Sinds jaren hou ik me bezig met natuurfotografie. Het begon allemaal met het fotograferen van vogels. Nog steed ligt binnen de natuurfotografie vaak de focus op het maken van foto's van vogels. Meer en meer ben ik tijdens de meestal verre reizen foto's van zoogdieren gaan maken. Sinds 2017 doe ik dat ook regelmatiger in Nederland. Samen zijn ze de hoofdmoot van mijn portefeuille.

 

Met deze website wil ik de kijker laten meegenieten van mijn natuurfoto's gemaakt in Europa, Afrika, Azië en Latijns en Midden Amerika. Dit in de wetenschap dat de uitspraak van Ansel Adams "Twelve significant Photographs in a year is a good crop"! Voor mij een waarheid als een koe! Ook zijn mijn beelden te koop via deze site en via Werk aan de Muur.

Introductie


Foto's van vogels en foto's van zoogdieren maken is mijn grote hobby. Ik kan genieten van de natuur, van licht en van de rust. Daar fotograferen de herinneringen vast houdt en ook technisch boeiend en uitdagend is, vergt het veel tijd en inspanning. Zelfs nu ik alls ZZP'er werk, kom ik niet dagelijks toe aan fotograferen. Vaak combineer ik mijn hobby met het maken van verre reizen. Reizen die ik zorgvuldig voorbereid. Over mijn aanpak daarbij kun je lezen in het onderdeel reisvoorbereiding. Inmiddels ben ik ook gids / begeleider bij Wildpix Travel.

 

Recent maakte ik natuurfoto's in Hongarije en Zuid Afrika. Andere landen die we bezochten zijn Botswana, Gambia, KeniaZambiaSeychellenIndia, Tanzania, de GalapagosCosta Rica, Peru en Trinidad en Tobago. Ook bezocht ik voor het maken van natuurfoto's Noorwegen, Spanje, FinlandRoemenië en Zweden

 

FOR ENGLISH LANGUAGE CLICK HERE

 

 

Portfolio

 

Een overzicht van de foto's waar ik zelf het meest op gesteld ben, tref je aan onder het kopje portfolio. Uiteraard is het een kwestie van smaak wat je mooi vindt en wat niet. Om het overzichtelijk te houden heb ik de portfolio ingedeeld in 4 groepen, te weten in vogel foto's genomen in Nederland, vogel foto's genomen in het buitenland en in zoogdieren genomen in Nederland en België en zoogdieren gefotografeerd buiten de Benelux. 

 

Je kunt mijn werken aanschaffen via Werk aan de Muur. Meer informatie staat in de webwinkel.

 

Macro en landschappen heb ik nog niet als portefeuille onderdelen opgenomen. Daar vind ik zelf van dat er nog veel ontwikkeling en verbetering mogelijk is. In sommige blogs en onder experimenten kun je zien hoe het mij daarin vergaat.

Recent

 

Regelmatig plaats ik ook recente foto's onder een apart hoofdje. Dit voor terug kerende bezoekers, die snel een paar mooie foto's van vogels of foto's van zoogdieren willen bekijken.

 

Soms vind ik het leuk te experimenteren met andere vormen van fotografie en workshops te volgen. Ook daar vindt je de foto's van. Een leuke toevoeging daar is mijn serie portretten gemaak in Indonesië en een serie straatfoto's uit India.

 

Inmiddels heb ik ook een lange lijst met boeken, die mij inspireren. Ik heb die toegevoegd voor de liefhebber en zoveel mogelijk gelinkt met de sites om die boeken aan te schaffen. Verder heb ik onlangs een boekenlijst toegevoegd aan de pagina's per continent (Afrika, Amerika's, en Azië


zo

20

okt

2019

Creatieve meervoudige belichting in het bos

 

Gisteren heb ik deelgenomen aan de workshop creatieve meervoudige belichting in het bos van Loulou Beavers. Vaste bezoekers, van deze site, weten dat ik wel vaker bij haar een workshop heb gedaan, en ook met haar naar Mana Pools en Lake Kariba ben geweest. Haar creativiteit is een inspiratiebron en ook nu keek ik uit naar de workshop.

 

We hadden enorm veel geluk met het weer. Het bleef de hele middag droog. Wel had van mij het bos nog iets meer herfstkleuren mogen hebben. Door dat het nog niet heel koud is geweest zijn de bossen vrij groen en nog wat minder kleurrijk.

 

Na een korte inleiding waarin Loulou uitlegde dat de eerste foto scherp moet zijn met een groot diafragma en dat de tweede foto onscherpte moet hebben, ook in de achtergrond, gingen we aan de slag. We liepen naar een plek vlakbij, die op het eerste gezicht niet heel bijzonder leek.

 

Dat viel me niet mee. Technisch gaat het uiteraard wel, maar om nou te zeggen dat ik de eerste beelden mooi vond. Nee, niet bepaalt. Soms was er te weinig effect en soms te veel effect. Dat hangt samen met de mate van onder-en overbelichting.

 

De eerste foto belichtte ik 1/3 of 2/3 stop onder en de tweede foto 2/3 tot een hele stop over. Daarmee bereik je dat de donkere delen van de boom wat beter overkomen, en de sfeer van de onscherpte voldoende tot uitdrukking komt. Bij net iets vrije lucht krijg je vlekken, die ik absoluut niet mooi vind. Kortom het is lastiger dan ik dacht.

 

Na weer wat extra uitleg over het belang van de achtergrond en een verplaatsing, ben ik een slagje verder gegaan met experimenteren. Nu door 4 foto’s te maken en die in camera te laten samenvoegen.

 

De eerste twee foto’s scherp met verschillende scherpstelpunten en of diafragma waarden en de volgende twee met verschillende mate van onscherpte. Ging soms helemaal mis, maar af en toe zaten er ook beelden bij waar ik nu met plezier naar kan kijken. 

 

In het laatste deel van de workshop kregen we de tip ook te spelen met de witbalans. Bv de onscherpe foto’s op Kelvin waarde van 4500 en de scherpe foto’s op Kelvin waarde van 7000. Kreeg er niet heel mooie resultaten mee. Wellicht dat het met wat meer oefenen alsnog gaat lukken. Wil je mijn vorderingen in de gaten houden, kijk dan is bij mijn experimenten.

 

Al met al weer een leerzame middag onder de prettige en inspirerende leiding van Loulou Beavers. Hieronder nog een aantal beelden van de workshop.

za

12

okt

2019

Zimanga: Op stap met enthousiaste fotografen

Waar in Mana Pools en Lake Kariba Loulou Beavers ons begeleidde, en waar ik Kafue NP mij zelf begeleidde, was ik naar Zimanga op stap met 8 enthousiaste Belgische en Nederlandse fotografen. Onder hen o.a. Jaap, die volgend jaar Voor Wildpix Travel zal gidsen. Ook hadden we een achttal Spanjaarden en Rojer hun gids mee. Het gezelschap werd gecomplementeerd door Martin Steenhaut, één van de eigenaren van Wildpix Travel.

 

Na een goede nachtrust en een heerlijke dag uitrusten aan de kust bij Durban vertrok ik tegen drie uur naar het vliegveld. Daar ontmoette ik allereerst onze chauffeur en één van de Spaanse gasten, die al eerder was aangekomen. Na enige tijd kwamen alle gasten door de douane. Alleen Martin bleek moeilijkheden te hebben bij de douane. Iets verlaat vertrokken we daarom naar Zimanga. Het is een rit van zo’n 4 uur en we kwamen pas om 22.30 aan. Tijdens het diner volgde de uitleg en de volgende dag kon iedereen vroeg opstaan en verzamelen om 5 uur, voor een kop koffie of thee. Goed gemutst ging iedereen op stap.

 

 

Zelf ging ik met Josette, Philippe en Irma naar de Lagoonhide, wat één van mijn favoriete hutten blijft. Mooi laag standpunt met tegenlicht in de ochtend leidt bij aanwezigheid van vogels tot mooie plaatjes. We moeten er overigens in via een zijingang, daar de Olifanten het hekwerk vakkundig hadden gesloopt. Ook de andere groepen kwamen enthousiast terug. Zo hadden Arjen en Jaap Deenik, in de vogel badder en drink hut, onverwacht bezoek van de twee mannetjes Leeuwen gekregen bij het water. Dichtbij genoeg om ze met de iPhone vast te leggen.

Die avond ben ik naar een Umghodi gegaan, om een groepje Spanjaarden te begeleiden. Dit is een nachthut, waar je om 3 uur ingaat en de volgende ochtend rond 8.30 uur weer wordt opgehaald. Helaas komen lang niet alle dieren tijdens de donkere uren of het blauwe uurtje. Maar als ze dat wel doen, zoals bij elke nachthut de Buffalo’s, dan is het gelijk spektakel. Opvallend t.o.v. vorig jaar is dat de Buffalo’s veel minder schichtig zijn en in grotere getalen komen. Ze maken er soms een zooitje van, wat het noodzakelijk maakt om de ramen schoon te maken. Dat moet heel voorzichtig, om krassen van het zand te voorkomen.

 

De nachthutten vragen ook om discipline. Je moet lang stil zitten en geluiden van botsende statieven, of het aantikken van het raam met lenzen, jagen de dieren weg. In de drie nachtsessies, die ik deze week deed als begeleider, zag ik o.a. Neushoorns, Buffels, Olifant, Serval Kat, Nyala, Scrub Hare, Impala, Giraffe  en Zebra. De laatste twee helaas alleen bij daglicht. Anderen hadden ook Luipaard, en helaas wat verder af voorbij wandelende Leeuwen.

 

 

Vooral de verschijning van de Neushoorns heeft op mij een onvergetelijke indruk gemaakt. Zo groot en imposant. De Buffels zijn duidelijk bevreesd voor de Neushoorns moeders en hun jongen. Dat gaf af en toe interactie tussen beide en kans op mooie stofbeelden. 

Uiteraard is ook de Olifant een imposante verschijning. Met groothoek (16-35 mm) kreeg ik hem er net op. Daarbij moet je opletten niet de randen bij het glas te fotografen.

 

Als gids heb ik uiteraard geprobeerd de gasten te helpen bij de juiste instelling voor de nachtut. Ik fotografeer in manual mode, sluitertijd minimaal 1/100ste en diafragma 2.8 of 4. Daarmee hield ik de ISO tussen de 2000 en 5000, afhankelijk van waar het dier staat t.o.v. het licht van de LED lampen.

 

Overigens hebben de spiegelloze camera’s met electronische zoeker het voordeel dat je in de zoeker direct het resultaat ziet. Dat scheelt veel op je schermpje kijken. In de nabewerking is het vaak goed de hooglichten wat terug te brengen.

 

Op de tweede ochtend heb ik een presentatie gegeven met tips en isuggesties voor Safari fotografie. Dit heb ik gedaan aan de hand van beelden gemaakt tijdens de trip naar Mana Pools, Lake Kariba en Kafue NP. Hopelijk heeft het de collega fotografen geholpen.

 

 

Uiteraard werden ook de andere hutten door iedereen bezocht. Mij viel weer op dat ik niet echt een actiefotograaf ben. De Vulture hide wordt druk bezocht door Gieren, Hyena en Jakhals. Zelf maakte ik te drukke en rommelige foto’s. Terwijl Arjen en Jaap Deenik, waarmee ik in die hut zat er in slaagden prachtige beelden te maken. Kortom iets wat ik verder onder de knie wil krijgen.

 

Tijdens de gamedrive kregen we unieke kansen. Zo kon ik met Johnny, Wietse en Jaap het voertuig verlaten om Cheetahs vast te leggen, nadat Cavin, één van de beste gidsen, die gevonden had. Later in de week kregen we daar nog meer kansen voor. Met Henri, een andere top gids, konden we een aantal keren Leeuwen prachtig vastleggen.

 

Heel bijzonder om te zien was dat de Leeuwen zich op enig moment verzameld hadden in de rivierbedding, en dat de twee dominante mannetjes, daarbij strak keken in de richting van hun opgegroeide zoon / neef. Deze moet er onder gehouden worden en zou als het gebied het toeliet normaal gesproken weg trekken. Door de omheining en ligging van Zimanga is dat echter niet mogelijk. Hj moet nu continue op zijn hoede zijn voor de dominante mannetjes. Zimanga zoekt ondertussen naar een geschikte plek voor hem.

 

De mannetjes Leeuwen besloten zonder een blik te wisselen de aanval op hem in te zetten en de jonge Leeuw trok zich razendsnel terug in een onherbergzame bergrand. Na terugkeer lieten beide mannen hun dominantie zien, hetgeen ons prachtige foto kansen bood. Maar bovenal een ervaring om nooit te vergeten.

 

 

Het grote pluspunt van Zimanga naast de hutten, is wat mij betreft de fotografische kennis en ervaring van de gidsen. Je hoeft hun niet uit te leggen, hoe je mooie foto’s maakt. Daardoor zetten ze het voertuig direct zo neer dat je fotografisch het beste kunt halen uit je sightings. Of dit nu gaat om de lichtval, de positie, de voorgrond of de achtergrond, zij denken met je mee! De laatste ochtend bleek dit nogmaals.

We hadden in Doornhoek, waar een deel van ons sliep, de mannetjes Leeuwen horen brullen. Ze zaten vlakbij. Al snel had Henri ze gevonden, maar ze lagen in een gebied, waar wij niet bij konden komen.

 

Onmiddellijk werd gezien de mooie zonsopkomst er voor gekozen om naar de dam te rijden. Oorspronkelijk hoopten we op Giraffe’s tegen het mooie licht, maar uiteindelijk werden het silhouette beelden van Leeuwen.

 

Daarmee kwam een einde aan een zeer geslaagde week voor onze klanten, Martin, Roger en mijzelf in het prachtige Zimanga. Niet voor niets noemde ik het vorig jaar het paradijs voor safarifotografen. Wie mee wil met Wildpix Travel kan volgend jaar mee met Jaap en ook voor 2021 hebben we al data geboekt. Hopelijk kan ik dan zelf weer mee.

 

 

Al met al een prachtige maand in Afrika gehad. Mana Pools en Lake Karba waren top. Kafue een mooie ervaring en Zimanga zoals verwacht zeer bijzonder. Het safari virus zal mij niet gauw verlaten. Teglijkertijd fijn om terug te zijn bij Anita, de kinderen en de rest van de familie en vrienden.

 

Tot slot nog wat beelden uit Zimanga. Een absolute aanrader!!

ma

07

okt

2019

Kafue National Park: Rijke natuur!

Na de reis met Loulou Beavers naar Mana Pools en Lake Kariba, wilde ik de periode voor mijn tijd als fotogids van de Zimanga reis van Wildpix Travel overbruggen. Ik vroeg daarom, het vertrouwde en gewaardeerde Out in Africa om suggesties. Zij kwamen na wat overeg met Kafue National Park. Dit was dan ook het volgende reisdoel.

 

Kafue National Park is een zeer groot natuurreservaat. Zonder de GMA’s (omliggende Game Management Area’s, waar beperkingen gelden voor landbouw en de natuur / mens conflicten worden beheerd)  is het ruim 22.400 Hectaren. Het park heeft last van illegale activiteiten en grote delen worden jaarlijks afgebrand. Deels gebeurd dit gecontroleerd en deels door stropers, die zo de dieren in een gebied isoleren.

 

Ik ben in drie kampen geweest, die allemaal gesticht zijn door een echtpaar afkomstig uit Nederland. Zij wilden hun leven zo’n 20 jaar terug een andere invulling geven. Over hun avontuur is een TV programma gemaakt. Als je je realiseert hoe het er toen en nu voorstaat is dat een indrukwekkende prestatie. 

 

Door de kleinschaligheid van de kampen en hun directe betrokkenheid bij de gasten en de lodges krijg je echt iets mee van de uitdagingen. Zo werd er in het Busanga Plains Camp geboord naar water. Dit omdat de huidige watervoorziening te wensen overlaat. Toen de boor het begaf, moesten onderdelen gehaald worden in Lusaka, een ruime reisdag weg.

 

Mukamba is de hoofdloge en ligt aan de Kafue rivier. Vanaf het begin ging ik met Powel, een zeer bekwame en prettige gids op stap. Daar abij lle ritten niemand met ons meeging, kon ik doen wt ik vanuit fotografische gedachten wilde. Een middag deed ik een heerlijke bootsafari. De andere middag en ochtend een safaririt, 

 

Door de grootte van Kafue moet je in het bosgedeelte echt zoeken naar het wild. Wat onmiddellijk opviel was de rijkdom aan antilope soorten. Bushbuck, Reedbuck, Waterbuck en de alom aanwezige Puku kwamen we regelmatig tegen. Later op de plains volgden ook Sable en Roan Antilope, als ook Oribi. Drie soorten, die ik eerder niet kon vastleggen. In de plains is verder Red Lechwe in grote getallen aanwezig.

 

Één ochtend rit werd besteed aan een tocht naar het Fig Tree Camp, een prachtig kleinschalig tentenkamp. We stuiten o.a. op een enorme groep (750 tot 1000 Buffalo’s). Een fantastische ervaring om mee te maken en tegelijkertijd een pijnlijke. De Tsetse vliegen zijn gek op Buffalo’s en op mij. Vele bulten waren het resultaat. 

 

Tijdens de middagrit werd hun aanwezigheid zelfs ondraaglijk. Regelmatig zaten er vele vliegen in het voertuig en op mijn handen, rug en benen. Wil je dat vermijden, dan kun je beter in juni, juli of de eerste helft van Augustus gaan. Er waren er dit jaar overigens extra veel, doordat de regenperiode te droog was. Zonder de Tsetsse vliegen was het gebied waarschijnlijk al verloren gegaan aan de veeteelt en landbouw.

Tijdens de drives bij Fig Tree Camp konden we o.a. de Africa Fish Eagle prachtig vast leggen bij zonsopkomst en zagen we een groep Leeuwen. In overleg met Powel besloten we tijdig terug te gaan, gezien het feit dat er veel vliegen waren en ik inmiddels een beetje ziek was geworden. Voor het eerst heb ik een middag safari overgeslagen om wat te herstellen, genietend van de gastvrijheid in het kamp en de vele geluiden en dieren, die zich lieten zien of horen.

 

We vertrokken vroeg naar de Busanga Plains. Het Camp is afgelegen en zo’n ruime zes uur rijden. Er is weinig tijd om te stoppen tussendoor, maar we zagen prachtige vogels als de Long Crested Eagle, White Backed Vultures en de Glossy Ibis. Tot het begin van de Plains achtervolgden de Tsetse vliegen ons. Maar eenmaal op de Plains heb je er geen last meer van. Gelukkig had ik drie nachten in dit geweldige kamp. Mooie ritten met o.a. heel veel Red Lechwe, Puku's, Roan, Sable en Oribi, werden afgewisseld met Olifanten, Leeuwen en vele vogelsoorten langs de waterranden.

 

Tijdens mijn aanwezigheid daar kreeg ik van een beheerster van een andere lodge een paardenmiddel tegen mijn maagklachten en zalf voor de jeuk. Het tekent de gastvrijheid en de samenwerking tussen de kampen in het afgelegen deel van het Kafue NP. Zo kregen zij bv water voor hun mobiele kamp van onze lodge. In de lodge was ik twee dagen de enige klant en daar de andere kampen ook niet vol zaten, kwamen we vaak nauwelijks iemand tegen tijdens de safari’s.

 

Zo waren we ook alleen getuigen van een kill door een jonge vrouwtjes Luipaard. Een groepje mannetjes Red Lechwe renden door het hoge gras en plots hielden ze stil en keerden om. Alleen te laat voor de voorste. Het Luipaard had verscholen gelegen in het gras en greep onmiddellijk de voorste vast. Een gevecht over zo’n 30 meter, waarbij zij haar poten om de Red Lechwe heen hield leidde uiteindelijk tot de val van de Red Lechwe. De keel werd afgeknepen en toen ze klaar was keek het jonge Luipaard vrouwtje ons trots aan. Ze had een vrij grote kill  voor onze ogen gerealiseerd. 

 

We merkten dat ze vrij schichtig was en vertrokken daarom vrij snel om haar te laten eten. Wel gaven we nog even de plek door aan de gasten, die nog in ons kamp waren en die, die middag wilden uitrusten. Wij gingen vervolgens door naar een groep Leeuwen, die actief werden tegen de schemering. Een ongelooflijk mooie rit ter afsluiting, voordat we, de volgende ochtend, vroeg terugreden naar Mukamba.

 

Kafue is zeker een bezoek waard. Prachtige afwisselende natuur en rijk aan dierenleven. Wel kreeg ik de indruk, dat er veel te verbeteren valt. Dat werd ook onderschreven door Powel en het management van de lodges. Hopelijk is inmiddels het besluit genomen om African Parks een licentie van 20 jaar te geven voor het beheer. Zij zijn in de Luawa Plains in Zambia al heel succesvol.

  

Onderweg naar Zuid Afrika kon ik weer heel wat foto’s bewerken. Een selectie staat hier onder. Ook ontmoette ik Shane P White, een beroepsfotograaf, die alles in zijn leven in het teken heeft gezet van natuurfotografie. Hij leidt een indrukwekkend leven en was een mooie verhalen verteller. Zelf zou ik nooit zo kunnen leven ver van mijn geliefde Anita , kinderen en de familie. Ik miste ze na drie weken reizen!

za

05

okt

2019

Lake Kariba, relaxed genieten en fotograferen

De terugreis van Mana Pools was onstuimig. Door de harde wind stonden er behoorlijk golven op de Zambezi. De koffers en fototassen werden ingepakt in plastic tegen het vele water. Met name Patricia en Loulou Beavers, de fotografe die ons begeleidde, kregen de volle laag. Bibberend stapten ze in de auto richting Lake Kariba. Daar gingen we aan boord van een Houseboat.

 

Vier dagen bleven we op het water van dit kunstmatige meer, dat is ontstaan door de aanleg van een dam. De dam heeft veel slachtoffers gemaakt. Het verhaal gaat dat er arbeiders zijn omgekomen door een val in het sneldrogende beton, dat werd gebruikt. Ook moesten hele stammen en vele dieren worden geëvacueerd toen de rivier het meer vol liet stromen.

 

Langs de randen van het meer zie je nog resten van bomen. Die vormen kenmerkende staken in het water en zijn een ideale plek voor vogels als Aalscholvers, Afrikaanse Zeearenden en African Darters. Langs de waterranden zie je af en toe Olifanten, en ander wild. Uiteraard lopen er ook reigers en steltlopers. De aantallen zijn vaak beperkt, maar doordat je fotografeert van af het water kun je unieke beelden maken. 

 

 

Iedere middag en ochtend stapten we over op een klein pontonbootje. Op zoek naar een mooie zonsondergang en of zonsopgang, in combinatie met Olifanten, liefst in een ets hogere positie, zodat de poten ook afsteken tegen de horizon. uiteraard kun je niet elke keer succesvol zijn. Het luistert zeer nauw en een meter meer of minder naar links of rechts kan al een groot verschil maken. 

Uiteraard werd ook hier weer geprobeerd om uit te zoomen. Soms kwamen we tot de conclusie dat 1 pixel echt te weinig is om een Olifant herkenbaar in beeld te hebben. De positie en houding van de Olifant is ook van groot belang. Hoe staan de poten, zijn de tusks goed zichtbaar. Hoe zit het met de slurf en de oren. Dat alles speelt een grote rol.

 

Persoonlijk vond ik de momenten met grote wolkenpartijen het mooist. Je kunt dan de indrukwekkende lucht mooi meenemen in de foto. Ook vond ik het leuk om de zon met diafragma f18 vast te leggen, waardoor je de zon echt ziet stralen. Zeker met Olifanten aan de andere zijde en een groothoekopname werkt dit mijns inziens heel goed.

 

Een ander groot voordeel van de tocht op de Houseboat is dat je enigszins bijkomt van het soms wat gejaagde en zeer intensieve safari leven. Er was tijd om aan je foto’s te werken, een beetje te puzzelen en gezellige bij te praten met reisgenoten. Met Loulou Beavers rustig naar wat foto’s kunnen kijken. Ze geeft dan op een hele positieve en fijne manier feedback en tips. Dat maakt de reis wat mij betreft compleet en een echte aanrader!

 

 

Verder hebben we ook veel gelachen. Daar Joke, Sarah en Patricia, alle drie een medische achtergrond hebben, kregen Loulou en ik af en toe bijles. Mooi om de passie van de dames te zien. Als ik er aan toe ben, weet ik bij wie ik zorg regel!

Afscheid nemen van de dames op Lusaka was dan ook zwaar. Na de intensieve periode samen in Mana Pools en Lake Kariba, volgde het deel van de reis in mijn eentje. Kafue NP wachtte op mij! Voor dat ik daarover schrijf eerst nog wat beelden van Lake Kariba.

wo

02

okt

2019

Mana Pools, prachtig Zimbabwe

Al een aantal jaren stond op mijn bucketlist een reis naar Mana Pools. Liefst met Loulou Beavers, die daar prachtige foto’s maakt en er al jaren komt. Het zijn vaak schilderachtige foto’s, die je eigenlijk van andere safaribestemmingen niet tot nauwelijks ziet. Toen ze mij vorig jaar mailde dat er een plekje was vrijgekomen, heb ik gelijk gekeken of het paste in mijn schema. Gezien mijn enthousiasme reageerde Anita, mijn partner, ook positief.

 

Eind augustus was het zover. Naast Mana Pools stond Lake Kariba op het programma. Ook ging ik alleen door naar Kafue National Parks in Zambia en als gids naar Zimanga voor Wildpix Travel. In latere blogs zal ik daar over schrijven.

 

Om in Mana Pools te komen vlogen we op Lusaka. Tegelijkertijd een mooie gelegenheid voor een eerste kennismaking met mijn vrouwelijke reisgenoten. Naast Loulou, gingen Joke, Patricia en Sarah mee. Een select en heel prettig gezelschap.

 

 

De volgende dag gingen we naar de grens met Zimbabwe, vervulden de nodige formaliteiten en vertrokken per boot naar Mana Pools.Met lekker weer is zo'n boottocht bepaalt geen straf.  Het is het begin van de safari.

 

Langs de kant staan Olifanten, impala’s, Waterbucks en andere dieren te drinken. Uiteraard lieten Nijlpaard, Krokodil en vele watervogels zich ook zien. Af en toe kan er dichtbij gefotografeerd worden. 

Na aankomst deden we een lange gamedrive. Eigenlijk was het maar een half uur rijden, maar door het enthousiasme van ons als fotografen duurde het ruim 2 uur. Onmiddelijk kregen we tips over het harde licht en het gebruik van High Key als techniek om er mee om te gaan. Hierbij een voorbeeld van zo’n foto. Om goed de belichting te kunnen inschatten is best lastig. Het is daarom aan te raden een trapje van verschillende belichtingen te maken. 

 

Vlak voor aankomst bij het kamp werd nog besloten even te gaan kijken bij drie Leeuwen. Die stonden ook in de  middag op het programma. Loulou moedigde me daarbij aan om niet te veel in te zoomen, maar juist uit te zoomen. Voor een vogelfotograaf is dat best wennen. Dat is overigens best gelukt vind ik zelf. Gekscherend spraken we later op de reis, af en toe met elkaar over een één pixel Olifant.

 

 

De volgende ochtend stonden we vroeg klaar voor een lange drive en wandeling naar de burcht van de jonge Wilde Honden. Fotografisch een enorme uitdaging door de vele takjes, struiken en bomen, en de enigszins verscholen burcht, en tegelijkertijd een schitterende ervaring. We zagen ze eerst voorzichtig uit hun hol komen, rondkijken en kleine stukjes lopen, onder toeziend oog van de achtergebleven volwassen Wilde Hond.

 

Na terugkeer van de Wilde Honden, die succesvol hadden gejaagd, zagen we de overdracht van voedsel en de interacties tussen al de Wilde Honden. Adembenemend, zeker toen één van de Wilde Honden besloot ons is goed te bestuderen van vlakbij.

 

De middag werd doorgebracht in een bosgebied. Daarbij probeerden we gebruik te maken van de ondergaande zon en de vele Olifanten Ik merkte dat ik moeite had om goede foto’s te maken. Mijn hoofd was nog te vol van de eerdere ervaringen en ook moest ik wennen aan de licht en locatie omstandigheden. Later in de week lukte dat beter.

 

De volgende morgen gingen we weer vroeg op stap, om te genieten van het “sprookjesbos”. We zijn er echter nooit gekomen. Onderweg zag Carl, onze fantastische gids, namelijk in zijn ooghoek een Wilde Hond. Snel uitgestapt en na de nodige instructies gingen we op stap in lijn. Al snel zagen we de Wilde Honden etend in de bosjes. We konden niet echt zien wat de prooi was. Al snel gingen de Wilde Honden verder. Wij volgden op gepaste afstand. 

 

Carl schatte goed in dat de Wilde Honden van plan waren te gaan drinken. Precies op tijd waren we er. Heel voorzichtig benaderden de Wilde Honden het water. Ze hebben namelijk één van de volwassen Wilde Honden verloren aan een Krokodil. Onder leiding van het Alfa vrouwtje werd zorgvuldig het beste plekje gekozen. Wij zaten op zo’n 5 a 8 meter en keken toe. We fotografeerden pas op het laatst, bang dat we het drinken zouden verstoren. 

 

 

Even later gingen ze op stap. Wij volgden op gepaste afstand en zagen het begin van een mislukte jacht. Toen we terugliepen, konden we nog even naar de prooi kijken. Dit bleek een Baboon te zijn. Iets wat vaker schijnt voor te komen en gedocumenteerd is door National Geographi. Wat een onvergetelijke ervaring was dit! Wilde Honden van zo dichtbij, te voet en geen andere safari-gasten alleen, wij zelf! 

 

Die zelfde dag doden de Wilde Honden nog een Eland jong. Er stonden heel wat voertuigen om heen, maar verwend als wij waren zijn we direct doorgereden. Uiteraard weer naar een bos met mooi licht. Dat is wat Mana Polls uniek maakt en kansen biedt op schilderachtige foto’s. Aan het einde van de middag nog even bij een Lagoon met Low Key aan de slag geweest. Ben zelf enthousiast over het beeld met Twee Afrikaanse Lepelaars en de Geelsnavel Ooievaar.

 

De volgende ochtend was er één voor echte vogelaars. We maakten een lange rit naar de Bijeneters, zagen vele Afrikaanse Zeearenden, een prachtige Tok en een Geelsnavel Wouw. Wat een genot om ook met andere ogen naar vogelfotografie te kijken . Meer uitzoomen ipv inzoomen en de omgeving veel meer betrekken. Natuurlijk had ik dat al wel vaker gedaan, maar met name als ik niet dichtbij kon komen.

 

 

Die ochtend zagen we ook Zebra’s het ideale dier voor Zwart Wit opnames. Ze stonden bij het hooi, dat is uitgestald om de dieren bij te voeren gezien de droogte. Een omstreden maatregel, waar  met name Olifanten en Zebra’s van leken te profiteren. Sommige Olifanten hadden het gezien hun conditie hard nodig. De moeders hadden moeite voldoende melk aan te maken voor hun jongen en er waren er al verschillende gestorven. De Zebra’s zagen er daarentegen zeer gezond en goed uit.

 

Onder de zware omstandigheden heeft Bushwel, de grootste olifant, veel volgers. Hij kan namelijk op zijn achterpoten staan en haalt hele takken  met bladeren en bloemen naar beneden. Bushwel was gezien in de omgeving van ons Camp Mana, en die middag gingen we er lopend op uit om hem en zijn gevolg te fotograferen. Het werd een onvergetelijke middag. Door Bushwel en zijn gevolg, maar ook door de prachtige zonsondergang. Die middag kon ik een aantal van mijn mooiste foto’s maken. Wat een feest!

 

De volgende vier ochtenden gingen we naar het “sprookjesbos”. Het licht was iedere ochtend prachtig. Op zijn mooist rond zonsopgang, maar tot 9 uur vaak prima. Daarna volgde dan nog een rit door het park. Het “sprookjesbos” bood ons Olifanten, Waterbucks, Zebra’s en Impala’s in de meest prachtige settings. Juist doordat we er veel tijd besteden konden we mooie beelden maken. Daarbij werd ik niet alleen geïnspireerd door Loulou, maar ook door Sarah, Patricia en Joke. Net een andere positie, net een andere belichting, net een ander moment gaven ieder zijn eigen kijk op het bos. 

 

 

Die middag troffen we Leeuwen bij tegenlicht, die nog lagen te eten van hun prooi. Ook de Gieren lieten zich zien. Wij stapten uit, liepen er iets naar toe, en bleven uiteraard op gepaste afstand. Helaas vergat ik mijn fototas en grote lens te pakken. De afstand en de hele moeilijk belichting maken het meer een mooie herinnering, dan mooie foto’s.

 

De volgende middagen werden besteed aan het vinden van mooie plekken en dieren voor de zonsondergang. Soms werkte de één niet erg mee en soms de andere. Uiteraard soms ook even wel en dan schoten we mooie beelden.

 

Opvallend vond ik overigens dat het aantal antilope soorten vrij beperkt is in Mana Pools. zeker in vergelijking met Kafue NP, waar ik later was deze trip. De mooie settings, het prachtige licht, de mogelijkheid om te voet te gaan en de aanwezigheid van Leeuwen, Olifanten, meewerkende Waterbucks en Wilde Honden maakt dit echter meer dan goed.

 

 

Mana Pools is een absolute aanrader! Ik kom er ongetwijfeld nog is terug! Het Camp Mana was top en Carl en Loulou een gouden koppel.

 

Hieronder vindt je nog een aantal van de gemaakte beelden. 

vr

16

aug

2019

Zes manieren van kijken op Helgoland en Düne

Afgelopen weekeinde was ik met Ed Klungers naar Helgoland en Düne. Ed stelde kort terug voor om er heen te gaan. Eerst dacht ik dat de periode verkeerd was, maar na wat googlen bleek ook Augustus een mooie tijd te zijn voor een bezoek.

 

De avond voor het bezoek de fototas gepakt. Naast de 100-400, mijn 70-200, 24-70en de 16-35 ingepakt. Mijn 500 mm lens thuis gelaten, omdat ik dacht dat we makkelijk dichtbij konden komen. Heb hem niet echt gemist. Had ook een flitser mee en daar heb ik veel mee uitgeprobeerd.

 

We vertrokken s-ochtends vroeg voor een autorit van ruim 4 uur uit Amsterdam naar Cuxhaven. Daar namen we de snelle ferry naar Helgoland. Die snelle ferry is iets duurder, maar het extra uurtje slapen was het wel waard. Tot mijn schande moet ik bekennen, dat ik me bovendien verslapen had en dat Ed mij wakker belde! We konden redelijk dichtbij de haven de auto kwijt en na de formaliteiten volgde een lekker kopje koffie.

 

Het eerste wat opviel, kort na aankomst ter plekke, was de massaliteit van de aantallen Jan van Genten. De eerste paar uurtjes wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik wilde fotograferen. Na enige tijd ontdekte ik dat ik op 6 verschillende manieren kon kijken en werken aan de beelden. Te weten:

 

  1. Registratie van de aanwezige dieren, of wel het zien van wat je ziet
  2. Detail van de aanwezige dieren, of wel het zien van de schoonheid op de vierkante meter
  3. Sfeer van het moment, of wel het zien van de impact van weer en licht
  4. Creatie vanuit de aanwezige dieren, of te wel het zien van wat er creatief mogelijk is
  5. Actie van dieren, of te wel het snel reageren op de actie die je ziet
  6. Vanuit de massaliteit van de aantallen, of te wel het zien van de kracht van het aantal.

In het vervolg zal ik beschrijven hoe ik deze manieren van kijken heb vertaald naar beelden. Daarbij zal ik zoveel mogelijk de beelden laten spreken. Zo moge duidelijk zijn dat het beeld waar dit blog mee begint een registratiebeeld is. Het beeld legt vast hoe de Jan van Genten broeden en nestelen op de rotspunten van het eiland. Registratiebeelden zijn vaak wat saai en laten mijn hart niet sneller kloppen. Tegelijkertijd heb je ze vaak wel nodig als je een verhaal wil vertellen met je foto's.

 

Spannender wordt het al als je een detail van de Jan van Gent vastlegt. Lastig daarbij zijn keuzes over de uitsnede, de details die je wel laat zien en de details, die je niet laat zien. Bij de uitsnede is mijn ervaring dat een vierkante uitsnede vaak uitstekend werkt. Zie ook mijn blog Oog voor detail, dat ik schreef over het fotograferen van details vorig jaar in Zuid Afrika.

 

Voorwaarde voor het maken van detailbeelden is wel dat je voldoende dichtbij kunt komen. Voor de Zeehonden, waar je op 30 meter afstand moet blijven was het bv lastig om detail foto's te maken. Ook voor kleine vogels is dat meestal niet mogelijk. Drie voorbeeldbeelden staan hieronder.

De detailbeelden, die ik hierboven staan, raken wat mij betreft ook aan sfeer en creatieve beelden. Waarmee maar gezegd is dat de indeling in zes manieren van kijken niet elkaar uitsluit.

 

De sfeer van het moment heeft vaak te maken met het licht en het weer. Wij hadden de pech dat de meeste zonsondergangen tegenvielen. Veel wind, storm zelfs en wolken zonder veel zon. Daarom de kleine beetjes zon aangegrepen om toch sfeerbeelden te maken. 

 

Het effect heb ik verhoogd door de Witbalans manueel in te stellen op Kelvin waardes van 7500 en hoger. Met wat extra verzadiging kon ik toch nog wat sfeerbeelden maken voor en tijdens zonsondergang. Het maken van de vooraf bedachte silhouette foto's kon echter niet. Er was simpelweg te weinig tegenlicht voor dergelijke beelden.

 

Sfeerbeeld kan ook gemaakt worden met behulp van het weer. Tijdens de storm, werden wij bijna weggeblazen en pakte donkere wolken zich samen boven ons. De zee werd erg donker en de Jan van Genten stonden met hun kop van ons af bijna stil in de wind. De sombere sfeer zit in het beeld dat hier onder staat. Er staat ook een beeld van een jong Zeehondje tijdens de zandstorm, die over ons heen raasde op Düne. Tijdens die zandstorm is ook het beeld van de Kanoet genomen. Dit beeld is één van mijn favorieten van deze reis.

Sfeerbeelden zijn het type beeld, waar ik de laatste tijd, veel naar op zoek ga. De foto's onderscheiden zich nadrukkelijk van de registratiebeelden en maken het mogelijk mijn gevoel in het beeld te leggen.

 

Om creatief aan de slag te gaan had ik vooraf drie technieken in gedachte. Allereerst de High Key techniek, waarbij je bewust overbelicht. Onlangs deed ik er nog een workshop over. Dat wil niet zeggen dat al mijn beelden ook geslaagd zijn. Uiteraard is het ook een kwestie van smaak.

 

De tweede techniek is Low Key. Het tegenovergestelde van de High Key benadering. Bewust onderbelichten, waardoor alleen de lichte delen zichtbaar blijven. Ik durf dat niet zover door te voeren als wellicht nodig is om onderscheidende beelden te maken. De aanwezige rotsen gaven zodra de schaduw er opviel wel goede mogelijkheden. Ook omzetting in zwart wit heb ik geprobeerd.

 

De derde techniek is het bewust accepteren van bewegingsonscherpte. Ik heb geprobeerd daar ook aansprekend beeld mee te maken. Heb daarbij gewerkt met langere sluitertijden in combinatie met mijn flitser. Dat is een kunst waar ik me verder in wil verdiepen. De combinatie van flitstechniek met langzame sluitertijd vergt nog veel oefening. Iets om de komende tijd verder mee te gaan!

Kan me goed voorstellen dat dit soort beelden de wenkbrauwen doen fronsen. Het is immers bovenal een kwestie van smaak of je hier waardering voor hebt. Zo weet ik bv zelf niet of ik de Zeehonden kop mooi vind. enerzijds trekt mij het subtiele in het beeld, anderzijds is het wellicht meer een tekening en twijfel ik over de compositie.

 

Er was uiteraard actie genoeg om vast te leggen. Jan van Genten in vlucht ten overvloed. Daarbij was de windrichting wel van belang. Ze hangen in de wind en daarom zijn lang niet altijd de ogen scherp te krijgen. Naast zichtbaarheid onder invloed van de windrichting, speelt de lichtval een belangrijke rol. Het bekvechten van de Jan van Genten bood ook een prachtige kans. Net als het voeren van de jongen. De beelden hieronder zijn daar een voorbeeld van.

 

De actie bij de Zeehonden liet vaak wel wat te wensen over. Ze lagen veelal een beetje te slapen op het strand van Düne. Door ze in totaal drie keer te bezoeken, lukte het ook hier om actie beelden te maken. De beelden van het zwemmen en stoeien in het water zijn soms ietwat saai. Komt denk ik ook doordat een deel van de actie zich niet laat zien, daar het zich afspeelt onder water.

 

De jonge Zeehondjes waren iets actiever en soms ook wat meer geïsoleerd van de groep. Hun speelse karakter bood leuke kansen voor actiefoto's. Hiernaast een leuk voorbeeld daarvan.

Zoals te zien is aan bovenstaande foto's zijn er ook momenten waarop de Zeehonden collectief in eens de zee in snellen. Leuk om te zien en gelukkig lukte het ook dit vast te leggen.

 

Om de massaliteit goed vast te leggen had ik mijn groothoek lens mee. Uiteraard begonnen met een beeld iets van boven. Door het groothoek effect kon ik de donkere en imposante luchten onderdeel maken van het beeld.

 

Gezien die imposante luchten leek het me ook leuk om te kijken of ik met de groothoek vliegbeelden kon maken. Alleen als de Jan van Genten vlakbij vlogen kon dat. Dat er ondertussen vogelpoep landde op onze kleding en apparatuur, moest ik op de koop toe nemen. Met één van de zo gemaakte beelden ben ik best blij. Hij staat hieronder.

 

Ook een combinatie van actie en massaliteit leek mij leuk om vast te leggen. Daarvoor wilde ik het bekvechten vastleggen met groothoek. Liggend op de grond vond de actie net achter de afrastering plaats. Lastig omdat er soms schaduw van, of een deel van de afrastering in beeld kwam.

 

Onze laatste avond had ik het idee om een groothoekopname te maken met een wat langere sluitertijd en met de flitser op verschillende standen. Helaas heb ik niet per foto opgeschreven welke flitstechniek ik gebruikt heb, maar de beelden zijn een combinatie geworden van creativiteit, massaliteit en actie. Kwestie van smaak of je ze mooi vindt. Zelf ben ik er nog niet helemaal tevreden mee.

Terugkijkend op dit weekend kan ik nagenieten van de vele uren fotograferen en het gezelschap van Ed. Heerlijk om je zelf zo uit te dagen en het pad van registratieplaatjes meer en meer te verlaten.

zo

21

jul

2019

Zoogdieren in de nacht

Enige tijd geleden zette Henri van Vliet foto's op Facebook van Zoogdieren gefotografeerd vanuit zijn hut. Prachtige en in zekere zin jaloersmakende beelden. Ik nam mij voor, om zodra de mogelijkheid zou bestaan, de hut te huren. Zelf doen blijft toch het allerleukste.

 

Toen op Facebook verscheen dat de hut nu gehuurd kon worden, reageerde ik dan ook direct. Zodoende had ik deze week als eerste huurder de kans foto's te maken. Oorspronkelijk zou ik 1 nacht gaan, maar mede dankzij de support van Henri kon ik er twee nachten van maken.

 

De eerste keer was afgelopen dinsdag. Thuis besloot ik o.b.v. de instructie vooral lenzen in te pakken met een beperkt tele-bereik. Het maximale was 200 mm. Daarbij lette ik uiteraard op de lichtsterkte van de lenzen. Het maximale was 2.8. Uiteindelijk had ik mijn 24-70 mm, mijn 50 mm, mijn 100 mm en mijn 70-200mm lens bij me. De 24-70 en de 50 mm lens heb ik niet gebruikt. Maar goed, als ik niet ver hoef te lopen, geldt voor mij het adagium, beter mee verlegen dan om verlegen.

Vol enthousiasme stapte ik in de auto. Proviand en fototas mee en gekleed tegen de nachtelijke kou. Henri wachtte mij al op met een kop koffie en gaf tekst en uitleg. O.a. over het gedrag wat je kunt verwachten van Wild Zwijn en jongen, Vossen, Das en Boommarter. Het is uiteraard cruciaal zo min mogelijk geluid te maken en zo stil mogelijk te zitten. Mijn proviand bleef daarom achter in de auto.

 

Verder gaf hij uitleg over de instellingen waarmee hij fotografeert. Hij gebruikt zelf veelvuldig een Sigma 105 mm 1.4 lens uit de Art serie. De lichtsterkte van dit relatief zware objectief, stelt hem in staat te fotograferen met ISO 1600. Op f1.4 krijgt hij door het beperkte aantal mm nog steeds scherpe beelden. Bij f2.8, wat de meeste lenzen, die ik bij me had kunnen, kom je dan uit op ISO 3200. Het is van groot belang in 1 keer goed te belichten, daar oplichten ruis in de foto naar boven haalt. Henri liet mij zijn lens uit proberen en ik moet zeggen, dat ik overwogen heb hem zelf ook aan te schaffen.

 

Na de uitleg gingen we naar de hut. Het is een tweepersoonshut, maar daar ik alleen was kon ik mooi in het midden zitten. Met twee personen kan ook, maar het risico op schrikreacties van de dieren is dan denk ik groter. Bovendien zit je er dan iets schuin voor.

Het hutje heeft een klein waterplasje, wat het mogelijk maakt om mooie reflecties te krijgen. Henri had het water al schoon gemaakt en bijgevuld. De setting wordt verlicht met LED lampjes, die continu branden. De dieren zijn daardoor aan het licht gewend geraakt. Die gewenning heeft overigens een jaar geduurd.

 

Henri verzorgde het voer, terwijl ik mij installeerde. Na nog wat tips vertrok hij, en viel de nacht langzaam in. Je hoort allerlei geluiden en al vrij snel zag ik een muis rondrennen door de stapel takken aan de linkerkant. Ook zag ik een rat, maar beide bleven binnen de dekking. Bij mijn tweede bezoek pakte dat anders uit en at de Bruine Rat een behoorlijk deel van het voer, dat bestemd was om de Vos te lokken. 

 

Na enige tijd kwam er een Vos in het zicht. Eerst liep die op behoorlijke afstand voorbij, maar enige tijd later kwam die voorzichtig dichterbij. De Vos was zeer schichtig en reageerde op iedere beweging en klik van de camera. Het beste kun je hem eerst laten eten en wennen.

Dat het een lastig dilemma is, wanneer druk ik af en hoeveel geduld heb ik, blijkt wel uit de resultaten van mijn eerste bezoek en mijn tweede bezoek. De foto van de Vos aan het begin van dit blog maakte ik de eerste keer. Dat was voor het uitgebreide eten. Bij het tweede bezoek aan de hut, afgelopen nacht heb ik gewacht tot de Vos gegeten had. Die was namelijk wederom zeer schichtig. Alleen ging hij nooit eten en heb ik geen foto van de Vos.

 

Later die eerste nacht keerde de Vos nog een aantal keren terug. Doordat het licht allerlei insecten trekt, kwamen er meer en meer insecten in het water, waardoor je soms wat hinderlijke vlekjes bij de reflecties krijgt. Die zijn uiteraard in de nabewerking prima te verwijderen.

 

Rond 1 uur werd het stiller. Af en toe hoorde je in het bos nog geluid. Zo hoorde ik een luide schreeuw van een Wild Zwijn en het krijsen van de Bosuil(en). Om 3 uur overwoog ik naar huis te gaan, maar toen even later er een schim te zien was van de Boommarter, besloot ik te blijven zitten. Tegen 4 uur kwam de Vos nog langs. Daar ik nog terug wilde naar Amsterdam besloot ik vervolgens het voor gezien te houden. Om 5.15 kwam ik thuis, moe maar voldaan en overtuigt dat ik graag nog een keer terug wilde. 

 

Henri bood mij die gelegenheid voor afgelopen nacht. Gezien mijn ervaring met het terugrijden de vorige keer had ik besloten een hotelkamer te boeken vlakbij. Dat is per slot van rekening veiliger!

 

Uiteraard was de instructie tijdens de kop koffie nu beperkter. Henri vertelde over zijn recente ervaringen en waarschuwde me voor het rijden terug naar het hotel. ER kon sprake zijn van overstekend wild. Gelukkig maar, want toen ik terugreed, om 4.30 uur, staken er Edelherten over! De camouflage van de hut was verder verbeterd en de setting iets aangepast. Dit keer lieten muis en Bruine Rat zich beter zien en vastleggen. Had daar wel mijn 70-200 mm lens voor nodig, waarmee ik op ISO 4000 uitkwam. Je merkt dat doordat de Bruine Rat kleiner is, je minder profiteert van het aanwezige licht. De AV stand van de camera liet zich enigszins misleiden. Ik heb de instellingen daarom aangepast naar volledig manuele belichting.

 

Van de grote zoogdieren was de Vos, der eerste die even langs kwam. De Vos was zeer op zijn hoede en liep vrij snel weg. Vanuit het donker hoorde ik ineens gekrijs en het geluid van rennen. Niet veel later kwam een Zeug met drie Biggetjes langs. Wat indrukwekkend groot is de Zeug. Kreeg die niet eens goed op de foto. De 105 mm lens had ik op mijn 1 D Mark IV gezet en de cropfactor van 1.3  hielp ook niet. Met de 70-200 nog wat beelden geschoten en daar ben ik wel tevreden over. Er werd volop gegeten en ik wilde niet teveel verstoren, waardoor ik uiteindelijk geen moment heb waarop één van de Biggen opkijkt. Een goede reden om nog een keer terug te gaan :-) !

 

De Vos kwam weer en keek nog even rond en vertrok. Daar ook muis en Bruine Rat zich niet meer lieten zien, ben ik na een uur gaan kijken. Zoals ik al verwachte was al het voer op. Heb het voer bijgevuld en ben gaan wachten. De muis liet zich weer zien, maar voor de Vos moest ik wachten to 3.45. Maar weer vertrok de Vos zonder te eten. Hopend op de Boommarter wachtte ik nog tot 4.25 uur. Maar de slaap kreeg de overhand en ik besloot terug te gaan naar het hotel. 

 

Al met al een schitterende ervaring en een absolute aanrader. Als je de hut wil boeken kun je Henri contacten via Facebook. Het kost 139 Euro. Dat lijkt een fors bedrag, maar gezien het vele werk, dat er in zit, en de unieke setting en kans in mijn ogen heel begrijpelijk. Hieronder nog wat beelden.

ma

27

mei

2019

Experimenteren met meervoudige belichting

Al tijden liep ik rond met het idee om meer tijd te besteden aan macrofotografie. Om te oefenen volgde ik een workshop Creatieve Macrofotografie bij Loulou Beavers. Daar beleefde ik veel plezier aan. Maar tegelijkertijd bleef het aantal macrofoto's wat ik daarna maakte beperkt. Wel experimenteerde ik af en toe met meervoudige belichting.

 

De discipline om de macrolens in de tas te stoppen had ik nog wel, maar in het veld ging de eerste aandacht met name naar de vogels en vossen. Tegen mijzelf gaf ik als reden dat er teveel wind stond, of dat het licht niet goed was, of dat het onderwerp niet interessant was. De enige manier omdat te veranderen was met alleen macrolens op stap gaan.

 

Dat voornemen heb ik onlangs in de praktijk gebracht tijdens een week vakantie in Griekenland. Naast mijn macro lens had ik een 24-70 en lensbaby lensjes bij me. Kortom alle gelegenheid om aan de slag te gaan met macrofotografie. Uiteindelijk ben ik daar 4 ochtenden met vaak veel wind en twee keer zon en twee keer bewolking op stap gegaan. Daarbij heb ik alleen mijn 100 mm macrolens gebruikt.

De eerste ochtend bleef ik voornamelijk in de tuin ven het hotel en fotografeerde ik naast typische tuinbloemen, vooral insecten. Best een lastige klus, waarbij mij direct opviel dat het maken van creatieve insectenbeelden nog te hoog gegrepen was. Ik besloot dan ook de volgende ochtend buiten het terrein van het hotel te gaan, op zoek naar bloeiende bloemen.

 

De eerste creativiteit liet ik los op een lange aar van een voor mij onbekend gras. Die zwiepte wat rond in de wind en ik wilde dat gevoel vastleggen met meervoudige belichting. Ik werk met Canon en in mijn camera kun je op 4 manieren beelden combineren. Dat gaat door de standen donker, helder, gemiddeld en additief.

 

Voorzichtigheidshalve begon ik met gemiddeld en dat liet vooral de beweging zien. Dit kwam mede doordat ik telkens op de zelfde aar focuste en de lucht als achtergrond vrij somber was, die ochtend. Al snel keek ik naar de mogelijkheden van helder en van additief. De foto die hierboven staat maakte ik op de laatste ochtend met de helder-stand bij opkomende zon. Ik heb ook veel foto's gemaakt met de additief-stand van deze aar en dat leidt op een bewolkte ochtend tot beelden als hier onder.

Delen van de aar vallen nu weg door overbelichting met 2/3 stop tot 1 stop. Dat bood leuke mogelijkheden en al doende keek ik ook naar de impact van de verschillende witbalans mogelijkheden.

 

Naast auto probeerde ik de Kelvin waarde rond de 7000 of soms zelfs iets hoger, maar ook rond de 3600 uit. Dat leidde to veel verschillende foto's, maar uiteindelijk blijkt thuis dat ik ze maar beperkt mooi vind. Dit heeft te maken met de gekozen diafragma waarde f4.0 of lager, waardoor vaak maar een beperkt deel scherp blijkt. Een hoger F-getal leidde tot teveel bewegingsonscherpte. De onscherpte is naar mijn mening bij het beperkte beeld niet altijd mooi.

 

De beelden gemaakt met de donkerstand werden vaak te druk en wat mij betreft te somber. Ze pasten niet bij de rust en kalmte van het mooie Griekse platteland.

 

Soms wilde ik even van de aar weg om opnieuw inspiratie op te doen. Zo ging ik opzoek naar klaprozen. Ook die zwiepten in de wind en ik heb er veel moeite in gestopt om er iets van te maken. De foto eerder in het blog heb ik gemaakt door twee scherpe beelden te maken in meervoudige belichting met de helder-stand. Je ziet de beweging en toch iets van beide bloemen door dat ik eerst op de één en daarna op de ander scherp te stellen.

 

Uiteraard heb ik ook een scherpe en een onscherp beeld gecombineerd in meervoudige belichting. Al snel bleek mij dat als je zonder statief werkt het handig is eerst het onscherpe beeld te maken. Dat deed ik door eerst scherp te stellen, en daarna handmatig de lens naar onscherpte te draaien. Daarbij is het leuk om te kijken wat het doet als je de scherpte verder naar achteren verplaatst of juist naar voren haalt. Over het algemeen vond ik de beelden waarbij ik de scherpte naar voren haalde mooier.Het resultaat hier naast heeft iets van een impressionistisch schilderijtje.Nog wel van een slechte schilder, want ik ben er nog niet heel tevreden mee. 

 

De laatste twee dagen had ik strak blauwe luchten bij zonsopgang en ben ik met name gaan kijken wat ik kon met tegenlicht. Bij meervoudige belichting had ik er grote moeite mee. Veel beelden werden wat overbelicht en met name bij de additief-stand kreeg ik het niet werkend. Heb geprobeerd dat met extra onderbelichting op te lossen, maar was niet tevreden met de resultaten. 

Ook de helder-stand was niet optimaal, maar met de gemiddeld -stand kon ik onder deze omstandigheden, juist wel uit de voeten. Ik maakte er het beeld met klaprozen hiernaast mee, en hoewel nog niet helemaal wat ik zou willen vond ik het toch wel een geslaagde poging. Thuis vond ik sommige elementen in een donkerder beeld mooier en andere juist weer minder.

 

Aan het einde van de week realiseerde ik mij dat het uiteraard allemaal veel beter kan, maar dat het vooral een zaak is van veel doen en kritisch naar de resultaten kijken. Kan het iedereen aanraden om gericht aan de slag te gaan met dit soort technieken. Het stimuleert je om nieuwe dingen te proberen en ik heb me voorgenomen het vaker te doen.

 

Had ik dan geen moment spijt dat ik mijn telelenzen thuis had gelaten. Uiteraard niet! Op 1 van de ochtenden zag ik heel even een vos, die ik graag had vastgelegd. Maar nu had ik in ieder geval ook niet de frustratie dat,  hij mij te snel af was!

 

Tot slot nog een aantal foto's van deze dagen. De meeste zijn gemaakt met meervoudige belichting, maar de insecten en een enkele bloem ook niet!

ma

25

mrt

2019

Lensbaby Sweet 50 workshop

Al weer enige tijd ben ik in bezit van een setje Lensbaby lensjes. Lensbaby lensjes staan bekend om de mogelijkheden afwijkende en bijzondere foto's te maken. Op de website van Lensbaby vindt je allerlei instructie filmpjes en voorbeeld foto's. De foto's spraken mij aan en vandaar dat  ik op verjaardagen mij, die kado liet doen.

 

Uiteraard ben ik er mee gaan fotograferen. Met niet al te bijzondere resultaten tot gevolg. Vandaar dat ik op zoek ben gegaan naar een workshop om er meer over te leren. Al snel vond ik op internet dat één van de experts in Nederland, Andrea Gulickx is, en dat zij workshops geeft. Ik zou al in Februari aan een workshop deelnemen, maar die werd afgelast vanwege het slechte weer. Maar gisteren was het dan eindelijk zo ver.

 

We mochten op een schappelijke tijd (9 uur) verzamelen bij Vroeg in Bunnik. Daar kregen we allereerst een uitleg over hoe de lensje te plaatsen en weer los te maken. Dat is een handigheidje, waar ik enorm mee heb lopen klungelen. Onmiddellijk werd duidelijk waarom. Het kleine macro ringetje hoort niet in de grote geplaatst, maar daarachter. Ben achteraf blij dat ik hem er nog goed uitgekregen heb. Verder werd me direct duidelijk dat mijn dioptric niet helemaal goed stond om met mijn leesbril scherp te kunnen stellen.

 

Na de uitleg stapten we in de auto om naar de Botanische Tuin te gaan in Utrecht. De geplande locatie in Amelisweerd kent op dit moment teveel bouwactiviteit en te weinig mooi bloeiende bloemen om te experimenteren. De botanische tuin, toegankelijk met een museumjaarkaart, is een ideale plek om is stevig aan de slag te gaan. 

Het eerste wat we oefenden was scherpstellen met de lens niet gebogen. Naast de ring waar je aan kunt draaien is de beweging van het bovenlichaam een hele handige techniek, die ons geleerd werd. Het verklaart ook gelijk, waarom het werken vanaf statief, dat ik tot nu toe af en toe deed, niet optimaal is. Heb mijn statief ook nog even geprobeerd, maar dat werkt echt minder.

 

Nog steeds zijn veel van de foto's die ik maakte niet scherp. Verder is de scherpte van de, Sweet 50, waar wij de hele dag mee werkten, niet te vergelijken met de scherpte van de prime 500 mm lens, waar ik in vogelfotografie veel mee werk. Er is eerder sprake van een softe scherpte, zoals mooi te zien is op de afbeelding hiernaast.

 

Na enige uitleg mochten we vervolgens aan de slag met de buiging van de lens. Dat is nog weer een stukje lastiger. Voordat je het weet buig je te ver door en krijg je het beeld niet meer scherp. Verder merkte ik, dat ik zo gewend ben naar het scherpstelpunt te kijken in de zoeker, dat ik daardoor soms de lens wel boog, maar het scherpstelpunt toch in het midden zette. Je krijgt overigens bij een positie teveel aan de kant of in de hoeken ook geen scherpte.

 

Ook nu weer kan ik er best veel weggooien vanwege gebrek aan scherpte. Andrea raadt overigens aan om later nog is terug te kijken, om te zien of de foto's je alsnog bevallen. Best lastig, met mijn iets te beperkte geduld.

Tijdens het oefenen loopt Andrea actief rond en geeft zeer waardevolle adviezen. Die adviezen gaan over scherpstelling, buiging van de lens, achtergrond en nog veel meer. Zo adviseerde ze mij, bij het beeld hiernaast, om de witbalans aan te passen, waardoor de blauwe tint in de foto ontstond. Bij het overzicht van de gemaakte foto's staat ook de foto op de automatische witbalans stand.

 

Voor dat ik het wist was het 12 uur geweest en zochten we een iets beschut plekje om de boterhammen op te eten. Ondertussen kregen we nog wat meer uitleg van Andrea. Ondertussen bekeek ik de eerste resultaten en daardoor aangemoedigd liep ik met de groep mee naar de kas.

 

In de kas werd het tijd voor nog abstractere beelden van bv bladeren en lijnen en waterdruppels. Moest even schakelen om te zien wat er kon, maar ontdekte al gauw dat door en langs blad fotograferen ook met deze lens leuk kan werken. Heb dat ooit van Loulou Beavers geleerd in de Vlinderworkshop en moet eerlijk bekennen dat ik meestal relatief weinig met die kennis doe. 

 

In de kas heb ik een tijdje geprobeerd om ook bewegende diertjes scherp te krijgen met de Lensbaby Sweet 50. Dat is echt bijna onmogelijk. Misschien lukt het met een slak, maar met de miertjes is dit het beste resultaat wat ik kon krijgen. Overigens heel leuk om te zien dat de miertjes de knop in kruipen, omdat die nu al nectar bevat.

 

Langzaam aan werd het drukker en drukker in de kas. Na verloop van tijd gingen we mede daarom weer naar buiten. Met de paraplu aan mijn statief vastgemaakt zette ik narcisjes in de schaduw. Het was heerlijk om al liggend en met de opgedane kennis, ze te kunnen fotograferen. Het beeld aan het begin van het blog heb ik toen gemaakt.

 

Met nog wat tips van Andrea eindigde de workshop tegen 15 uur. Ze biedt ook goede nazorg, want we kunnen drie foto's aanleveren voor feedback en tips. Middels een besloten Facebook groep kunnen we bovendien contact houden. Ook kregen we kort na thuiskomst nog een e-book met instructies. 

 

Al met al vond ik het zeer geslaagd. Andrea is een uitermate deskundige en prettige workshop begeleider en daarmee heeft ze mij goed op gang geholpen. Nu zal ik veel moeten oefenen en experimenteren. Oefening baart immers kunst en als je naar haar foto's kijkt, dan herken je het kunstzinnige. Tot slot nog wat beelden!

wo

16

jan

2019

Jufferkraanvogels fotograferen in India

Eind 2018 gingen we voor de derde keer in 6 jaar naar India. Net als de eerdere keren waren familiebezoek en cultuur belangrijke elementen van de reis. De vorige keren was er ook een groot aandeel voor natuur, maar dit keer beperkte zich dat tot het bezoek van een dag aan het Khichan Bird Sanctuary en van een ochtend aan het Kumbhalgarh Wildlife Sanctuary. Over dat laatste kunnen we kort zijn. Leuk om te doen, maar alleen als je er toevallig toch voorbij komt.

 

Het Khichan Bird Sanctuary is in de winter echter zeker een bezoek waard! Het begon ooit toen een Jain gelovige terugkeerde in zijn geboortedorp en bij gebrek aan werk door een familielid gevraagd werd de lokale vogels te voeren. In het Jain geloof bestaat een groot respect voor het dierenleven. In veel steden worden duiven gevoerd door gelovigen.

 

Al snel kwamen ook een klein aantal Jufferkraanvogels (Demoiselle Cranes) een graantje meepikken. Dat was het begin van een winter op winter groeiend aantal. Tegenwoordig hoor je schattingen van 6.000 tot 10.000 vogels. Er is ook een aantal keren bij National Geographic Travel een artikel over verschenen. Wat de aantallen ook zijn, het moest fenomenaal zijn en daar wij de stad Jaisalmer zouden bezoeken en dan redelijk dichtbij het reservaat waren, was het besluit vrij snel genomen om er een bezoek aan te wagen. We besloten te slapen in het het nabijgelegen Phalodi.

Na een tijdig vertrek uit het prachtige Jaisalmer reden we in een kleine 2 uur naar Phalodi. Snel ingecheckt en vertrokken naar het Khichan Bird Sanctuary. Met behulp van Google Maps hadden we het vrij snel gevonden. Bij het uitstappen leek niets nog te wijzen op de aanwezigheid van de Demoiselle Kraanvogels.

 

Enthousiast liepen we de trap op naar het uitkijkpunt en zodra ik boven kwam viel mijn mond op van verbazing. Wat een indrukwekkend geluid van al deze Jufferkraanvogels en wat een prachtig gezicht. De Jufferkraanvogels stonden bij een waterplas tot vrij ver het veld in.

 

Vervolgens begon de echte uitdaging. Hoe maak je bij schel zonlicht en deze aantallen vogels mooie en aansprekende foto’s. Bovendien was de positie van waaruit ik kon fotograferen te hoog. Al snel probeerde ik naast het uitkijkpunt te komen, maar onmiddellijk vlogen een aantal vogels op. Dat kon dus niet echt goed.

 

Daarom geprobeerd overzichtsfoto’s te maken, die de massaliteit laten zien. Met mijn 24-70 lens op fullframe werkte dat maar beperkt. De afstand was meestal te groot. Met mijn 100-400 mm lens ging dat al stukken beter. Lastig blijft wel waar snijd je de foto af. Alle foto’s hadden afgesneden vogels. Het kan niet anders en is in mijn visie ook niet zo heel erg. 

Andere foto’s lieten zo veel vogels zien, die met name in het geval van vliegen elkaar overlapten en het geheel zeer onoverzichtelijk maakten. Ook is het lastig om vast te stellen waar je op wil scherp stellen. Dit alles gaf mij het inzicht dat ritme en synchroniteit belangrijke elementen zijn voor zulke foto’s. Door daar meer op te letten, minder foto’s te maken en te experimenteren met het scherpstelpunt, lukte het mij beter om acceptabele beelden te maken.

 

Af en toe kwamen er vogels redelijk dichtbij voorbij gevlogen en dat stelde mij in staat om vluchtbeelden te maken. Overbelichten was gezien de heldere lucht wel nodig, wilde ik voorkomen dat de vogels te donker werden. Zodra het aantal vogels in vlucht toenam werden de hier boven genoemde elementen steeds belangrijker. En die aantallen waren zeker groot als lokale honden of vee besloten de boel te verstoren.

 

Na enige tijd vertelde een lokale knul mij dat er een tweede plasje was op loopafstand. Bij dit grotere plasje stonden net zulke grote aantallen Jufferkraanvogels. Ook hier was een lage positie een grote uitdaging. Het plasje bevatte overigens ook behoorlijk aantallen andere vogels. Waaronder Slobeenden, Wintertaling, Steltkluten, Kemphanen, Oeverloper en Kleine Strandloper. Ook hier enige tijd gefotografeerd. Daarna even terug naar de auto om iets te eten en uit de zon te zijn. In overleg met de chauffeur en mijn vrouw besloten we te blijven tot zonsondergang. 

Op mijn telefoon had ik al gekeken waar de zon onder zou gaan. Ook mogelijke beelden had ik al voor ogen. Daarbij speelde tegenlicht een belangrijke rol. Silhouette vluchtbeelden en als mogelijk ook lage beelden van staande Jufferkraanvogels, tegen de zon in. Dat laatste bleek om twee redenen niet te gaan.

 

De eerste was dat de zon achter de bebouwing onderging en dat er een nevelachtige bewolking was, die de zon ruim voor zonsondergang blokkeerde. De tweede was, dat ik wel een lagere positie had gevonden in een kuil langs de weg, maar dat ik nog steeds niet laag genoeg kon komen en ook nog de juiste hoek moest hebben richting de ondergaande zon.

 

Uiteindelijk ben ik tegen zes uur teruggelopen naar de auto. Onder de indruk van wat ik gezien en beleefd had en benieuwd naar de beelden. Ik had relatief weinig tijd gehad om terug te kijken en was bovendien regelmatig benaderd door lokale bewoners voor een praatje en het verzoek om te mogen kijken op mijn camera of door de Swarovski kijker, die ik mee had. Ze waren verbaasd over wat ze zagen en bleven vaak rondhangen. Uiteraard ook hopend op een kleine bijdrage van mijn kant. Meestal doe ik dat niet, daar anders het halve dorp langs komt.

Daar we niet wisten hoe laat en waar de volgende ochtend gevoerd werd spraken we met de chauffeur af om al om 6.30 uur weer te vertrekken. Bij ons vertrek naar en bij de aankomst bij het Sanctuary was het nog donker. Al snel werd het wat lichter en vlogen de eerste Jufferkraanvogels over. Ze gingen niet bij de watertjes zitten, maar vlogen door. Daarmee werd duidelijk dat dit niet de voerplaats was. Bij het vragen aan de voorbijgangers kregen we als aanwijzing verder op in het dorp. We besloten op zoek te gaan en na geruime zoektijd vonden we rond 8.30 de juiste plek.

Al snel werden we uitgenodigd om bij de buurman op het dak te komen. Hij is zeer actief bij de bescherming van de Jufferkraanvogels en heeft o.a. met succes gestreden tegen elektriciteitsmasten, die de aanvliegroutes beperkten. Ook verzorgd hij gewonde dieren en is hij betrokken bij het voeren. Terecht is hij heel trots op wat hij bereikt heeft en liet hij ons kranten en tijdschriftartikelen zien over zijn werk. 

 

Hij vertelde ons ook geduld te hebben. Het was koud en er hing laaghangende bewolking. Een mooie gelegenheid om ook wat te experimenteren met bewogen beelden. Blijf dat lastig vinden, maar heb onderin toch een beeld opgenomen om het te laten zien.  

 

Geleidelijk aan kwamen steeds meer Demoiselle Kraanvogels overgevlogen en streken in de omgeving neer. Na verloop van tijd stegen ze op en landen in het landje naast het overgeleverd. Zoals de buurman al had aangegeven kwam het vervolgens echt op gang. Duizenden Jufferkraanvogels kwamen van het graan eten op de binnenplaats. Een enorm indrukwekkende vertoning, die ik geprobeerd heb vast te leggen. Door de enorme aantallen en het soms moeizame licht heb ik veel minder foto’s gemaakt dan ik verwacht had.

Om 10.30 moesten we weg, om nog enigszins bijtijds in Pushkar aan te komen. Vol van wat we meegemaakt hadden, en met bijna 2000 beelden van Jufferkraanvogels op mijn geheugenkaartjes. De onderstaande selectie geeft er een beeld van!

zo

18

nov

2018

Tegenlicht

Toen ik ooit met fotograferen begon, kreeg ik het advies fotografeer niet tegen het zonlicht in. Daar heb ik me lang aan gehouden, maar de afgelopen jaren ben ik meer en meer tegen het zonlicht in gaan fotograferen. Lang niet altijd met succes, maar persoonlijk vind ik dat er regelmatig bijzondere beelden bij zitten. Tijd om er een blog aan te wijden.

 

Ik gebruik eigenlijk twee verschillende manieren om met tegenlicht om te gaan. Enerzijds is dat werken met silhouetten en anderzijds is het werken met tegenlicht dat door de bomen heen valt of op een andere manier wordt gebroken.

 

Zo was ik in oktober een aantal ochtenden te vinden in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Wetend uit welke hoek de zon het bronstdomein zou binnenvallen, lag ik een aantal ochtenden te wachten. Soms brak de zon prachtig door, maar lieten de mannetjes Damherten het afweten. Op andere momenten waren zij er wel, maar de zon niet. De eerste keer dat ze er wel allebei waren was het te laat op de ochtend. Het plan werkte niet. Niet getreurd en doorgezet. Op de vijfde ochtend was het raak en kreeg ik de kans het beeld hiernaast te maken.

Voordeel bij deze foto was dat de zon net ietsje hoger stond. Daarmee was de hoeveelheid licht ook wat beperkt, waardoor ik maar 1/160 sec overhad bij de vrij hoge ISO 1250 en f5.6.

 

Meer licht had ik eerder op de Hoge Veluwe tijdens de Edelhertenbronst bij zonsondergang. Op het Reemsterveld heb je tijdens de bronst vaak mooie foto omstandigheden. Uiteraard moet het niet bewolkt zijn en ben je afhankelijk van de activiteiten van de Edelherten. Hier bleef het Edelhert vrij laag in het veld, dat geel kleurde van de ondergaande zon.

 

Door de witbalans iets op te schroeven in de camera kreeg ik het beeld hiernaast. Lastig is vaak dat je een deel van de lucht meepakt, waardoor een overbelichte plek overblijft. Had die zo klein mogelijk gemaakt en heb die middels uitsnede weggewerkt. Bij beide foto's komt het extraatje van de adem die wordt uitgeblazen.

Een ander mogelijkheid is het gebruik van silhouetten. Eveneens op het Reemsterveld tijdens de Edelhertenbronst, kon ik een aantal silhouette foto's maken. De zon was inmiddels nagenoeg onder en doordat de Edelherten boven op de heuvel liepen, kon bijgaand beeld gemaakt worden.

 

De afstand was vrij groot en daarom had ik ook mijn converter er tussen gezet. Bij silhouette beelden is dat niet erg nadelig. Door het sterke contrast is scherpstellen veel eenvoudiger, dan wanneer de zon nog niet onder is en je tegen het licht in fotografeert.

 

Leuke bonus bij de foto hiernaast was het voorbij vliegen van de Raaf. Altijd leuk als je een beeld in gedachte hebt en de vogel, waar je ook op hoopte werkt ook nog mee. Je kunt overigens ook op een heel andere manier werken met een silhouette. Dat kun je zien aan de volgende foto.

Hier is de achtergrond vrij donker en helpt het tegenlicht om een soort silhouette te maken. Het Reetje kwam drinken bij een waterplasje voor een fotohut in Hongarije. De hele middag was er nog niets gebeurd, behalve het voorbij kruipen van een slak van links naar rechts aan het einde van de waterbak. Dat had ik aangegrepen om te experimenteren met verschillende vormen van belichting. De mooiste beelden kreeg ik als ik flink onderbelichte.

 

Ik was er dan ook klaar voor toen dit Reetje even voorbij kwam. Met twee stops onderbelichting en verder verdonkeren in Lightroom resulteerde dit beeld. Het was voor mij een aansporing om dit vaker te proberen.

 

Vogels staan uiteraard ook hoog op mijn lijstje om met tegenlicht vast te leggen, maar tot nu toe is het nog niet vaak gelukt. Voorlopig moet ik het met name doen met silhouetje beelden bij ondergaande of opkomende zon. Hieronder vindt je meer resultaten van de afgelopen maanden

za

08

sep

2018

Marker Wadden voor vogelfotografen

Vandaag bezocht ik de Marker Wadden. Natuurmonumenten heeft het openingsweekend een speciale aanbieding, waardoor het eenvoudiger was om de Marker Wadden te bezoeken. Idee was om een idee te krijgen van de mogelijkheden voor vogelfotografen op het eiland, dat je mag bezoeken. Er zijn overigens vijf eilanden, deels nog in aanleg.

 

Ik vertrok om 8.45 uit Amsterdam, met in mijn tas 1 camera en een 100-400 mm lens. Verder een beschrijving van de wandeling, die je kunt maken. Daarin had ik gezien dat er een uitkijktoren, een vogelkijkscherm en een tweetal kijkhutten zijn. 

 

De boot uit Bataviahaven in Lelystad zou om 10 uur gaan. Het was een drukte van belang. In totaal waren er voor vandaag zo'n 1500 kaarten verkocht. De boot voer op tijd weg en deed er zo'n 50 minuten over. Gelukkig kon ik als één van de eerste aan land.

 

Snel langs het bandje gelopen, om als eerste richting de kijkhut de Duikeend te gaan. Deze hut is gebouwd met in gedachte dat je op ooghoogte kunt komen van eenden, die voor de hut komen. De hut is voor fotograferen prima. Je staat en op ooghoogte is inderdaad het water, althans als je zoals ik zo'n 1.85 lang bent. Er is een relatief klein watertje  voor de hut, met daarachter een schelpenstandje. Helaas zaten er vandaag geen vogels.

 

Vervolgens ben ik doorgelopen naar het kijkscherm. Onderweg verschillende meeuwen en sterns gezien. Iets te ver weg om goed te fotograferen. Voor het kijkscherm, met relatief erg kleine gaten zat niets. Grappig genoeg zat achter de plek waar ik stond in een gebiedje met veel moerasandijvie meer. Zeer grote aantallen Bontplekplevieren, Gele en Witte Kwikstaarten en grote aantallen zwaluwen vlogen weg, zodra ik in de buurt kwam. Veel vogels lijken te moeten wennen aan mensen.

 

Ik besloot vandaar een rondje te lopen, waarop ik Steenloper en Krombekstrandloper tegen kwam. Uiteindelijk bleek er één te zijn, die mee wilde werken. Languit in de klei gaan liggen en goed vies geworden, maar wel dit plaatje kunnen maken. Lastig is dat de wandelpaden hoger liggen, dan de randen waar de vogels in zitten. Zelfs als je dan op de grond ligt, krijg je nog niet alle voordelen van de lage positie. De tamheid was opvallend en ik zou niet verbaasd zijn als deze vogel verzwakt is.

 

Na het rondje besloten nog verder het eiland op te lopen tot het uiterste puntje. Er zijn daar een aantal zandduinen. Een lekkere wandeling in de steeds verder aanwakkerende wind. Wat tijdens de wandeling echt opviel zijn twee zaken, die deels vanuit het Markermeer worden aangevoerd.

 

Allereerst de resten van plastic, die je echt overal ziet. Of het nu doppen van flessen, delen van emmers of ondefinieerbaar is, het is duidelijk dat wij als mensen er een troep van maken.

Het tweede zijn de forse aantallen dode vogels. Zo dreef deze eend vanuit het water het strandje op. Was zelfs nog niet 100% dood, maar overleed ter plekke. Je ziet sowieso vrij veel dode vogels. Ik zag o.a. dode Grote Stern, Visdief, Watersnip, eenden en meeuwen. Volgens Natuurmonumenten is het aantal beperkt afgezet tegen de grote aantallen vogels op de Marker Wadden beperkt.

 

Terwijl ik terugliep ben ik nog langs een kijkhut gegaan. Die ligt minder laag en is inderdaad een echte kijkhut. Vandaar o.a. Bergeenden, Watersnippen, Kokmeeuwen, Zilvermeeuwen, Bontbekplvieren, Wintertaling, Canadese Ganzen, en Gele en Witte Kwikstaarten gezien.

 

Inmiddels was het op het eiland zeer druk. Het werd daarom lastiger om vogels te fotograferen en het leek mij daarom verstandig terug te gaan. De enige faciliteit, die ik nog niet bezocht had, de Uitkijktoren, heb ik gezien de drukte niet meer bekeken. Nadeel voor fotograferen zal ook hier de hoogte zijn, hoewel het maken van vluchtbeelden van groepen vogels in het broedseizoen of tijdens de trek wellicht goed mogelijk is.

Terug naar Lelystad met de boot was ook goed geregeld. Tegelijkertijd deed mij dat beseffen, dat voor een volgend bezoek ik een boot zal moeten regelen. Wellicht dat er op termijn een ondernemer is, die de oversteek aan gaat bieden, maar vooralsnog moet je met een eigen of gehuurde boot naar het eiland. Heel veel gedoe, voor een eiland, waar de mogelijkheden voor fotograferen uit slechts één hut echt goed is. Voor de rest zul je het moeten doen vanaf de paden. Maar tegelijkertijd moet het in het broedseizoen een walhalla zijn, gezien de grote hoeveelheden vogels. Tot slot nog wat beelden.

zo

26

aug

2018

Oog voor detail

Voordat we vertrokken naar Zuid Afrika vroeg ik me af welke fotografische experimenten ik wilde proberen. Het eerste op het lijstje stonden de plannetjes, die ik had voor Zimanga om te experimenteren met de nachthutten. Tweede op de lijst stond de gedachte om aan de slag te gaan met details van dieren. 

 

Grappig genoeg bleek tijdens de trip dat ik ook dit experiment met name uitvoerde in Zimanga. Om zo'n experiment te kunnen doen, moet ik allereerst volledig gefocust zijn en niet afgeleid worden. Verder is er een innerlijke rust nodig, die ik het eerste deel van de vakantie in Zuid Afrika veel minder had.

 

Maar wat bedoel ik eigenlijk met oog voor detail. De foto hiernaast is er een mooi voorbeeld van. Niet de hele Buffalo is in beeld, maar slechts een half hoofd. Tegelijkertijd is er een Red-billed Oxpecker, die het beeld wat spannender maakt.

 

De uitsnede is bewust vierkant om een lege plek aan de rechterkant te voorkomen en de aandacht vast te houden. Voor sommigen wellicht wat krap gekaderd, maar ik denk dat het beeld daar sterker van is geworden. Deze crop had ik overigens al in gedachte toen ik de foto nam.

Al bij het beschrijven van dit beeld merk je dat er voor dit soort foto's een aantal vragen zijn, die je moet beantwoorden. De eerste is wat breng ik in beeld en de tweede is wat laat ik weg. De derde gaat over de uitsnede en de vierde over hoe hou ik het spannend en aantrekkelijk om naar te kijken.

 

De Marabou Stork is een hele lelijke vogel. Bij één van de hutten kwamen ze zeer dichtbij en dat bood mij de gelegenheid om detailfoto's te maken. Al snel merkte ik dat de ogen een belangrijk detail zijn om vast te leggen.

 

Zo maakte ik een frontaal beeld met de twee ogen. Het staat onder aan dit blog. Toch miste ik iets van actie en besloot vervolgens dat de snavel er op moet. Op een volgende foto is de snavel volledig in beeld, maar dat werkt niet, doordat de relatief lange snavel veel ruimte overlaat.

 

De snavel moest dus deels weggelaten. Maar hoe zat het dan met de poten. Alleen de poten in beeld miste iets. Teveel poten in beeld en het detail ging verloren. Uiteindelijk besloot ik dat een klein beetje poot op de foto kon werken. Zo ontstond de foto, die hiernaast staat.  Waarbij ik het geluk had van de mooie lichtval, die voor mij dit beeld af maakt. Overigens wist ik hier bij het nemen van de foto, niet hoe ik hem exact zou croppen tot een vierkant.

 

Hieronder dire foto's, die ik maakte op weg naar dit resultaat.

Ook met de Olifanten deed ik zo'n experiment. Wat moest in beeld en wat kon ik het beste weglaten. Wil ik de volledige kop met slurf, of juist alleen het oog of toch ook de slurf. Hoe ga ik om met die grote slagtanden. Mogen er twee Olifanten op staan? Of alleen de poten? Welke uitsnede is eigenlijk het meest gepast? Eerlijk gezegd weet ik nog niet wat ik het mooiste vind. Oordeel zelf zou ik zeggen!

Dat poten een leuk onderwerp kunnen zijn blijkt uit de laatste foto, en was me al wel is eerder opgevallen bij reigers. Ook dit keer had ik er aandacht voor en dat leverde onderstaande beelden op. Het zijn achtereenvolgens poten van de Giraffe's en Leeuwen. Daarbij vind ik het Giraffe's beeld grappig, maar ik mis toch iets, al weet ik nog niet exact wat. De ene poot van een leeuw is te statisch, maar de foto met hangende Leeuwenpootjes, is daarentegen één van mijn favorieten. Ongetwijfeld ook een kwestie van smaak.

Het gaat overigens ook heel vaak mis. Geen enkele detailfoto, die ik maakte van de Neushoorn spreekt mij ook maar enigszins aan. Uiteraard wilde ik er één maken van de lippen, die het verschil tussen een Witte en een Zwarte Neushoorn weergeven, maar het was een nietszeggend beeld. Totaal niet spannend. Net als de detailfoto van de oren met daarin een Red-billed Oxpecker. De kop van een Neushoorn is minder sprekend dan die van een Buffalo, en een saaie foto was het gevolg.

 

Juist die Buffalo bleek zeer geschikt. Daarom tot slot nog drie beelden van details van Buffalo's.

wo

22

aug

2018

Beren in Slovenië

Met veel plezier kijk ik al een aantal jaren terug naar het fotograferen van beren in Finland. Bij mij bestond daarom de wens om nogmaals beren te fotograferen. Toen ik voor het eerst hoorde over de mogelijkheid om beren te fotograferen in Slovenië via Wildpix, was mijn belangstelling snel gewekt. Die belangstelling werd nog groter, toen de groep die eind mei, begin juni ging prachtige foto's toonden van o.a jonge beren. Ik besloot deze zomer nog te gaan.

 

Op 13 augustus begon mijn reis. Het plan was dat ik via Warschau naar Ljubljana zou vliegen. Eenmaal op Schiphol begonnen de problemen. De bemanning was te laat, kwam uiteindelijk helemaal niet opdagen en de eerste vlucht werd gecanceld. Bagage weer opgehaald, naar de LOT balie, waar een lange rij stond en vlucht werd omgeboekt naar Frankfurt en vandaar uit naar Ljubljana. Weer met de tas door de veiligheidscontrole en in Frankfurt regelen dat mijn bagage toch doorvloog naar Ljubljana. Dit alles leidde tot een vertraging van bijna 3.5 uur en het missen van de eerste fotosessie.

De volgende ochtend om 5.15 uur op, om rond 5.30 te zijn en snel te kunnen vertrekken. Dat bleek iedere ochtend een heel gedoe. Vaak waren er een aantal, voornamelijk franse gasten, wat laat. Het was die ochtend niet al te best weer. Het bleef die dag vrij donker en ook s'middags regende het. De eerste dag zagen we geen beren. Een kleine teleurstelling, maar met nog vele dagen voor de boeg en een gunstiger weersverwachting had ik alle hoop op kans later in de week.

 

Mijn bezoek aan de grot, wat standaard in het programma zit voor de volgende ochtend ingepland. Kon helaas niet aangepast worden. Eerlijk gezegd had ik liever eerst beren gefotografeerd. Voor mij was het de eerste keer dat ik in een grot fotografeerde. Wellicht lukte mij het daarom niet om een bijzondere foto te maken. Het beste resultaat staat voor de volledigheid in het overzicht met foto's.

 

In de middag gingen we naar een hut, die ook veel s'ochtends wordt gebruikt. Er worden regelmatig beren gezien en waren vol goede hoop. Rond 15.30 zaten we in de hut en rond 19.30 verscheen de eerste en enige beer van die middag. Uiteraard was het licht niet al te best meer, ook omdat het nog bewolkt was.

De tocht per auto is s'ochtends kort en daarna wacht een stevige wandeling berg op. De eerste dag was het even wennen, maar met een gestaag tempo kom je makkelijk boven. Helaas ging vele ochtenden een wat oudere Fransman mee, die met moeite en in een heel langzaam tempo boven kwam. Uiteraard moeten we bij elkaar blijven, met als resultaat dat het mooiste licht al snel na aankomst verdween. 

 

Daar zit ook de kern van de uitdaging van Beren fotograferen. Je bent op zoek naar de combinatie van de aanwezigheid van één of meerdere beren, met de juiste setting en een gunstige lichtval. Liefst ook op het oog van de beer, zodat de scherpstelling op het oog wordt vereenvoudigd. Valt het licht niet goed, dan is het onderscheid tussen het donkere oog en de donkere kop van de beer, veelal onvoldoende om een scherp beeld te krijgen. Uiteraard hou je daarbij oog voor de compositie en wil je liefst ook nog wat actie en zeker niet een beer die ligt te eten of met zijn kop omlaag rondloopt. Gezien de hoge bomen in het bergachtige gebied heb ik bv veel foto's gemaakt met een staand beeld.

 

De volgende ochtend zagen we twee beren aan het einde van de ochtendsessie. Helaas wederom met iets minder mooi licht. S'middags gingen we naar een andere hut, waar het licht echt top was. We hoorden wel geluiden in de bossen, mogelijk zelfs van een hond, maatberen kwamen er niet. 

 

We drongen daarom bij de eigenaar er op aan, om de volgende ochtend vroeger te vertrekken om zo onze kansen op de ideale combinatie van beren en licht te vergroten. Nadat we hem overtuigd hadden moeten we onze franse vrienden nog vertellen dat we eerder zouden vertrekken. Met heel veel gemor van met name de oudere man werd het geaccepteerd. Vol verwachting keken we uit naar de volgende dag.

Uiteraard ruim voor 5 uur op en al om 5.15 uur op stap. In een gestaag tempo klommen we omhoog en uiteindelijk kwamen we om 5.45 boven. Een kwartier voor zonsopgang vertrok onze begeleider, die het voer had uitgestrooid om de beren te lokken. Binnen 5 minuten verscheen de eerste beer. Helaas was het nog net iets toedonker en verdween de beer net toen de zon goed begon door te komen.

 

Gelukkig kwam er later een beer terug en konden we nog fotograferen met mooi licht. Zo schoot ik de foto, die hier naast staat tijdens deze sessie. Ook de collega fotografen in de hut hadden mooie beelden gemaakt. Maar de Fransen bleven mopperen en het bleef bij deze ene ochtend dat we vroeger starten.

 

Die middag gingen we naar een hut, die dicht bij de Kroatische grens licht. Een prachtplek, waar ik ook de daarop volgende middag ben geweest. Al vrij snel die middag hadden we een zeer aangename verrassing. Een Boommarter liet zich zien en vastleggen. Daarmee was mijn middag al geslaagd.

 

Verder kwamen er die middag twee beren voorbij. Die waren erg schichtig en verdwenen allebei heel snel. Waarschijnlijk komt dit doordat de jacht op beren in Kroatië intensiever is en de angst voor mensen daarom groter is. Mede daarom besloten we de volgende dag om niet direct te fotograferen en te wachten tot ze iets meer gegeten hadden.

 

Aan het einde van de sessie werd het erg donker, maar lieten 4 Boommarters ons genieten. Ze renden rond snoepten van de aanwezige voedselresten en lieten zich zelfs met heel hoge Iso nog vastleggen. De Duitse professional, die met mij in de hut zat, gaf mij enkele goed tips over fotograferen met hoge Iso en ruis. Belangrijkste daarbij is direct goed belichten, zodat je niet hoeft op te lichten, wat extra ruis zichtbaar maakt. Verder kun je in Lightroom je verscherping aanpassen, zodat alleen de scherpe delen worden aangescherpt. Je voorkomt ook daarmee extra ruis.

De twee laatste dagen zag ik wat meer beren. De ene dag 4 en de andere dag 2. Daar kwam bij dat op beide dagen in de middag het licht mooi was. Zelfs dan merk je dat als de beer niet op de juiste plek gaat staan, dat je er niet optimaal van kunt profiteren.

 

Op de ene locatie moest ik met mijn 500 mm lens aan de slag om de beren een beetje goed vats te leggen, en kwam de beer hiernaast vlakbij. Op de andere locatie fotografeerde ik met mij 70-200 mm lens op mijn 1 D Mark IV. Wel moest ik voor de foto boven aan het blog nog iets droppen. Lichtsterkte van lenzen is overigens cruciaal. Ik heb mijn 100-400 lens niet gebruikt. Het is daar in het bos veelal te donker voor.

 

In vergelijking met het fotograferen van beren in Finland vallen een aantal zaken op. Allereerst zijn er in Finland grotere beren. Redenen zouden kunnen zijn het vegetarisch dieet in Slovenië en het intensievere jagen aldaar. De meeste beren worden in Slovenië niet ouder dan 5 jaar.

 

Tweede verschil is dat er in Finland meer verschillende settings waren. In Slovenië fotografeer je met name in bossen in het karst-gebergte. Een derde verschil is dat je in Slovenië overdag en in Finland s'nachts (was wel in juli) fotografeert.

 

Een vierde verschil is de kostprijs. Finland kostte voor 4 nachten net zoveel al een week in Slovenië. Beide zonder de kosten van de vlucht mee te rekenen. Voor zover ik mij kan herinneren waren die voor Finland hoger!

 

Tot slot een aantal beelden van deze mooie reis.