. Daardoor had ik ruim de gelegenheid hun gedrag te bestuderen. Er werd gevochten, de liefde bedreven en uitgerust. Geprobeerd van dit alles mooie beelden te maken. Rond 11 uur kwam de Lammergier twee keer voorbij gevlogen. Het leek als of hij niet wilde landen tussen alle Vale Gieren.

 

Om 12.30 kwam hij opnieuw en besloot achter in de groep te landen. Fotograferen viel daarom niet mee. Voorzichtig baande hij zich een weg door de groep richting de plek waar de botten lagen. Onderweg viel hij uit tegen opdringerige Vale Gieren. Maar vlakbij de botten werd het hem toch te machtig de Vale Gieren vielen hem continue lastig en de Lammergier besloot te vertrekken. Nadat Carlos mij had opgehaald met de auto naar een ander hotel in Agramunt gereden. Daar s'avonds ook gegeten. Bepaald geen aanrader. De omvang van de kok was zeer fors, hetgeen met dit vette eten geen wonder is.

De volgende dag moest ik een uur rijden naar de plek waar een nieuwe gids mij zou oppikken. Daar de auto geparkeerd en met hem een kleine 15 minuten gereden naar een heuvel top. Daar aangekomen stortte hij twee tonnen schapenvlees uit. In de lucht cirkelden al honderden Vale Gieren. De Lammergier komt hier niet en helaas liet ook hier de Aasgier zich niet zien. Wel kun je proberen luchtfoto's te maken van Rode Wouw en Vale Gier. Helaas was het nogal somber weer en moest ik genoegen nemen met 1/200 seconde bij ISO 1600. Na het vertrek van de gids doken de Vale Gieren op het vlees. Ook hier was het eten zeer snel op. De meeste Vale Gieren gingen iets verder op zitten. De Rode Wouwen hadden nauwelijks kans gehad iets mee te pikken. 

 

Daar zij niet op de grond gaan zitten vielen de foto's wat tegen. Wel schitterend om de balts van de Rode Wouwen te kunnen bestuderen. Al vliegend maken ze schitterende bewegingen van en naar elkaar toe. Daarbij buitelen ze in de rondte. Helaas allemaal te ver weg voor mooie beelden. Maar de herinnering blijft. Om 1 uur werd ik weer opgehaald. Terwijl we naar de auto liepen vlogen er zeker honderd Vale Gieren boven ons rond. Ongelooflijk indrukwekkend! De middag naar een waterplas gereden op aanraden van de gids. Er stond veel wind en behalve wat musjes was er niet veel te beleven. Daarom langs een schitterende route terug naar het hotel gereden. Daar wat foto's bekeken en lekker zitten lezen. 

De volgende dag naar Ivars D'Urgell gereden. Daar wachtte een gids mij op, die me naar een hut bracht om Bruine Kiekendief en Buizerd vast te leggen. De hut ligt in een natuurgebied met grote waterplas. De roofvogels worden gelokt met kippenvlees. Met pinnen wordt die aan de grond vastgemaakt om direct vertrek te voorkomen. De hele ochtend heb ik regelmatig Bruine Kiekendieven voorbij zien vliegen, een paring mogen aanschouwen (helaas achter riet en te ver weg), veel Eksters gezien en één keer bezoek gehad van de Buizerd. Wellicht fotografeerde ik iets te snel en is die geschrokken van de camera.

 

Helaas was aan het begin van de ochtend het raam iets beslagen. Dit maakt sommige vluchtfoto's net iets minder scherp.

Om 13 uur werd ik opgehaald. In het dorpje rond gelopen en uiteindelijk besloten er ook iets te eten. Dat werd een heerlijke lunch. Dit restaurant is een aanbeveling waard. Na de maaltijd terug gereden naar het natuurgebied en een kleine 4 uur gewandeld. Een heerlijke afwisseling van de dagen zitten in de hutten.

 

De vogels zaten vaak te ver weg. Maar met de verrekijker o.a. kunnen genieten van de Blauwborst, Zilverreiger, Wintertaling, Aalscholvers, Zilver- en Kokmeeuwen. Omdat fotograferen er bij hoort heb ik ter plekke besloten om een klein projectje te maken van het fotograferen van riet. Met steeds veranderend licht en mijn 100-400 mm lens als enige mogelijkheid me heerlijk uitgeleefd. Aan het einde van de dag ook nog een mooie zonsondergang. Daarmee kwam een einde aan een heerlijke dag. Alleen had ik niet gerekend op het carnaval. Mijn hotel was de verzamelplaats voor alle carnavalsvierders van Agramunt. En dat ging gepaard met veel lawaai tot diep in de nacht. Toen de rust weer keerde droomde ik weg. Nagenietend van deze prachtige reis.

3 commentaren

zo

05

feb

2017

UItkerkse Polder

De hut in de Uitkerkse Polder is een kleine drie uur rijden van Amsterdam. Best ver rijden als je er s'ochtends om 8 uur wil zijn. Ik had dan ook besloten in de buurt te overnachten. Met het vooruitzicht van lekker eten, een prettig hotel met fitness en sauna en een strandwandeling kon ik mijn vrouw gemakkelijk overtuigen er een lang weekend van te maken.
Na een voorspoedige rit kwamen wij vrijdag om 20.30 aan. Tijdig genoeg voor een heerlijk dinertje bij het restaurant Starckx. Vervolgens lekker gaan slapen in hotel Aazaeth. Na het ontbijt ben ik naar het bezoekerscentrun gegaan en door Misjel naar de hut gebracht. 
De hut is gelegen in een weiland met plas. Het is erg drassig en gelukkig had ik laarzen bij me. Op de plas sliepen Wulpen, Ganzen en Eenden. De ingang is enigszins verscholen, maar ondanks dat we zo stil mogelijk waren was alles gevlogen toen ik voorzichtig het luik opende. Al vrij snel waren de Meerkoeten terug, gevolgd door Wintertaling, Bergeend en Grauwe Gans. Even later volgde de Smient en weer later Krakeend. 

 

Ook de Wulpen en de Kievit verschenen ten tonele, maar die bleven erg ver weg. Canadese Gans, Blauwe Reiger, Kraai, Kokmeeuw en Houtfuif vlogen voorbij. In het bosje aan de overzijde zat een tijdje een Torenvalk en twee Eksters. Heel even kwamen twee Witte Kwikstaarten vlak voor de hut zitten.

 

Het grootste deel van de ochtend was het bewolkt en droog. Na 11 uur viel er af en toe wat regen. In de middag regende het voortdurend. De afstand tot de vogels is vrij groot. Ik fotografeerde met mijn 1D MarkIV, 500 mm lens en 1.4 converter. Zelfs dan moesten de meeste foto's gecropt om vogels er beeldvullend op te krijgen.
Het leukst was het volgen en bestuderen van het baltsgedrag van de Wintertaling. Prachtig om de nervositeit, het onrustig op en neer zwemmen rond het vrouwtje en het kopschudden te zien. Tussendoor werd gefoerageerd. In het begin even, maar later op de dag veel langer. Als of de mannetjes zich realiseerden dat het nog te vroeg in het jaar was. Het aantal vrouwtjes was overigens beperkt. Wellicht dat het nu al uitsloven daarom loont! Daar het nog best ver weg was zijn de beelden die ik gemaakt heb niet optimaal.

 

De Uitkerkse polder staat ook bekend om zijn Velduilen. Een mooie gelegenheid om aan het einde van de dag op zoek te gaan. Maar gezien het erg slechte weer heb ik dat slechts kort gedaan. Had er één weg zien vliegen, terwijl ik naar de auto terug liep. Uit de auto heb ik nog wel Patrijzen gezien en zelfs vast kunnen leggen. Een mooie bonus aan het eind van een mooie dag!
Zaterdagavond wederom heerlijk gegeten. Dit keer bij Seasons. Zondagochtend zijn we gaan wandelen in de Uitkerkje Polder. We kozen voor de wandeling van 7,7 kilometer, beginnend bij het Bezoekerscentrum. Die voert grotendeels over verharde weg. Er is echter ook een stuk lopend door de weilanden. Was erg glibberig, maar gelukkig hadden we stevige schoenen aan.
We konden genieten van de grote hoeveelheden Ganzen. Er waren met name veel Kolganzen en Grauwe Ganzen. Uiteraard ook hier weer Smienten en Bergeenden. We zagen regelmatig Torenvalken en ook een Velduil. Daar ik slechts mijn 100-400 mm lens op mijn fullframe camera had zitten, heb ik met name omgevingsplaatjes geschoten. Hieronder nog een selectie foto's.

 

0 commentaren

za

07

jan

2017

Experiment met Triggers

Als je regelmatig uit hutten fotografeert loop je het risico veel dezelfde foto's te maken. Om dat te voorkomen heb ik een tijdje terug besloten te gaan experimenteren met het plaatsen van een statief met daarop een middels een afstandsbediening of trieer gestuurde camera. 

De eerste keer, bij hut 7 van Han Bouwmeester, gebruikte ik mijn 1DX in combinatie met een groothoeklens. Ik zette het statief dicht bij een tak en bracht wat voer aan, in de hoop met de Hanhel afstandsbediening met schermpje en een receiver een Eekhoorn vast te leggen. Ondertussen ging ik in de hut zitten wachten. Na enige foto's, die niet scherp waren of een halve Eekhoorn bevatten, heb ik wat instellingen aangepast. Dit in de hoop op een beter resultaat. Het grote probleem bleef echter het scherp stellen. Alle foto's waren niet scherp genoeg.

 

Thuis zat ik na te denken wat ik anders en beter kon doen. Allereerst besloot ik de volgende keer niet met de groothoek te werken maar met een beetje tele. Daarvoor moest de 100-400 in de tas. In ieder geval zou ik ook vooraf scherp stellen en dan switchen naar handmatig scherpstellen. 

 

Op het Lowland Photofestival kreeg ik bovendien een nieuw idee. Bij de stand met Hähnel hulpmiddelen zag ik een set met triggers. Nadat ik de werking uitgelegd had gekregen kocht ik een setje op de beurs. Uiteraard heb ik thuis eerst het gebruik getest. Gaf uiteraard wel wat overlast in de huiskamer, maar met behulp van twee lichtstatieven, een extra receiver en de triggers lukte het foto's te maken als iemand langs liep. 

 

Bij hut 3 van Han Bouwmeester wilde ik mijn idee vandaag testen. Tijdig opgestaan en gezien de moeizame weerverwachting getwijfeld of ik wel zou gaan. In Amsterdam was de weg echter prima begaanbaar en het leek dat de aangekondigde ijzel vooral meer zuidelijk problemen veroorzaakte. Eenmaal onderweg bleek dat voorzichtigheid geboden was. Het ijzelde al toen ik voorbij Hilversum kwam. Bij Amersfoort stonden er een aantal auto's langs de kant, die gespind waren op de gladde oprit. Extra voorzichtig heb ik mijn weg vervolgd.

 

Eenmaal aangekomen aan de wandel naar de hut. De camera met lange lens op mijn rug, de extra rugzak met attributen links om mijn schouder en de tas met drie statieven rechts. Daarmee één hand vrij voor het proviand. Eenmaal aangekomen de set up getest en scherp gesteld door mijn hand te houden net achter het stammetje. Beetje vet aangebracht en ik kon de hut in. Al snel verschenen de eerste vogels en bleek de trigger het soms te doen en soms niet.

 

Kennelijk had ik ze niet goed genoeg aligned met de tak. De hut uit en alles enigszins anders neergezet. Ook iets meer ingezoomd, omdat op de eerste foto weliswaar twee meesjes stonden, maar er met geen mogelijkheid viel scherp te stellen op beiden. Het was door het beperkte licht bovendien niet mogelijk het diafragma op bv f11 te zetten.

 

Terug in de hut begon de camera vrij snel te ratelen. uiteraard was ik benieuwd naar het resultaat. Vlak voordat ik wilde gaan kijken stoven alle vogels weg. Een Havik vloog vlak langs jagend op de aanwezige vogels. De trigger ging af. Het resultaat was een foto van een leeg stammetje. De snelheid van de Havik liet mijn opstelling kansloos achter. Verder bleken veel van de foto's nu maar delen van de vogels te bevatten. Restte mij niets dan iets uitzoomen en het opnieuw proberen. Onderstaand het resultaat.

 

Ik was hier zelf best tevreden mee en heb de hele opstelling vervolgens verplaatst. Het idee was om een stammetje te gebruiken waar regelmatig een Kuifmees en een Matkop kwamen zitten, voordat ze naar het voer in de sneeuw gingen. Helaas had ik de opstelling te hoog geplaatst. De camera ging niet af toen achtereenvolgens, Kuifmees, Matkop, Roodborst en Merel op het juiste plekje gingen zitten. Nog voordat ik het kon corrigeren sloeg de paniek toe. Een Sperwer dook op van achter een bosje en sloeg een Roodborst. Helaas veel te snel voor mij om te fotograferen. Nadat ik de set opnieuw had opgesteld bleven de vogels helaas weg. Ondertussen ijzelde het steeds meer. De apparatuur zat onder het ijs en het leek mij beter ze de hut in te halen en op te warmen en drogen.

 

Naast de foto's gemaakt in de set up, heb ik uiteraard met de lange lens combinatie nog gefotografeerd. De resultaten daarvan vindt je bij de recente foto's.

0 commentaren

do

29

dec

2016

Uit de oude doos

Aan het einde van het jaar is het een mooie tijd om mijn fotobestanden bij te werken en zaken op te ruimen. Bij deze activiteit stuit je soms op foto's waar een tweede kijk een ander beeld geeft. Dit keer gebeurde dat met foto's uit Gambia.

 

Tijdens een week zonvakantie had ik gepland ook te gaan fotograferen in de hut van Han Bouwmeester in Gambia. Daarom had ik alle spullen mee. Tot mijn verassing was de tuin van het hotel ook een prima plek om vogels te fotograferen. elke ochtend was ik al vroeg te vinden in de tuin of op het strand.

 

Één van de ochtenden trof ik Kaalkopgieren die een aangespoelde schildpad leeg aten. Liggend op het strand fotografeerde ik het tafereel. Thuis gekomen begon ik opgewonden aan de bewerking van de foto's. Zoals wel vaker plaatste ik er enkele op Birdpix. De reacties gingen over de scherpte, die niet optimaal was. Het was terechte en logische kritiek, maar het viel mij zwaar op mijn dak. Ik liet de andere foto's met rust.

 

Bij het opruimen nam ik de tijd nog is te kijken. Ook ik zie dat de scherpte niet top is, maar toch kon ik genieten van de beelden. Vandaar dat ik besloten heb ze even onder de aandacht te brengen op mijn website.

za

08

okt

2016

Safari in het donker

In Zambia en Botswana is het maken van safari's als het donker toegestaan. Dat geldt niet voor Kenia en Tanzania. Dat biedt fantastische kansen om dieren te zien, die je anders weinig ziet. Zo jaagt het Luipaard meestal s'nachts en zijn dieren als de Large Spotted Genet en het Porcupine (Stekelvarken) overdag niet te zien. Het is dan ook een geweldige ervaring. 

 

Alleen fotograferen is niet makkelijk. Om de dieren te spotten wordt met een lamp het terrein afgezocht. Daarbij wordt vermeden dat Impala's en andere antilopen te lang in het licht blijven. Dit om hun ogen te beschermen en te voorkomen dt ze door roofdieren gemakkelijk worden bejaagd.

 

Maar het licht is nogal oranje en vaak niet afdoende om de in beweging zijnde dieren te bevriezen. Bewogen en slecht belichte foto's zijn het resultaat.

 

Uiteraard begint een goede belichting met goede afspraken maken met de gids en de bijrijder, die de lamp hanteert. Met hen sprak ik af om zoveel mogelijk te voorkomen, dat de Leeuw of het Luipaard  vol belicht werd. Over het algemeen ging dat best goed. Door af en toe aan te geven wat ik wilde werden de kansen inderdaad beter.

 

Wetend welke uitdaging ons te wachten stond had ik vooraf een aantal ideeën bedacht om de resultaten te verbeteren. Het gebruik van tegenlicht en maken van silhouetten was er zo één. Maar in de praktijk viel het best tegen. Meestal waren de voertuigen, die de dieren belichten aan onze zijde en dan werkt het gewoon niet. Zijlicht hebben we ook meegemaakt maar dat leidt niet tot heel mooie resultaten. De foto hier naast was nog het beste wat ik er van kon maken.

 

 

De tweede oplossing die ik gekozen had was om te kiezen voor het meenemen van mijn 70-200 mm lens. Die heeft een lichtsterkte van f2.8 en leek mij meer geschikt dan mijn 100-400 mm lens. In combinatie met onderbelichting scheelt dat zeker. Soms pakte ik mijn 500 mm lens zonder converter uiteraard, omdat de afstand te groot was voor een goede foto.

 

Zo kwamen we twee dagen achter elkaar zeer jonge Stekelvarkens tegen. Het was om nog enige scherpte te krijgen nodig om de Stekelvarkentjes volledig te belichten. En dan te bedenken dat ze best goed bleven zitten. De foto hiernaast heb ik gemaakt toe een ander voertuig ook stopte en ook belichtte. Daardoor viel de nadrukkelijke schaduw enigszins weg.

 

Uiteraard een heel bijzondere ervaring om mee te maken. Grappig genoeg hebben de meeste safarigangers niet veel belangstelling voor het Stekelvarken. Ze vertelden hun gidsen snel door te rijden.

 

 

De volgende dag zagen we twee volwassen Stekelvarkens. Die werkten aanzienlijk minder goed mee. ze zijn zeer schuw en hebben geen enkele zin te poseren. Fotograferen was dan ook onmogelijk!

 

Het laatste idee wat ik had was om te fotograferen en daarna om te zetten naar Zwart Wit. Het idee werd geboren tijdens het bekijken van een zwart wit natuurfotoboek. Er stonden ook mooie nachtfoto's in en ik was onmiddellijk geïnspireerd. 

 

De beste foto's, die ik gemaakt heb tijdens de zogenaamde nightdrives zijn voor mijn gevoel dan ook met name foto's van Leeuwen en Luipaarden omgezet naar zwart wit. Als dan de actie, zoals hiernaast, ook mee werkt, dan kan ik best leven met het resultaat.

0 commentaren

za

08

okt

2016

Luipaard succesvol op jacht

Onlangs waren we in Zambia op safari in het South Luangwa National Park. De eerste paar dagen zagen we met name s'nachts van tijd tot tijd een Luipaard. Overdag zagen we ze niet, hoewel South Luangwa National Park bekend staat om de Luipaard dichtheid.Dat veranderde tijdens onze laatste middag safari. We spotten op enige afstand een Luipaard in het veld. We besloten gezien houding en gedrag van het Luipaard, die duidden op het begin van een jacht, de komende tijd te besteden aan het volgen van dit Luipaard. 

 

Voorzichtig probeerden we met ons voertuig dichterbij te komen. Het Luipaard leek gebruik te maken van de geluiden die wij maakten om dichter naar zijn potentiële prooi toe te sluipen. Maar wat was die potentiële prooi eigenlijk. Na enig speurwerk van onze gids ontdekten we een Grijsbok. Dit is een vrij zeldzame antilope van ongeveer 50 cm groot en daarmee een relatief kleine prooi.  Die ochtend hadden wij zelf er voor het eerst één gezien. Terwijl het Luipaard dichterbij kwam leek de Grijsbok erg alert. Hij ontdekte dan ook op enig moment het Luipaard. Een kort sprintte verhoogde de afstand tot de twee. 

 

Vervolgens bleek hoe een gefocussed jager het Luipaard is. Ze gaf niet op, maar begon opnieuw de Grijsbok te besluipen. Daar nam ze ruim de tijd voor. We raakten het zicht op haar kwijt, maar door zeer goed speurwerk van Famuel, onze gids, vonden we haar weer. Heel lastig te zien doordat er een grote hoeveelheid bosjes en bomen tussen haar en ons in zat. Na 20 minuten wachten op enige actie besloten we te proberen dichterbij te komen door om te rijden. Dat is een keus die er ook toe kan leiden dat je niets meer ziet en houdt dan ook een risico in. Dit keer ging het goed en we konden tot erg dichtbij komen.

 

 

Toen een tweede voertuig neer ons toe gereden kwam, maakte het Luipaard de keus de laatste fase van de jacht in te zetten. Twee sluip stappen en een sprong, gevolgd door geritsel in bosjes en een korte laatste kreet van de Grijsbok. Het volgende wat wij zagen was het Luipaard met prooi in zijn bek. De jacht was geslaagd. We verwachten dat er direct gegeten zou worden, maar dat gebeurde niet. Het Luipaard begon zich schoon te likken en vertrok daarna om te gaan drinken. We volgden dit op grote afstand en besloten nabij de prooi te blijven. 

 

Na het drinken hoorde we het Luipaard roepen. Met behulp van Famuel concludeerden wij dat ze wellicht een jong had. Inmiddels werd het langzaam aan donker. De duisternis viel in en aan de Puku's in de nabijheid konden we zien dat het Luipaard in de buurt was. Plots kwam ze met een jong drinken bij het water. Daarna werd het jong meegenomen naar de prooi. Voorzichtig keek moeder of de plek veilig was en vervolgens kwam het jong naar de plek.

 

 

Weer werd er tot onze verrassing niet begonnen met eten. In het bijgelichte donkere bosje zagen wij dat moeder de Grijsbok onaangeroerd liet. Het jong moest eerst leren hoe een prooi te verplaatsen. Niet veel groter dan de Grijsbok, deed het jong zijn best om de Grijsbok te verslepen, dieper de bosjes in. Het jong werd zo geleerd hoe een prooi mee te nemen richting een geschikte boom.

 

Uiteraard was van dit laatste tafereel fotografisch niet veel te maken. Maar in ons geheugen staat het voor eeuwig gegrift. Wat een belevenis!

 

zo

24

jul

2016

Vastgeroest

Bultrug
Bultrug

 

Een aantal jaren terug had ik een fotoreis gemaakt naar Noorwegen. De organisator exposeert elk jaar en vroeg om een foto op vierkant formaat toe te sturen. Ik sloeg een diepe zucht. Dat was een formaat, dat ik bijna nooit gebruikte en al zeker niet voor de landschap en natuurfoto’s die ik gemaakt had. Liefst gebruikte ik het liggende formaat en soms het staand formaat. Al met al was ik echter best tevreden met de vierkante uitsnede van de walvisfoto. De donker blauwe kleur kwam goed tot zijn recht net als de imposante staartvin en het daar van af kletterende water.

 

 

Ook een paar jaar terug besloot ik me ook aan te melden bij Instagram. Ik had gehoord dat het een mooi middel was om je foto's te laten zien aan een breder publiek. De foto’s bleken vierkant te moeten zijn en te moeten worden opgeladen van een mobieltje. Vandaar dat ik al snel de belangstelling verloor voor Instagram. Vierkant was niet mijn formaat. Verder doe ik bewerking thuis achter de computer en niet op mijn mobiel.

 

 

Begin dit jaar ging ik op reis naar Zweden voor het fotograferen van Steenarenden. Eén van de reisgenoten postte nog vanuit de hut een foto bewerkt op haar mobieltje op Instagram. De reacties waren enthousiast. De zelfde foto plaatste ze op Facebook en ook daar veel reacties. Wat mij echter nog meer aansprak was dat de foto door de vierkante uitsnede veel krachtiger werd. Bij thuiskomst probeerde ik het ook.

Steenarend, Golden Eagle
Steenarend, Golden Eagle

 

Kortom het werd tijd om mijn vastgeroeste gewoonte los te laten. Sindsdien hou ik bij het maken van een foto en het overwegen van de compositie in gedachte ook rekening met de vierkante uitsnede. Uiteraard begon ik voorzichtig met vogels en zoogdieren. Inmiddels heb ik het gebruikt bij de zeldzame macrofoto’s die ik maak. Eerlijk gezegd heb ik heb het nog niet toegepast bij landschappen. Sinoepelweg nog geen goed beeld erbij voor ogen gekregen.

 

Voor mij zijn de voordelen inmiddels helder. Loze ruimte verdwijnt en het is makkelijker aandacht te richten. Zeker bij kleinere dieren. Ook zijn afleidende onderdelen sneller weg gesneden, dan weg gekloond! Maar ook het maken van een low key foto van een IJsvogel werd eenvoudiger. Het lichtere deel van de omgeving was niet aan te passen naar mijn zin met het schuitje donker maken. Maar misschien wel het grootste voordeel is dat je leert op meer manieren te kijken.

 

Langzaam aan bouw ik nu een voorraadje foto's voor Instagram op. Ook handig omdat het wellicht kan helpen om meer bezoekers naar mijn site te trekken. Kortom de vierkante uitsnede is een aanrader. Probeer het ook is zou ik zeggen. Onderstaand een overzicht van de afgelopen maanden. 

 

 

1 commentaren

do

09

jun

2016

Ultima Frontiera Roemenie

 

Afgelopen week ben ik weer op reis geweest. Wederom met Wildpix en dit keer naar Roemenië. De bestemming was het resort "La Ultima Frontiera" in de Donaudelta tegen de grens met de Oekraïne. 

 

La Ultima Frontiera is het paradijs voor vogelfotografen. In het paradijs leven naast schitterende vogels als de Purperreiger, Kwak, Zeearend, Bijeneter en Scharrelaar ook Jakhalzen. Een dier met duivelse trekjes! Om het paradijs te vervolmaken zijn er fotografie-schuilhutten en een prima accommodatie om te eten en te slapen.

 

Het was er dan ook heerlijk toeven. Maar het is wel een hele reis om in het paradijs te komen. Op vrijdag met KLM naar Boekarest gevlogen en naar het hotel gebracht. Daar werden we de volgende dag opgehaald op een schappelijke tijd. Het gezelschap bestond o.a. uit Arjen en Willem. Daarnaast was er een groep Italianen en een tweetal Britten. 

 

Er volgde een busreis naar Tulcea van meer dan vier uur met een tussenstop bij Prariehonden en een Roodpootvalk. Koos er voor om de laatste te fotograferen zonder veel succes. Overigens een leuke discussie gehad met de Britten over het referendum over een Brexit. In de bus was het too close to call!  

Vanuit Tulcea ging de tocht verder per boot over de noordelijke arm van de Donau. Na 1.5 uur kwamen we aan bij La Ultima Frontiera. Daar volgde een rondleiding langs de vele hutten onder leiding van Martin Steenaut. Een zeer nuttige toelichting! Tegelijkertijd gaf het weer ons al een voorproefje wat ons te wachten viel. Het betrok en begon te onweren. Tijdens het eten maakten we ook kennis met Chris, onze Belgische reisgenoot! 

 

Het gebied heeft een bijzondere geschiedenis. Zo is het tijdens de communistische periode een werkkamp geweest voor tegenstanders van het bewind. Ooit waren er ook visvijvers, maar de natuur heeft het overgenomen.

 

Deels kun je het verleden nog terug vinden. zo is er een monument voor de slachtoffers van het bewind en zijn sommige vijvers nog herkenbaar aan de rechthoekige vorm. Dat het tegenwoordig een paradijs is bleek de volgende dagen.

 

 

 

Zondag begonnen we in de Eagle Hide. Een topochtend met o.a. Jakhalzen en Zeearenden. Ongelooflijk dichtbij! Er was continu interactie tussen Bonte Kraaien, Eksters en de Jakhals! De Zeearenden wachten met afdalen tot de Jakhalsen vertrokken waren. Die kwamen nog wel terug, wat tot een korte en felle interactie leidde. Helaas geen mooie foto naast de herinnering.

 

In de middag in de  Bijeneterhut ook een top middag gehad. De Bijeneters kwamen op de door ons neergezette takjes zitten. Vingen verschillende insecten. Doel was o.a. om vliegbeelden te maken, maar dat viel weer is niet me. Toch staan er aan het eind van dit blog wel enkele.

 

Maandagochtend hebben we met een boot de Deltameren bezocht. Goed voor sterns, visdiefjes, en verschillende soorten reigers. Veel vogels zaten op hun nest tussen de waterlelies. Door het mooie weer en de kundige kapitein schoten we prima platen. Helaas hadden wij  geen geluk bij de Roodhalsfuut in tegenstelling tot de groep die twee weken eerder ging. Daar staat tegenover dat we mooie foto's hebben kunnen maken van de Ralreiger op de waterlelies.

 

Die middag gingen we naar hut 17. Die was eerder heel goed voor Scharrelaar, maar nu het broedsel was uitgekomen vlogen de ouders rechtstreeks naar het nest. Die middag was het hoogtepunt dan ook het zien van een otter. Mijn reactietijd liet te wensen over, maar Arjen zorgde voor fotografisch bewijs.

 

Dinsdsgochtend zijn we naar de tweede Jakhals hut geweest. Die ligt in een meer grassige omgeving. Daardoor andere beelden kunnen maken. Persoonlijk ben ik er iets minder enthousiast over, omdat de hut iets te hoog ligt en je er niet vanuit een lage positie kunt fotograferen.

 

 

Die middag in de boshut werd mijn middag bepaald door Eksters, die al het voer weg aten. Van de nood een deugd gemaakt door ook is een Ekster mooi vast te leggen. Bijzonder was ook het gedrag van de Fazant. Die daagde zijn opponent in het spiegelglas uit en vloog tegen het raam! Gedrag dat die week ook werd vertoond door Kwikstaartjes en Eksters. Me op tijd op laten halen en nog lekker rondgereden in een Buggy genietend van het landschap en de vogels.

 

Woensdagochtend samen met Chris in de moerashut 5 gezeten. Net als Arjen beschikt hij over een enorme kennis van vogelgeluiden en wist de ene na de andere vogel te benoemen. Daar kan ik veel van leren!
 
De hut had prachtig licht en de Purplereiger ging schitterend op in het riet. Dit kwam doordat de kleur van het riet onder invloed van het zonlicht en de strepen van de nek van de Purperreiger samen kwamen. Verder o.a. IJsvogel, Dwergaslscholver en zijn grotere broertje! Na afloop nog door Chris rondgereden. Genieten!
 
Vanuit een schuiltentje had ik nog niet eerder gefotografeerd. Het moest er nu een keer van komen. Het nest van de Grijskopspecht (bij mij nog bekend vanuit Zweden) met jongen was het doel. Leuke ervaring waarbij ik opging in de natuur. Omdat het toch de middag van het uitproberen van nieuwe dingen was ook een filmpje gemaakt van het voeren. 
Daarna onder een camouflagenet gezeten bij het nest van een Hop. De Hop heb ik nauwelijks gezien. Wel een Dobbelsteenslang van vrij forse omvang. Later las ik dat deze slang, verwant aan de Ringslang ook jonge / kleine vogeltjes eet. Dat zou zo maar het lot van de Hopjes kunnen zijn. Ook in dit paradijs heerst de slang!
 
Donderdag mochten we weer in de Eaglehide. Samen met de Britten, Willem en twee luidruchtige Italianen. Dit keer wist een Jakhals de vis in rap tempo los te graven en mee te nemen. Al om 8.30 keerde de rust terug voor de hut. Al snel sliepen twee hutgenoten.
 
Nadat een tweede vis was gebracht bleef het vrij rustig er kwam af en toe wel een jakhals kijken, maar er gebeurde niet veel. Dat veranderde door de komst van een Pontische Meeuw. Die at flink van de vis. Dit was het teken voor het vrouwtje Zeearend om zich ook te melden. Sfeer en vliegbeeld waren het resultaat.

 

Toen we werden opgehaald regende het. En de weersverwachting zag er slecht uit. De hutten met rietendak vielen dus af. Daarom weer naar hut 17. Met een stuk vis voor de Otter op het strandje tegenover de hut. Weer een fijne middag voor de Eksters! Die aten er flink van. De Otter verkiest verse vis waarschijnlijk boven het bevroren maal. Hij liet zich niet zien.

 

Op vrijdag zouden we een tocht maken naar de Zwarte Zee om Reuzenzwartkopmeeuwen te fotograferen. Maar de weersverwachting was slecht en de tocht werd afgezegd. Toch begin de ochtend met prachtige zon. Arjen en ik mochten naar de hut genaamd Nursery. Een prachtig plekje voor Jakhalzen. 
 
Het werd een topochtend met vechten, wegjagen en waden door het water van de Jakhalzen. Ook  werd de vis met pin en al losgetrokken door een vrouwtje Jakhals. Nieuwe vis en de Pontische Meeuw deden wonderen. De Zeearend en Jakhalzen kwamen langs. Een prachtige afsluiting van een bijzondere reis! 
Na een korte lunch tijdens een enorm onweer moesten we inpakken en wegwezen. Onze tijd in het paradijs zat er op. Nagenietende en vol verhalen keerden wij terug in de bewoonde wereld! Ook dit keer leverde het een bijdrage op aan natuurfotografie.nl. Bijgaand nog een setje foto's om de serie compleet te maken.
0 commentaren

zo

24

apr

2016

Experimenteren in hut 6

Fotograferen vanuit een hut doe ik regelmatig. Meestal vanuit boshutten van Han Bouwmeester, maar laatst ook vanuit een hut bij de Balgzandpolder. Inmiddels heb ik ook hut 6 van Han bouwmeester een aantal keren bezocht. 

 

Bij hutfotografie blijft het lastig met welke lens ga je fotograferen. Bij boshutten, omdat je meestal de relatief kleine vogels fotografeert, maar ook klaar wil zitten voor de roofvogel die een bad komt nemen. En in hut 6, omdat je enerzijds een mooie foto wil maken van een badderende Kleine Plevier, die net iets te ver weg zit en anderzijds omdat je de vissende reiger, die vlak voor de hut zijn stekje heeft, mooi wil vastleggen.

 

Eerlik gezegd zijn er natuurlijk geen foute keuzes. de vraag is wat doe je met het materiaal en wat is je belangrijkste doel. In hut 6 was het dit keer het vastleggen van de IJsvogel. Daar heb je een lange lens voor nodig, dus ik had op mijn Canon 1D Mark IV een 1.4 converter en mijn 500 mm lens gemonteerd. Prima voor de IJsvogel en net genoeg om nog enigszins redelijk de kleine plevier vast te leggen.

Zoals dat wel vaker gaat als je je zelf een doel hebt gesteld, ging het ook vandaag. Allerlei vogels lieten zich zien, maar de IJsvogel niet. Waar het aan ligt weet je nooit. Was het de harde wind, die recht op de hut stond en zeker later op de dag het water deed golven, of waren het de aanwezigheid van een Havik, Buizerd en een Boomvalk, die allen het luchtruim onveilig maakten, maar weigerden te gaan zitten voor een foto. Vermoedelijk toch het laatste. 

 

Ondertussen liefde Blauwe Reiger zich regelmatig zien. Al vrij snel kon ik hem deels vastleggen met een vis als vangst. Uiteraard slechts deels, want ik had immers te veel lens. Even heb ik overwogen het plan te veranderen en verder te gaan met mijn 70-200, die ik ook bij mij had. Eerst maar is gemonteerd op een fullframe camera, maar ja dan mis je toch wel veel. Zo lukte het niet om mooie vliegbeelden te maken van de Witte Kwikstaarten vlak voor de hut.

 

 

Ik besloot dan ook te gaan experimenteren met delen van de Blauwe Reiger vast te leggen. De eerste foto's deden mijn wenkbrauwen fronsen. Wat moet je daar nou mee, vroeg ik mij zelf af. Al spelend werden de resultaten aparter. Zo besloot ik alleen delen van de hoofd en de imposante bek vast te leggen, maar ging uiteindelijk zelfs zover alleen het lijf en een deel van de poten vast te leggen.

 

Ben eigenlijk nog steeds niet overtuigd of ik de resultaten van mijn experimenteren mooi vind. Wellicht wijst de tijd dat uit en verwijder ik binnenkort dit blog, of voeg ik enkele foto's toe aan mijn portefeuille overzicht.

 

Verder wisselde de omstandigheden, die dag regelmatig. Tijdens de regenbuien werd het soms behoorlijk donker. Waardoor sommige foto's toch wat donker zijn uitgevallen. Dat is het beste zichtbaar bij de serie, die ik gemaakt heb van het paren van Meerkoeten. In de hut kom je immers bedrogen uit. Het schermpje van de camera lijkt altijd lichter. Volgende keer nog iets vaker naar het histogram kijken.

 

Hieronder staan nog meer klassieke foto's van o.a. een Oeverloper, Kleine Plevier, Zwarte Kraai en Holenduif, en de parende Meerkoeten, maar ook nog enkele foto's van mijn experiment. Laat gerust je mening achter, ook als je het niets vindt!

 

0 commentaren

wo

09

mrt

2016

Steenarenden in Zweden

Op woensdag 2 maart ben ik via Stockholm naar Skelleftea gevlogen. Daar werd ik opgehaald door Conny Lundstrom. Hij heeft een aantal hides op zo'n 90 kilometer van Skelleftea. Gedurende de rit naar zijn huis zagen we nog een uil. We zijn nog gestopt, maar de uil vloog vrij snel weg.

 

Eenmaal aangekomen volgde een prima avondmaaltijd en gingen we vroeg naar bed. Volgende ochtend stonden we om 4 uur op, ontbeten en troffen de laatste voorbereidingen. Na een kort autoritje en wandeling bereikten we de hut. Het is een zeer ruime hut met houtkachel. Fijn, want buiten was het -18 C.

 

Conny had mij nadrukkelijk voorbereid op het belang van geduld. Eerst de raven en eksters laten wennen. Letten op hun gedrag, en de Steenarenden eerst laten landen en eten. Plus maar één klik per keer. Het grote wachten kon beginnen. Als eerste verscheen een Eekhoorntje ten tonele. 

Vervolgens Zwarte Mezen, Matkoppen, Grote Bonte Specht, Raven, Goudvinken en Groenlingen. Na enige tijd ontstond commotie door een aanval van een Zeearend. Die ging zitten in een boompje. Net te ver voor een topfoto. Later op de dag kwam er nog een tweede Zeearend.

 

Tussendoor vermaakte ik me met de vogeltjes vlakbij de hut. Een paar keer kwam op grote afstand een vos voorbij. Dat gaf de gelegenheid tot het maken van deze vos in de sneeuw plaat. Vanaf 15 uur verdwenen de Raven uit beeld. Dit leek samen te hangen met de komst van de tweede Zeearend, maar bleek de voorbode van een vijf minuten Steenarend. Heel dichtbij. Ik moest uitzoomen om deze plaat te kunnen maken. Ondanks dat ik me hield aan de suggestie van Conny om maar één foto per keer te maken en tussendoor te laten eten, hield de Steenarend het snel voor gezien!

 

Die avond waren er drie nieuwe gasten. Twee Nederlanders (Caroline en Hans) en een Brit (Martin), die ook geboekt hadden via Wilpix. Na een gezellige maaltijd weer op tijd naar bed gegaan. Nog wel op Twitter gekeken naar de standen van het voetbal. Gaan slapen bij 1-1 en wakker worden met winst van mijn club!

 

Op dag 2 weer rond vijf uur weg. Met zijn vieren is een stuk gezelliger. Belangrijk is daarbij om met elkaar de discipline op te brengen niet te snel te gaan fotograferen. Met name de aanwezige raven zijn erg schuw en gemakkelijk op te schrikken. En dat moet vermeden worden, want zonder raven op de grond zie je geen vossen en steenarenden.

 

In de ochtend zagen we de Zeearend jagen op de Raven. Die vliegt de Zeearend achterna, zodat ze hun voedsel laten vallen om dan te smikkelen van het eten. Ook de vos liet zich even zien. De Raven kwamen niet op de grond. Waarschijnlijk werd dit veroorzaakt door de aanwezigheid van een Havik, die even voorbij flitste!  Die morgen zagen we even de Steenarend op afstand. Mogelijk klikten we te snel, want hij verdween snel.

 

Wederom in de middag kwam de Steenarend vlak voor de hut. Dit keer at het mannetje bijna een half uur. We schoten om de beurt en lieten hem rustig eten. Dat werkte prima! Caroline kwam met het idee van een vierkante uitsnede. Daarmee was een mooi effect te bereiken. Later die middag kregen we nog twee keer een Steenarend in beeld, maar wel veel verder weg. Bij één bleven de eksters door eten.

 

Uiteraard weer vroeg na de prima en gezellige maaltijd naar bed gegaan. Immers de volgende ochtend moesten we weer om 4 uur op!

 

De derde dag begon met sneeuw. Er zat een arend in de boom iets verder op, maar gedurende lange tijd kwam die niet naar beneden. Wel verplaatste de Arend zich af en toe. Martin schoot er nog een mooi vliegbeeld van. We besloten op enig moment geen kleine vogeltjes meer te fotograferen. Vrij snel zaten de Raven op de grond. Even landde de Steenarend op de grond. Maar voordat we iets konden vastleggen vloog de Steenarend weer naar zijn boom. Dit keer ging hij zich flink poetsen.

 

Weer iets later zagen we de Zeearend. Zat best lastig om goed vast te leggen. Zeker omdat mijn lens niet goed focuste door de sneeuw en het weinige contrast tussen de Zeearend en de achtergrond. Ook de afstand tot de vogel was best groot. vandaar een sfeerbeeld.

 

We hebben geprobeerd vliegbeelden te maken. Alleen Martin slaagde daar in. Hij schoot zelfs een foto van de aanval van de Steenarend op de Zeearend. Ik heb nog veel te oefenen op vliegbeelden. Daar ben ik gewoon niet goed in! En Martin wel!

 

Na de lunch met cup a soup kregen we bezoek van een Grijskopspecht. Deze prachtige vogel gaf ons volop de kans een mooie plaat te schieten. Hij lijkt wel wat op een Groene Specht en na plaatsing van een foto op Facebook door Caroline kwam er commentaar dat die ook in Leiden rond vloog. Onbegrip bij ons, maar toen bleek dat de #grijskopspecht ontbrak hadden we meer begrip. De gelijkenis met de Groene Specht is immers best groot. 

 

Het volgende opvallende bezoek kwam van de Pestvogels. Die waren volgens Conny nooit eerder voor de hut! Hij was dan ook verrast toen we het bezoek meldden aan het eind van de middag. De Pestvogels deden zich tegoed aan de zonnebloempitten in de sneeuw. Af en toe vlogen ze even weg, maar ze gingen ook voor ons in een boompje zitten. Even verrassend en snel als hun komst was hun vertrek. Het leek die dag niet te stoppen en dat was ook zo!

 

Direct daarna kwam immers het volgende hoogtepunt. Er landde een Steenarend voor op het vlees. Het was weer het mannetje die het gebied domineert. Hij begon lekker te eten en liet zich goed fotograferen. Na enige tijd werd hij afgeleid. Het vrouwtje zat verder op in een boom en gaf te kennen dat zij wilde eten. Hij schreeuwde flink terug. Dat stelde het vrouwtje niet op prijs en in een snelle vlucht deelde zij een tik uit met haar vleugel. Daarop vloog ze door. Ook het mannetje at nog wat en vloog toen weg.

 

Terwijl we bijkwamen van dit alles vroegen de Zeearend, de vos en weer een Steenarend onze aandacht. Het was goed dat het donker werd, want mooier dan dit kon de dag niet zijn.

 

De volgende dag ben ik terug gereisd naar Nederland. Moe maar ontzettend voldaan. Het was een heerlijke trip die ik iedereen kan aanbevelen. Hier nog een aantal beelden en een video:

5 commentaren

zo

31

jan

2016

India natuur en cultuur


Tweede kerstdag vertrokken we naar India om naar de bruiloft te gaan van mijn zwager Adrie en zijn vrouw Maya in Patan. Deze stad is gelegen in de staat Gujarat en bood ons daarom de kans om in twee weken twee Nationale Parken te bezoeken. In tegenstelling tot mijn normale blogs gaat deze blog daarom over zowel natuurfotografie, als onze belevenissen tijdens het huwelijk en de culturele uitstapjes.

Na een vlucht via Dubai en Mumbai kwamen we aan in Ahmedabad. Tijdens de historische stadstour werd ons o.a. vertelt over de speciale vogelvoedertorens, uiteraard gecombineerd met de nodige godenverering.

In de middag bezochten we de Gandhi Ashram, met een indrukwekkend museum over het leven en de beweegredenen van Gandhi. In lijn met zijn traditie zijn de inwoners van Gujarat erg vredelievend. Ze vormen maar een klein deel van het Indiaase leger. Ze zijn overigens wel de grootse groep op de Indian Stock Exchange! Bijkomend voordeel is de grote veiligheid. Regelmatig lieten we onze spullen achter in de auto van onze chauffeur / gids. Zonder ons volgens hem zorgen te hoeven maken.
Tot slot van de dag moest er gewinkeld worden voor passende kledij bij de bruiloft. Met hulp van Hemini, een nicht van mijn schoonzus werd Anita gekleed. Drie outfits was het minimum en voortvarend werden de keuzes gemaakt. De kleermaker zou in Patan alles passend maken. Daar mijn maten overeenkwamen met die van haar man Toushar, werd besloten voor mij alles te regelen in Patan.

Vanuit Ahmedabad zijn we 1 dag naar Nalsovar Birdsanctuary geweest om een boottocht te maken. We vertrokken voor zes uur om mooi licht te hebben en kwamen rond 7 uur aan. Na de nodige administratieve zaken werden we bestookt door Indiërs die ons vertelden dat we toch echt extra moesten betalen om de meest bijzondere vogels te zien. Dat hielden we af bang voor afzetterij. Eenmaal op het water was het genieten van de vele vogels, waarvan enkele goed konden worden vastgelegd. Al blijft fotograferen uit een schommelend bootje een uitdaging. Soorten die we zagen waren o.a. Swamphen, Common Kingfisher, Long Legged Stilt, several Ibises, Herons, Egrets en Ducks. Vervolgens wist onze gids nog een groot vogelgebied in de buurt. Daar hebben we naast eerder genoemde soorten River Tern, Common Crane, Spoonbills en de White Bellied Kingfisher gezien.

De volgende dag ben ik s'ochtends vroeg gaan lopen naar de tempel, die we al eerder hadden bezocht. Ondanks de instructies raakte ik de weg kwijt en belande op het station waar de apen op het dak liepen. Met een Tuctuc alsnog mijn weg naar de tempel gevonden. Genoten van het mooie ochtend licht en de sfeer rond de tempel. Ook terug dacht ik te kunnen lopen, maar opnieuw raakte ik de weg kwijt. Helaas was de Engelse naam van ons hotel bij de Tuctuc chauffeurs onbekend. Uiteindelijk met hulp van een Indiër via internet het adres gevonden en om negen uur aangeschoven bij het ontbijt!

Vervolgens gingen we naar Little Rann of Kutch. Een prachtig gebied bestaande uit zout- en zandvlaktes met grote plassen met laag water. Rann of Kutch is het enige gebied waar de Aziatische Ezel (Asian Wild Ass) nog voorkomt. Verder zijn er veel overwinterende vogels uit koudere oorden en veel verschillende roofvogels en uilen. We hebben er drie fantastische dagen gehad met als absolute hoogtepunt het fotograferen van vechtende flamingo's. Daar je in dit gebied de safari-jeep mag verlaten kon ik liggend het gevecht vastleggen.

Elke safari weer waren de Imperial Eagles en andere Arenden indrukwekkend en een geliefd object voor foto's. Ook hier mocht ik op een gunstig moment het voertuig verlaten. Hierdoor kon ik liggend een aantal foto's maken.

Op één ochtend safari gingen we op zoek naar de Desert Fox en de Macqueens Bustard. We kamden het gebied zorgvuldig uit en zagen o.a. een Ransuil wegvliegen. Uiteindelijk zagen we korte tijd op grote afstand in het gras en bos twee Macqueens Bustards tot grote vreugde van de gids en ons.

De foto's vielen tegen, maar dat mocht de pret niet drukken. Onze gids was zeer ervaren en had ze ook nog niet zo vaak gezien! Die ochtend stopten we ook bij een zoutfabriek, waar het zout werd verzameld en ingepakt.

Op 2 januari moesten we in Patan zijn voor de bruiloft. We bezochten onderweg nog de Suntempel in Modera. Een prachtige tempel en voor diegene die zelf naar India gaat, let op want menig tempel heeft zijn Spotted Owlet. Zo ook die in Modera. Had echter alleen een systeemcamera met vrij korte lens bij de hand. 

We waren uitgenodigd voor de gehele bruiloft door Bal de vader van Maya. Hij had als gastheer voor ons ook een kamer geregeld. Die middag begon de viering van de bruiloft met twee rituelen. Eerst werd het huis van Hemini, de nicht van Maya, ingewijd, daar zij optrad als de moeder die haar dochter uithuwde. Dit werd gedaan door het zingen van meer dan 100 verzen. Daarna werden de dames die dat wilden voorzien van henna op armen en benen. Uiteraard met als hoogtepunt de afbeeldingen voor Maya. Maar ook die van Anita mochten er zijn.
Toen we de volgende dag aankwamen voor het ontbijt was de priester al aanwezig. Hij bereidde de verschillende ceremonies van de dag voor. Ook was de bruiloftsfotgaraaf al ter plekke. Met hem en zijn team ben ik twee dagen intensief opgetrokken. Naast tips over het verloop en de belangrijke momenten van de bruiloft, kreeg ik ook tips over belichting en instellingen. Ze werkten veel met een vaste lamp en stelden alles handmatig in. Een knap staaltje vakmanschap, waar veel ervaring uit sprak. Ik kon mijn zwager en schoonzus, dan ook gerust stellen, dat ze een goede keus hadden gemaakt. Waarbij zij genoten van mijn camera en de video mogelijkheden van mijn nieuwe Panasonic Lumix GX 8.

In de loop van de dag wisselden de dames van kleding. Met als absolute nummer 1 Maya, die verschillende keren (6) moest wisselen en menig schoonheidssalon moest bezoeken. Ook Anita moest er aan geloven en droeg deze dag twee verschillende outfits. Zelf kreeg ik voor de avond, waarop een groot dansfeest werd gegeven mijn outfit aangemeten. Mijn bijdrage werd echter nog groter toen ik als enig mannelijk familielid van mijn zwager hem een schoonheidsbehandeling mocht geven. 

Door de dag heen kwamen er meer en meer gasten. Het huis was overvol en de lunch en het diner werden dan ook iets verder op geserveerd in een gemeenschapshuis. Er werd ter plekke eten bereid, wat top smaakte. Ook de afwas werd ter plekke gedaan.

Na het diner konden we even naar kamer bij de Jain tempel, waar we die dagen sliepen. Echt tijd om uit te rusten was er niet. We moesten aangekleed. Dit lukte door de hulp van een bediende van één van de gasten, die naast ons verbleef en omdat Bhawani had gezorgd voor veiligheidsspelden. We waren helemaal klaar voor het feest. Daar was een grote feesttent voor afgehuurd met een bandje met oorverdovende muziek. Dansen was het devies en ook wij, met name Anita met enig succes, deden ons best. Tegen twaalf uur werd er voor de gasten weer eten geserveerd. Kort daarna moesten wij terug naar onze kamers, omdat de poort van ons bedevaartshotel sloot. Adrie ging met ons mee en kreeg na enig gedoe de kamer naast ons. Vol van indrukken sloten we de ogen om uit te rusten voor dag drie van de bruiloft.

De volgende ochtend kreeg Anita wederom hulp bij het aankleden (uiteraard niet van mij) en begon het wachten. Uiteindelijk bleek dat we om tien uur in de feestzaal konden ontbijten. Dit gold niet voor Adrie die moest vasten tot hij getrouwd was. Na het ontbijt vertrokken we naar het kantoor van één van Maya's neven. Daar kregen we een tulband om gesnoerd en begon de processie. Adrie werd op het paard gezet en met begeleiding van luide muziek werd de tocht naar de feestzaal gestart. Maar eerst moest Adrie in de beugels om het paard onder controle te houden! Dit deed hij met verve, net als alle andere dingen, die van hem werden verwacht.

Aangekomen in de feestzaal begon de huwelijksplechtigheid. Na enige tijd gingen de meeste gasten eten. Anita moest met een rammelaar ondertussen haar broer wakker houden. Dit is een gebruik uit de tijd van de kindhuwelijken. Tot mijn verrassing bleek er ook voor mij een rol, nadat Adrie zijn 7 verplichtingen had uitgesproken, werd ik naar voren geroepen. Ik moest nu door het leven gaan als Adrie's vader en Maya welkom heten in de familie en de verantwoordelijkheid op mij nemen dat de familie goed voor haar zal zorgen.

Nu het officiële deel voorbij was, werd ik volledig verrast. Naar goed Indiaas gebruik had de schoonfamilie Adrie's gouden schoenen gestolen. Als zijn vader moest er nu onderhandeld worden over de prijs waarop we die terug konden krijgen. Hij kon immers niet op blote voeten over straat. Na een korte onderhandeling, waarin euro's werden vervangen door rupies, en ik door mijn knieën ging om, naar Indiaas gebruik de voeten van mijn counterpart te kussen, werd de zaak afgedaan tegen een acceptabele prijs.

Na de lunch met de nieuwe familie zijn we s'middags nog naar de beroemde Stepwell van Patan gegaan. Daar troffen we weer het bruidspaar, Maya's vader Bal en haar neef en nicht, als ook de fotograaf en zijn team. We schoten leuke foto's van het nieuwe paar en genoten ondertussen van de Stepwell. Die is mooi gelegen in een prachtig park. Twee Zwarte Wouwen bedreven ondertussen de liefde, maar voor even was er nog geen tijd voor de natuur. Wij gingen namelijk voor een laatste diner naar het huis van Hemini en Toushar. Daar bleek ons plan om de volgende dag vroeg te vertrekken aangepast te moeten worden. We werden namelijk voor een vroeg ontbijt uitgenodigd bij Pranesh Gandhi, een neef van Maya. 

De volgende ochtend hadden we een heerlijk ontbijt bij deze neef. Zijn vrouw had het speciaal voor Bal, Maya, Adrie en ons bereid. Zij maakt zelf schilderijen met religieuze en historische afbeeldingen, maar ook modern werk. Echt bijzonder werk, waarop wij voor het ontbijt tijdens een rondleiding een toelichting kregen. Het huis had ook zijn eigen tempel en was stijlvol en strak ingericht. Dit viel bij Anita en mij enorm in de smaak.

Helemaal vol van het ontbijt en de verhalen en ervaringen van de bruiloft vertrokken wij rond 9 uur richting Sasan Gir. Het werd een lange reisdag, waarop Bhawani in het soms erg drukke en gevaarlijke verkeer, weer liet zien een hele goed en prettige chauffeur te zijn. Aan het eind van de middag kwamen we aan in Sasan Gir. Klaar voor vijf safari's en het zien van de Aziatische Leeuw, waarvan er nog zo'n 500 leven in Sasan Gir en omgeving. Elders is deze soort uitgestorven.

In Sasan Gir wordt een route systeem gebruikt om de druk van het toerisme op het park binnen de perken te houden. Dit is overigens ook gebruikelijk in veel parken, waar Tijgers te zien zijn. Toen wij begonnen mochten er 90 permits per dag worden uitgegeven. De dag daarvoor waren het er wegens het hoogseizoen nog 150. Er zijn drie shifts per dag, waarbij de ochtend is verdeeld in twee shifts. Wij hadden gelukkig alle keren de vroegste shift. Dat betekent wel dat je het eerste deel van de safari in het donker aflegt. Bovendien moeten alle formaliteiten eerst worden afgehandeld. Minder prettig is dat per camera per safari een permit moet worden aangeschaft van meer dan 15 euro. Dit geldt overigens in de meeste parken in India en is 6 keer zo duur als voor Indiërs.

Op onze eerste safari hadden we het geluk te stuiten op een groep leeuwen. Verschillende vrouwtjes met in totaal 4 jongen en twee halfvolwassen leeuwen. Al snel waren er meerdere voertuigen, maar wij hadden ondanks de zeer onervaren chauffeur, dankzij de gids en een kleine tip voor de trackers, die de groep hadden opgespoord iedere keer een mooie positie. Even kwam ook een mannetje voorbij, die we eerst alleen hadden horen brullen. Bij dit mannetje kon je goed de huidplooi zien onder de buik, die de Afrikaanse Leeuw niet heeft en typerend is voor de Aziatische Leeuw. Na dit overweldigende begin volgde nog vier safari's.

De meest indrukwekkende van de vier was de laatste. We kregen route 1, die niet heel veel gebruikt wordt, daar er minder kans op leeuwen is. Daarentegen is de kans op Luipaard groter. De route voert langs de rand van het Nationale Park en langs kleine dorpjes. De Luipaarden pakken in die dorpen regelmatig een hond om aan eten te komen. Al snel zagen we op het pad in het licht van de autolampen een Nachtzwaluw. Met wat aanpassing in de settings kon ik hem vastleggen met mijn camera en lens rustend op de rijstzak. Even later stonden we stil vanwege de alarmkreten van de Spotted Deer. Hoe we ook zochten, we zagen geen Luipaard of Leeuw. We besloten dan ook door te rijden.

Even later zagen we vrij ver weg iets het pad oversteken. Het bleek een Luipaard, die snel een bebost gebied in schoot. Ook een tweede Luipaard werd gespot. Helaas was het licht te beperkt, het aantal bomen en takken te groot en de Luipaarden te snel voor een goede foto. Maar voor het eerst in al onze safari's (iets meer dan 20) in India zagen we Luipaarden! In het vervolg spotte onze gids verschillende roofvogels en zangvogels. Lang niet allemaal te fotograferen, maar toch een pracht ervaring. Op onze weg terug werden we nogmaals opgeschrikt door alarmkreten van Spotted Deer. Nu ook aangevuld met alarmkreten van de Sambar Deer en de Humanun Langur (aap). Wederom lukte het ons niet de veroorzaker te ontdekken.

Na Sasan Gir vertrokken we naar Muli, waar we overnachten in een nieuw hotel in een grotendeels gerestaureerd kasteel. We waren de enige gasten en kregen een prima diner voorgeschoteld. We spraken ook de eigenaar, wiens grootvader het kasteel ooit tijdens Engelse bezetting had laten bouwen. De volgende dag vertrokken we na het bezoek aan de lokale tempels naar Rajkot. Van deze tempels was de Swamirayan tempel het indrukwekkendste. In beide tempels was men zeer gastvrij en wij mochten overal fotograferen en in. 

In Rajkot hadden we ter afscheid een lunch samen met Bhawani. Ook een mooi moment om hem zijn tip te geven. Via Mumbai, waar in ons hotel een westerse bruiloft werd gehouden, zijn we vervolgens teruggevlogen naar Nederland. We kijken terug op een onvergetelijke vakantie! Met als hoogtepunten de bruiloft en de schitterende natuur en cultuur van de staat Gujarat. Hieronder een foto impressie.

1 commentaren

zo

25

okt

2015

Bronst (2)

Dit weekeinde was Anita met haar zus, drie nichtjes en een schoonzus naar Parijs. Ze vertrokken zaterdagochtend vroeg. Een mooie kans om weer naar de damhertenbronst te gaan. Het was een wat grauwe ochtend en na enige omzwervingen en een stevige wandeltocht vond ik obv het geburl de plek waar de meeste mannen rondliepen.


Een nadeel van het bezoek in het weekeinde is de enorme drukte met wandelaars, hardlopers en fotografen. Regelmatig werd ik tijdens het besluipen van damherten gestoord door voorbijgangers. Het is natuurlijk ook raar zo'n fotograaf die op de grond ligt of tijgert om dichterbij te komen en graag een laag standpunt wil hebben.


Toch heeft dat niet alleen nadelen. Het Damhert hiernaast had ik al tijgerend tot op een beperkt aantal meters genaderd, toen er van achter wandelende fotografen aan kwamen lopen. Daarop kwam de Damhert overeind en liep mijn kant uit. Met deze foto als resultaat. Door op verschillende plekken stil te blijven zitten of liggen lukte het om nog meer foto's te schieten, die de moeite waard zijn. Wel had ik een erg vuile broek van de natte en modderige ondergrond.


Op Zaterdag was het licht niet echt optimaal. Gezien het extra uurtje leek een bezoek op zondag nog niet zo'n slecht idee, Daarom vroeg naar bed gegaan en studio sport overgeslagen. De weersverwachting was immers meer zonneschijn.


Eenmaal uit bed gauw gekeken naar de recentste weersverwachting. Die zag er goed uit, dus snel op stap gegaan. Direct na aankomst gelopen naar de beste plek gisteren. Daar was in eerste instantie minder activiteit, maar dat verbeterde snel. Daar kwam bij dat de zon opkwam en achter de bossen omhoog kroop.


Op dat moment wordt duidelijk waarom fotografie ook wel spelen met licht wordt genoemd. Met foto's, zoals hiernaast als resultaat. Vervolgens was het wachten op een gevecht. Af en toe hoorde je het gekletter in het afgesloten deel van het terrein. Maar bij een boom, waar ik dopzaterdag een tijd in het natte gras had gelegen was er op een ogenblik in eens actie. onverwacht en uitermate kort. Helaas ook achter een klein heuveltje, zodat niet alles zichtbaar is. Ook de korte gevechten, die ik daarna nog zag waren moeilijk vats te leggen, door bomen en takken die in beeld kwamen.Voor dat het druk werd moest ik al weer weg. Toch weer een rijke buit van een weekend vroeg op staan. Veel beter dan vorige week, toen ik zittend in een hutje regendruppels kon tellen, in de afwezigheid van vogels. 

0 commentaren

za

03

okt

2015

Bronst

Ik ben vorige week naar Nationaal Park de Hoge Veluwe gegaan. Eigenlijk al wat laat voor het bronst seizoen. Maar goed het was er nog niet van gekomen en het weer was prachtig. Om half drie vertrok ik uit Amsterdam.

 

Direct na aankomst, rond 15.45, in het park ging ik naar de Wildbaan. De plek waar natuur fotograferend Nederland in September neerstrijkt. Elke centimeter wordt bezet! Als er stoelen zouden staan, denk ik dat er handdoeken opgelegd zouden worden bij het krieken van de dag. Ik moest dan ook genoegen nemen met een plekje aan de zijkant. Het burlen was al hoorbaar en het zonnetje werkte mee. Ook liepen er al wat Hindes.

 

Na enige tijd werd mijn geduld beloont. Achter in de bosrand vertoonde zich een bok, die vervolgens een groep Hindes opjoeg. Er was niet erg veel van te zien door de bosjes die in mijn zichtlijn stonden. Ondertussen hoorden we veel burlen op het naastgelegen veld. verschillende fotografen verplaatsten zich. Eerlijk gezegd blijf ik het liefst op 1 plek, maar het werd al maar stiller en uiteindelijk ben ik ook naar het veldje gegaan. Daar schoot ik bijgaande foto. 

 

Toen het stiller en stiller werd ben ik doorgereden richting het Reemsterveld. Dat staat bekend om de mogelijkheid om mooie zonsondergang foto's te maken. Toen ik aankwam was er niet veel activiteit. Er was duidelijk 1 dominante bok. Andere bokken bleven op afstand en als ze het al waagden was zijn naderen al voldoende om ze weg te jagen. Wel zat ook hier een hele rij fotografen in het veld!


Het wachten was daarom op de kans om hindes of het dominante mannetje te fotograferen bij de ondergaande zon. Om een maximaal effect te krijgen heb ik de witbalans aangepast naar bewolkt. De foto's krijgen dan meer oranje gloed.


Lange tijd leken we niet veel succes te hebben. Het mannetje weigerde het kleine heuveltje te beklimmen en de meeste hindes deden ook niet mee. Uiteindelijk werd ons geduld beloond. Met leuke platen als resultaat.

 

Omdat ik de smaak te pakken had gekregen besloot ik in te schrijven op een workshop Damherten bronst fotograferen onder leiding van Rob Dijkstra. Dat betekende dat ik me vanmorgen om 7 uur moest melden bij de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Ons groepje bestond slechts uit 4 personen, inclusief Rob, daar 3 deelnemers er gezien het vroege tijdstip vanaf hadden gezien.

 

Vrij snel vertrokken we naar het veld. We moeten even wachten, maar al snel kwam de zon op. Een mooie kans om foto's te maken, waar je als vogelfotograaf niet snel aan toekomt. Zelfs toen we aan de wandel gingen deden zich nog mooie mogelijkheden voor. Zelf ben ik wel gecharmeerd van het nevenstaande beeld. Niet iets wat ik al eerder gemaakt had.

 

Het aantal Damherten in de Amsterdamse Waterleiding Duinen is zeer groot. De gemeente Amsterdam wil daarom Damherten afschieten. Het is niet zeker of de overbevolking de oorzaak is van het relatief kleine aantal nieuwgeborenen. De bronst vindt verbreid over het gebied plaats. Mede door de grote aantallen recreanten en fotografen lijkt verstoring niet te voorkomen.

 

Waar ik wat laat was op de Hoge Veluwe, bleek al snel dat wij nu wat aan de vroege kant waren. De bronst van de Damherten lijkt nog niet echt begonnen. We zagen Damherten genoeg. Maar ook regelmatig vredig grazende mannetjes. Er leek nog geen sprake van strijd.


We liepen uiteindelijk zo'n 9 kilometer en bezochten verschillende plekken, die andere jaren worden gebruikt voor de bronst. Ik heb dan ook weinig foto's van de bronst rituelen kunnen maken. De foto die hiernaast staat is 1 van de weinigen. Relatief vroeg in de ochtend genomen en van een vrij grote afstand.


Kortom om top foto's te maken moet ik nog een keer terug. Gelukkig weet ik nu beter de juiste plekken te vinden.


Toch hebben we genoten. Heerlijk weer, buiten zijn, genieten van de natuur (bv Mierenleeuwen) en fotograferen. Hieronder staan nog wat resultaten.


0 commentaren