Sinds enige jaren hou ik me bezig met natuurfotografie. Het begon allemaal met het fotograferen van vogels. Nog steed ligt binnen de natuurfotografie vaak de focus op het maken van foto's van vogels. Meer en meer ben ik tijdens de meestal verre reizen foto's van zoogdieren gaan maken. Samen zijn ze de hoofdmoot van mijn portefeuille.

 

Met deze website wil ik de kijker laten meegenieten van mijn natuurfoto's gemaakt in Europa, Afrika, India en Latijns en Midden Amerika. Dit in de wetenschap dat de uitspraak van Ansel Adams "Twelve significant Photographs in a year is a good crop"! Voor mij een waarheid is als een koe!

Introductie


Foto's van vogels en foto's van zoogdieren maken is mijn grote hobby. Ik kan genieten van de natuur, van licht en van de rust. Daar fotograferen de herinneringen vast houdt en ook technisch boeiend en uitdagend is, zou ik er veel uren in willen stoppen. Maar daar ik ook een drukke baan heb, kom ik niet dagelijks toe aan fotograferen. Vaak combineer ik mijn hobby met het maken van verre reizen. Reizen die ik zorgvuldig voorbereid. Over mijn aanpak daarbij kun je lezen in het onderdeel reisvoorbereiding.

 

Recent maakte ik natuurfoto's in Zambia en de Seychellen. Andere landen die we bezochten zijn Botswana, Gambia, Kenia, India, Tanzania, Costa Rica, Peru en Trinidad en Tobago. Ook bezocht ik voor het maken van natuurfoto's Noorwegen, Spanje, FinlandRoemenië en Zweden

 

FOR ENGLISH LANGUAGE CLICK HERE

 

 

Portfolio

 

Een overzicht van de foto's waar ik zelf het meest op gesteld ben, tref je aan onder het kopje portfolio. Uiteraard is het een kwestie van smaak wat je mooi vindt en wat niet. Om het overzichtelijk te houden heb ik de portfolio ingedeeld in 4 groepen, te weten in vogel foto's genomen in Nederland, vogel foto's genomen in het buitenland en in zoogdieren genomen in Nederland en België en zoogdieren gefotografeerd buiten de Benelux.


Macro en landschappen heb ik nog niet als portefeuille onderdelen opgenomen. Daar vind ik zelf van dat er nog veel ontwikkeling en verbetering mogelijk is. In sommige blogs en onder experimenten kun je zien hoe het mij daarin vergaat.

Recent

 

Sinds enige tijd plaats ik ook recente foto's onder een apart hoofdje. Dit voor terug kerende bezoekers, die snel een paar mooie foto's van vogels of foto's van zoogdieren willen bekijken.

 

Soms vind ik het leuk te experimenteren met andere vormen van fotografie en workshops te volgen. Ook daar vindt je de foto's van. Een recente toevoeging daar is mijn serie portretten gemaak in Indonesië en een serie straatfoto's uit India.

 

Inmiddels heb ik ook een lange lijst met boeken, die mij inspireren. Ik heb die toegevoegd voor de liefhebber en zoveel mogelijk gelinkt met de sites om die boeken aan te schaffen. Verder heb ik onlangs een boekenlijst toegevoegd aan de pagina's per continent (Afrika, Amerika's, en Azië


za

22

jul

2017

De donkere kant

 

In 2015 zat ik in hut 4 van Han Bouwmeester. In eerste instantie mopperde ik op het in mijn ogen wel erg beperkte licht. Maar zo als een bekend Amsterdammer ooit zei: "Elk nadeel heb zijn voordeel". In dat kader besloot ik om the kijken of ik er iets mee kon.

 

Na enig spelen maakte ik o.a. deze foto van een badderende Koolmees. Een foto waar ik bij de nabewerking in Lightroom wat zwarten en schaduwen opschroefde en die daarmee mij nog steeds kan bekoren. Sindsdien maak ik zo af en toe een foto met een donkere achtergrond. Volgens mij een variant op de Low Key fotografie, maar of het helemaal aan de definitie daarvan voldoet weet ik eigenlijk niet.

 

De laatste tijd ben ik enigszins geobsedeerd door de mogelijkheden, die dit biedt. Daarbij ga ik op zoek naar plekken waar een donkere achtergrond te combineren valt met een vogel of ander dier op een verlicht plekje. Dat kan zijn doordat een bos de achtergrond vormt en de vogel of het dier in de zon staan, maar het kan ook een combinatie zijn met backlight.

 

Dat backlight veel toevoegt leerde ik ook bij de master van de hutfotografie, Bencé Maté. Dat bereikt hij door plaatsing van de hutten in het tegenlicht, maar bv ook door gebruik te maken van een spiegel, die zonlicht weerkaatst. Die spiegel kun je vanuit de hut bedienen met een touw en daarmee in elke gewenste positie brengen. Klinkt eenvoudig, maar het vergt in de praktijk enige oefening. Binnenkort wil ik dit uitproberen in Nederland bij een hut met reflectieschermen.

Uit bijgaande foto van de appelvinken, die aandachtig kijken naar de aanwezige wespen, blijkt het licht effect wat je kunt bereiken. Hier was het overigens nog enigszins licht, waardoor het bos dat de achtergrond vormt nog enigszins groen van kleur is. Later op de middag fotografeerde ik o.a. een Havik met dit effect, waarbij het mindere licht het bos donkerder kleurde.

 

In Hongarije zat ik op een middag in een hut waar niet al te veel te beleven leek. Het was nog vrij vroeg op de middag en mij was verteld dat het mooie licht, zo als wel vaker het geval is pas later zou komen. Wel was de rand van het plasje vrij donker. Om de tijd te doden begon ik te experimenteren met het fotograferen van een slak. Gelukkig een vrij traag onderwerp, waardoor ik alle tijd kreeg om te kijken wat verschillende belichtingen en houdingen deden. Door fors onder te belichten kreeg ik de meest bijzondere beelden.

 

Toen de slak het einde van zijn wandeling had bereikt en uit beeld verdween, vermaakte ik me wat met het vast leggen van badderende vogeltjes vlakbij de hut. Niet echt iets bijzonders. Plots kwam uit het niets een ree te voorschijn. Ik denk dat het slechts één minuut geduurd heeft. Juist doordat ik uitgebreid geoefend had kon ik een beeld schieten waar ik heel blij mee ben. De voordelen van een donkere kant en tegenlicht maken dit volgens mij een anders dan andere plaat.

Voordelen van een donkere achtergrond en tegenlicht
Ree in tegenlicht gemaakt In Hongarije
0 commentaren

di

18

jul

2017

Op bezoek bij de master!

 

Op zaterdag 8 juli was het zover. De reis waar ik maanden naar had uitgekeken kon beginnen. Met een zeer vroeg vertrek uit Amsterdam in een bus geregeld via Wizzair naar Eindhoven. 

 

Bij aankomst in Eindhoven waren alle andere deelnemers en de begeleiding van Wildpix al aanwezig. Een kop koffie hielp me om goed wakker te worden en samen vertrokken we richting Boedapest. Ik realiseerde me dat ik al jaren niet terug geweest ben in het land waar ik bijna 2,5 jaar werkte. De tijd vliegt voorbij. Van Boedapest ging de tocht verder naar het Kiskunsági National Park, waar de boerderijwoning ligt waar we zouden verblijven. Daar aangekomen werden we hartelijk ontvangen door Bencé Maté en zijn team.

 

Bencé Maté is winnaar van de WorldWildlife Photographer of the Year Competitie in zowel de jongeren als de volwassenen categorie. Hij is de enige die dat ooit gepresteerd heeft. Daarnaast won hij meerdere awards in andere competities. Onlangs won hij de derde prijs in de categorie Nature bij de World Press Photo. Hij heeft zich gespecialiseerd in natuurfotografie vanuit hutten. Hij bouwde hutten in Hongarije, Costa Rica, Brazilië en Zuid Afrika. Momenteel werkt hij ter ondersteuning van een lokale priester die wezen opvangt in Transylvania aan een hut om beren te fotograferen.

 

Vanaf de eerste middag draaide een week lang alles om fotograferen. De eerste hut die ik bezocht was de zogenaamde Tower. Vanuit deze toren kon je de Scharrelaar fotograferen. Ik kwam er weer is achter hoe moeilijk het maken van vluchtbeelden is. Je hebt eigenlijk maximaal een sluitertijd van 1/1500ste en liever nog een kortere voor een scherpe foto. Bij een grote vogel, die meestal met een langzamere beweging vliegt kan de sluitertijd iets langer zijn. Scherpstellen kun je wat mij betreft op twee manieren doen.

 

De eerste, waar ik deze reis veel mee heb gewerkt is dat je inschat wat de plek is waar de vogel op zijn vlucht voorbij komt en probeert daarop scherp te stellen. Door manueel scherpstellen of door scherpstellen met gebruik van de backbutton focus, zorg je dat de focus op dit ene punt blijft. Als de vogel een andere route volgt of je op het verkeerde moment afdrukt heb je onscherpe foto's. Dat was ook in veel gevallen zo.

 

De tweede mogelijkheid is om met de camera op AI Servo, continu en maximale snelheid te focussen op de vliegende vogel. Dat kan met een enkelvoudig focuspunt gericht op het hoofd, liefst het oog. Om je kans op een enigszins scherpe foto te vergroten kun je ook meerdere focus punten selecteren, bv om het centrale focuspunt in. Persoonlijk vind ik dit ook lastig. Zeker bij vogels die een onregelmatig vliegpatroon hebben. Belangrijke les die ik geleerd heb is vooral te wachten met afdrukken tot de vogel voldoende groot in beeld is.

 

De volgende ochtend maakte we kennis met de "Cinema". Dit is een zeer geavanceerde hut. De hut is geschikt voor drie personen en er is een aangelegd afgebakend plasje voor de hut. Dit plasje bevat lage gedeelten en hogere gedeelten. In de lage gedeelten wordt gevist en op de hogere gegeten.

 

Deze ochtend was het zonlicht nog niet aanwezig voor de hut. Daarom werd de aangebrachte verlichting aangezet. Die kun je vanuit de hut aansturen en bestaat uit 3200 KW in combinatie met een reflectiescherm dat zorgt voor indirect licht. Dat pakt prachtig uit en geeft fotografisch mooie kansen. het is net of de zon opkomt.

 

Deze ochtend waren met name Kwakken actief. Ze lijken zich op hun gemak te voelen voor de hut en vissen met succes op de verse vissen, die bij aankomst worden uitgezet. Dat het eten van een vis nog niet zo'n eenvoudige opgave is als je hem in éen keer wil doorslikken, kon ik mooi vastleggen. We zagen deze ochtend verder Waterral, Ralreiger, Blauwe Reiger en verschillende rietvogels.

De volgende middag en dagen werden besteed aan de verschillende hutten. Zo zijn er verschillende hutten om de Hop te fotograferen, met verschillende achtergronden, om Scharrelaars vast te leggen en Bijeneters te fotograferen. Deze hutten liggen verspreid in de omgeving.

 

Ook zijn er "Drinking hides", typische boshutten waar echter niet gevoerd wordt, maar slechts de mogelijkheid wordt geboden te drinken en te badderen. Bij één van deze hutten hangt een spiegel, die je kunt verstellen om het zonlicht op de juiste manier te laten vallen op het uiteinde van het plasje. Je kunt daar prachtige foto's mee maken.

 

Ik vond het een schitterende ervaring. De eerste keer had ik veel succes. De spiegel hielp om de 15 soorten, die voorbij kwamen prachtig vast te leggen. Onder andere de hierboven afgebeelde Havik heb ik daar vastgelegd. Net als de Appelvinken, die zich verstoord afvroegen wat al de wespen rond het water deden. Bij een tweede bezoek was het veel rustiger. Bovendien konden we de spiegel door de harde wind niet goed gebruiken.

Twee ochtenden en een middag ben ik naar het "Theater" geweest. Dit is de meest bijzondere hut van allemaal. Er is aan twee kanten een kunstmatige waterplas. Ook hier kanaaltjes in het water. Aan het begin van het seizoen gaat er verse vis in, maar in deze tijd bevroren vis. Iedere keer verzamelen zich grote groepen reigers. Kwak, Blauwe Reiger, Grote en Kleine Zilverreiger stonden elke keer klaar om mee te profiteren van het feestmaal.

 

De hut is van alle gemakken voorzien. Je zit in een comfortabele stoel en beschikt over twee aansluitingen om lenzen mooi horizontaal te bevestigen. Naast een keuken en wachtruimte zijn er een paar slaapplekken. Die worden in de winter gebruikt. Voor die winterse periode is er verwarming en een slim ventilatie systeem. In de winter kan ook gebruik gemaakt worden van het aangebrachte kunstlicht, waarmee zelfs een zonsopgang kan worden nagebootst. Geen overbodige luxe, gezien de koude en grauwe winters, die ik nog ken uit mijn tijd in Hongarije.

 

Wij hebben verder Zwarte Ooievaar, Lepelaar, Wilde Eenden, Ganzen, Oeverloper en Bosruiter kunnen fotograferen bij deze hut.. Er is continu actie voor de hut. De Blauwe Reigers vechten met elkaar en schuwen ook de strijd niet met de Zwarte Ooievaar, Kwakken en Grote en Kleine Zilverreiger. Persoonlijk vond ik de setting vaak erg druk om er goede foto's te maken. Daarbij kwam nog dat de achtergrond bij de middagsessie best onrustig is. Doordat ook de vis niet goed doorspoelde in de kanaaltjes was bovendien veel van de actie in de hoek met een minder mooie achtergrond!

Op donderdagavond verzorgde de meester een presentatie. Hij gaf daarbij een overzicht van hoe en waar hij hutten heeft gebouwd. Daar is ondernemersgeest en doorzettingsvermogen voor nodig. Zo bouwden ze hutten in de regen van Costa Rica en in het droge en stoffige Zuid Afrika. Bij deze hutten in Zimanga zijn een deel van de prachtige foto's gemaakt waarmee hij de prijs in de wacht sleepte bij de World Press Photo. Dat het niet altijd meevalt bleek o.a. uit de recente tegenvaller bij de hut in Transylvania, waar vandalen de ruiten hebben ingeslagen. Het dure glas moet vervangen en van ver aangevoerd.

 

Het tweede deel ging over hoe je een mooie foto maakt vanuit een hut. Drie onderdelen werden daarbij behandeld:

 

1. De techniek (Technology), bestaande uit achtergrond, scherpte en licht

2. Vernieuwing en originaliteit (Novelty)

3. Niet herhaalbaar (Unrepeatability)

 

De hutten worden zo gebouwd dat het mogelijk is rustige achtergronden te benutten. Aan de hand van zijn eigen foto's liet hij het belang zien van een rustige achtergrond. Ook als je mijn foto hiernaast bekijkt en vergelijkt met de foto hierboven, valt als eerste de rustige achtergrond op. Die had te maken met de achterliggende zandheuvel en maakt in combinatie met een groot diafragma de rustige achtergrond. Hierdoor komt de focus meer op de actie van de Europese Grondeekhoorntjes, die stoeiden. De onrustige achtergrond bij het gevecht tussen de Zwarte Ooievaar en de Blauwe Reiger leidt juist af.

 

 

Voor de meeste foto's is onscherpte een probleem. Slechts in enkele situaties is grote onscherpte van toegevoegde waarde. Vaak is daarbij een minimale voorwaarde dat op zijn minst het hoofd van het dier en liefst het oog scherp zijn.

 

Goede ondersteuning middels statief of bonenzak is een prima hulpmiddel. Bij korte sluitertijden moet ook rekening worden gehouden met de beweging veroorzaakt door de sluiter en het afdrukken. Het opklappen van de spiegel en het gebruik van afstandsbediening zijn een hulpmiddel om de gevolgen te beperken.

 

Dat licht belangrijk is weet iedere fotograaf. Veel vogelfotografen gaan daarom vroeg op stap. Met behulp van donkere achtergronden, flitslicht, reflectieschermen / spiegels en speciale constructies om het licht te dimmen als weet Bencé Maté unieke kansen voor zichzelf te creëren. Bij de foto hiernaast heb ik ook gebruik gemaakt van de donkere achtergrond. Daardoor kon deze foto gemaakt worden op een later tijdstip op de dag. In de nabewerking versterk je de onderbelichting en verhoogd de witten en hooglichten. 

 

Vernieuwing en originaliteit moeten je foto er uit laten springen. Dan heb je het niet over het typerende vogeltje op een takje, wat ook ik regelmatig schiet bij het fotograferen uit een hut. Maar bv het fotograferen van een detail van een vogel. de vraag is natuurlijk ook of het je lukt iets moois te maken. Volgens Bencé ben je er dan nog niet. De foto die hier boven staat kan door iedereen gemaakt worden. Eenvoudig herhaalbaar kortom. De foto voldoet dan ook niet aan het derde punt van Bencé. Misschien is dit wel het allerlastigste!

Hoe lastig het is bleek ook wel tijdens de nachtelijke sessies, die we hadden om de aanwezige Otters te fotograferen. We gingen daarvoor twee avonden naar de "Cinema".

 

In de eerste sessie hadden we geluk. De Otter liet zich al vrij snel zien. Vol adrenaline schoot ik menig plaatje, net als mijn collega fotografen. Prachtige bewijsopnames, met een mooie achtergrond en redelijk licht, maar totaal niet origineel. Bovendien voor iedereen herhaalbaar. De Otter kwam later in de nacht nog terug. Met vergelijkbare foto's als resultaat.

 

De tweede sessie moesten we langer wachten. Dit keer had ik ook mijn 500 mm lens meegebracht. Daarmee wilde ik een portret opname maken. Dat lukte in ruime mate. Gelukkig keek de Otter tijdens het eten van de vis regelmatig nog onze richting uit. Dit zijn nog steeds niet heel originele foto's. Wellicht kan ik een volgende keer met behulp van flitslicht een originelere plaat maken. Bencé heeft me uitgedaagd om met mijn fotografie weer een stap verder te zetten. Dat is een echte meester. Die daagt je uit en laat je hard werken!

Moe maar voldaan ging ik terug op reis naar Nederland. Een fantastische reis waarbij ik naast geleerd van Bencé Maté, ook geleerd en genoten heb van de collega fotografen en van de begeleiders Martin Steenhaut en Han Bouwmeester. Tot slot wat extra beelden en binnenkort meer op een speciale Hongarije pagina.

1 commentaren

do

04

mei

2017

Boshut Vledder

Afgelopen dinsdag, 2 mei, had ik de Boshut in Vledder gehuurd van het Centrum voor Natuurfotografie. Vledder is ruim 1,5 uur rijden van Amsterdam en daar ik altijd graag bij zonsopgang ter plekke ben, ging de wekker iets voor 4 uur s'nachts. Even twijfelde ik of ik nog even zou doorslapen. Het regende en de weersverwachting liet ook te wensen over. Matig licht was de verwachting. Maar de praktijk heeft mij geleerd dat het vaak reuze meevalt. Kortom opgestaan en op pad gegaan. 

Gelukkig had ik een goed routebeschrijving gekregen, waardoor ik de hut makkelijk kon vinden. De hut is ruim en groot genoeg voor twee personen. Je fotografeert er door glas en kunt het beste iets naar achteren gaan zitten. Het glas is namelijk zeer groot en als je geen donkere kleding draagt kun je mogelijk ondanks het spiegelglas gezien worden. Bij de hut is een buiten toilet aanwezig. Handig is om bij het laatste benzinestation gebruik te maken van het toilet en om Imodium mee te brengen. Dan hoef je minder de hut uit en is de kans op verstoring kleiner.

Direct na aankomst heb ik de camera en lenzen klaargezet, om vervolgens de setting aan te passen. Wat neergelegde stukken hout verwijderd. Dat doe ik meestal, omdat er vaak onnatuurlijke beelden ontstaan als er te veel ligt rondom het water. Later op de ochtend heb ik dat nog rigoureuzer gedaan, omdat tijdens het fotograferen ik nog steeds last had van de boomstronken. 

 

Het nadeel daarvan is dat je meer moeite moet doen om het lokvoer te verbergen. Bijvoorbeeld wat bladeren op een hoop gelegd en daar achter wat voer gelegd. Ook voer gestrooid tussen het gras. Je hebt in beide gevallen overigens al snel verstorende elementen in je foto's. Initieel moest de iSO naar 3200 om te kunnen fotograferen, maar binnen een half uur kon ik al terug naar ISO 1250 en niet veel later zelfs naar ISO 800. 

 

De eerste vogels lieten zich snel zien. Vooral Koolmezen, Merels en de Geelgors toonden zich vroeg in de ochtend. Later nam het aantal soorten snel toe. In total had ik 18 soorten, waaronder Appelvink, Groenling, Roodborst, Heggenmus, Glanskop, Zanglijster, Ringmus, Boomklever, Goudvink, Gaai en Zwartkop.

 

Een bijzondere vogel voor mij was de Tuinfluiter. Nog nooit had ik er één gezien en herkend. Nu kwamen  er twee voor de hut, maar weer was de herkenning een probleem. Gelukkig had ik de app Vogels in Nederland op mijn telefoon bij de hand. Al speurend door de app kwam ik op de gedachte dat het een Tuinfluiter kon zijn. Uiteindelijk heb ik op Facebook om bevestiging van mijn gedachten gevraagd en werd het bevestigd. Voor mij een nieuwe soort voor de lens!

 

Vermakelijk was ook het regelmatig bezoek van Muizen. Allereerst zag ik een Rosse Woelmuis, maar die liet zich niet fotograferen. Wellicht zijn ze onrustig door de aanwezigheid van de Wezel, die bij deze hut al een aantal keren is gezien. Overigens had ik daar ook op gehoopt, maar de Wezel liet zich niet zien. Wel kwam de Bosmuis, die vele malen groter is te voorschijn en liet zich volop fotograferen.

 

Grappig genoeg is de Bosmuis voor sommige vogels bang en voor andere niet. De Boomklever en de grote Bonte Specht waren een teken om onmiddellijk te vertrekken, maar Koolmezen boezemen duidelijk minder angst in!

 

Om 15.00 uur ben ik naar huis gegaan, om zo de files te vermijden. Al met al een heerlijke dag in een zeer comfortable hut. En zoals altijd weer viel het weer reuze mee. Een paar spetters mochten de pret niet drukken. Hieronder nog wat resultaten.

0 commentaren

wo

08

mrt

2017

Experimenteren met riet

In Spanje maakte ik een lange wandeling met de camera's en lenzen in de rugzak. Door mijn verrekijker had ik mooi zicht op de waterplas, waar menige eend en meeuw vertoefde. De meeste vogels waren echter op grote afstand en niet erg geschikt om te fotograferen. Tja en wat doe je dan?

 

Dan ga je experimenteren. De 1 D Mark IV en mijn 100-400 lens hingen al om mijn nek. En het idee om allerlei foto's te gaan maken van riet was al snel geboren. Er was immers langs de waterplas voldoende riet aanwezig. De beperking was dat in de rugzak geen macrolens zat. Wel nog mijn 500 mm lens en en een groothoek, maar met beide wilde ik eigenlijk liever niet aan de slag.

 

Één van de eerste foto's die ik maakte was de foto die hiernaast staat. Er mist wat mij betreft veel in deze foto. Er is geen spanning en het licht is ook niet pakkend. Lag het puur aan het licht of was het mijn eigen beperking? Waarschijnlijk beiden! Eerst kijken en niet te snel klikken was de eerste les die ik mij herinnerde.

 

En al kijkend viel op enig moment mijn oog op de schaduw, die het wuivende riet achterliet op het zand van het pad waarop ik liep. Voor mij het sein dat ik iets gezien had wat riet op een andere manier kon laten zien. Van de paar foto's die ik schoot vond ik de foto hiernaast het meest aansprekend. Het verrassende vind ik dat als je niet weet dat het om riet gaat, de afbeelding je doet afvragen wat je hier ziet.

 

Geïnspireerd door het eerste resultaat wandelde ik verder. Mijn oog viel op de weerspiegeling in het water. Ook daarvan schoot ik beelden. In mijn beleving vaak te saai en met de toevoeging van mijn natuurlijk object werd het eerlijk gezegd wel beter. Maar zeker niet spectaculair.

 

Fotograferen is schijven met licht. Precies dat was wat er ontbrak aan de foto's. Gelukkig zakte langzaam de zon. Het riet kleurde langzaam aan oranje en met name met tegenlicht ontstonden er  nieuwe kansen. Kansen die ik heb geprobeerd te benutten. Later probeerde ik ook nog andere objecten in tegenlicht. Hieronder wat resultaten.

0 commentaren

za

04

mrt

2017

Gieren in Spanje

Hoog op mijn verlanglijstje stond Gieren fotograferen in Spanje. Vorig jaar in September hakte ik de knoop door. In 2017 zou het gebeuren. Daar ik ook nog andere reisplannen heb voor dit jaar koos ik voor de maand Februari in de hoop de Lammergier, de Aasgier en Vale Gieren aan te treffen. Ook dit keer koos ik gezien eerdere positieve ervaringen voor het boeken via Wildpix. Uiteraard moest ook de vlucht en een huurauto geregeld worden. Voor de laatste kwam ik na wat zoekverkeer uit bij Centauro. 

 

Dinsdag 21 Februari vertrok ik aan het einde van de middag. Na een voorspoedige vlucht even zoeken naar het afhaalpunt voor de huurauto. Met een busje naar dat punt gebracht en ter plekke besloten extra verzekering te nemen. Dit werd ingegeven door een slechte ervaring van mijn partner bij Europcar. Die schoven haar een schade in de schoenen, waar ze niet verantwoordelijk voor was.

 

Met hulp van de GPS vervolgens vertrokken richting Solsona. Het hotel daar was in verband met carnaval gewijzigd in een hotel in een klein plaatsje 4 km verder op. Bij het hotel aangekomen de eigenaars gebeld om de deur te openen. Hij was zo vriendelijk mij de weg te wijzen naar een fijn restaurant in Solsona. Na het eten nog even met Carlos de lokale vertegenwoordiger van Wildpix gesproken. De volgende ochtend zou ik om 9.15 worden opgehaald. De gieren worden niet erg vroeg actief en het heeft dus geen zin eerder te gaan. 

Na een ontbijt bij het hotel werd ik door Carlos naar de hut gebracht in de bergen. Zeker nog 45 minuten rijden. De hut is werkelijk schitterend gelegen. Je kijkt uit op een hogere bergrug met kliffen waar de Gieren broeden. Op één van de bergtoppen lag nog sneeuw. De hut zelf is ruim en zou prima te gebruiken zijn met twee personen. Persoonlijk lijkt het mij voor drie personen ietsje krap. Nadat de dode konijnen als voer waren gelegd en de ramen gelapt vertrok Carlos met de mededeling dat ik om 16 uur zou worden opgehaald. De zon scheen volop en het beloofde een mooie dag te worden.

 

A vrij snel kwamen de Raven in de bomen en op de grond zitten. Ze inspecteerden de konijnen en begonnen te eten. In de lucht cirkelden de eerste Vale Gieren. Na enige tijd lande er één. Maar na enkele foto's vertrok die weer en bleef het even stil. Het was stilte voor de storm. Als bij een donderslag verschenen in één keer zo'n 50 Vale Gieren ten tonele. Die vielen de dode konijnen aan als of ze dagen niet gegeten hadden. Ik was verbijsterd door de vraatzucht en schoot in verwondering weinig bijzondere foto's.  Na 15 minuten vertrokken de meeste Vale Gieren en namen de Raven de restjes onder handen. Rond een uur of 11 vloog er een Lammergier voorbij. Weer werd het stil, maar na een half uur passeerde de Lammergier een tweede keer. Dit keer na 45 minuten gevolgd door een Vale Gier.

 

Vanaf 13 uur was het heel lang stil. Om 15.30 wilde ik gaan inpakken en juist toen ik één lens en camera had opgeborgen, verscheen de Lammergier opnieuw. Een paar keer vloog hij voorbij, om daarna vlakbij te landen en direct weer te vertrekken. Vervolgens landde hij iets verder op. Er werd een groot bot naar binnen gewerkt. Weer vertrok de Lammergier, maar dit keer kwam hij snel terug en pakte weer een bot. Daar vloog de Lammergier mee weg. Niet veel later kwam Carlos om mij op te halen. Ik zat nog vol adrenaline van de momenten met de Lammergier.

De volgende dag hetzelfde patroon. Alleen was het veel minder mooi weer. De setting bij de hut was daarom moeilijker qua licht. Dit keer hingen de Vale Gieren al in de lucht toen we aankwamen. De groep werd groter en groter. Kort nadat de gids die me wegbracht vertrokken was landde de eerste Vla Gieren. dit keer kwamen er een kleine honderd. Wederom werd het eten aangevallen en was het meeste na 15 minuten op. Dit keer bleven de Vale Gieren hangen. De laatste vertrokken pas toen Carlos mij op kwam halen. Daardoor had ik ruim de gelegenheid hun gedrag te bestuderen. Er werd gevochten, de liefde bedreven en uitgerust. Geprobeerd van dit alles mooie beelden te maken. Rond 11 uur kwam de Lammergier twee keer voorbij gevlogen. Het leek als of hij niet wilde landen tussen alle Vale Gieren.

 

Om 12.30 kwam hij opnieuw en besloot achter in de groep te landen. Fotograferen viel daarom niet mee. Voorzichtig baande hij zich een weg door de groep richting de plek waar de botten lagen. Onderweg viel hij uit tegen opdringerige Vale Gieren. Maar vlakbij de botten werd het hem toch te machtig de Vale Gieren vielen hem continue lastig en de Lammergier besloot te vertrekken. Nadat Carlos mij had opgehaald met de auto naar een ander hotel in Agramunt gereden. Daar s'avonds ook gegeten. Bepaald geen aanrader. De omvang van de kok was zeer fors, hetgeen met dit vette eten geen wonder is.

De volgende dag moest ik een uur rijden naar de plek waar een nieuwe gids mij zou oppikken. Daar de auto geparkeerd en met hem een kleine 15 minuten gereden naar een heuvel top. Daar aangekomen stortte hij twee tonnen schapenvlees uit. In de lucht cirkelden al honderden Vale Gieren. De Lammergier komt hier niet en helaas liet ook hier de Aasgier zich niet zien. Wel kun je proberen luchtfoto's te maken van Rode Wouw en Vale Gier. Helaas was het nogal somber weer en moest ik genoegen nemen met 1/200 seconde bij ISO 1600. Na het vertrek van de gids doken de Vale Gieren op het vlees. Ook hier was het eten zeer snel op. De meeste Vale Gieren gingen iets verder op zitten. De Rode Wouwen hadden nauwelijks kans gehad iets mee te pikken. 

 

Daar zij niet op de grond gaan zitten vielen de foto's wat tegen. Wel schitterend om de balts van de Rode Wouwen te kunnen bestuderen. Al vliegend maken ze schitterende bewegingen van en naar elkaar toe. Daarbij buitelen ze in de rondte. Helaas allemaal te ver weg voor mooie beelden. Maar de herinnering blijft. Om 1 uur werd ik weer opgehaald. Terwijl we naar de auto liepen vlogen er zeker honderd Vale Gieren boven ons rond. Ongelooflijk indrukwekkend! De middag naar een waterplas gereden op aanraden van de gids. Er stond veel wind en behalve wat musjes was er niet veel te beleven. Daarom langs een schitterende route terug naar het hotel gereden. Daar wat foto's bekeken en lekker zitten lezen. 

De volgende dag naar Ivars D'Urgell gereden. Daar wachtte een gids mij op, die me naar een hut bracht om Bruine Kiekendief en Buizerd vast te leggen. De hut ligt in een natuurgebied met grote waterplas. De roofvogels worden gelokt met kippenvlees. Met pinnen wordt die aan de grond vastgemaakt om direct vertrek te voorkomen. De hele ochtend heb ik regelmatig Bruine Kiekendieven voorbij zien vliegen, een paring mogen aanschouwen (helaas achter riet en te ver weg), veel Eksters gezien en één keer bezoek gehad van de Buizerd. Wellicht fotografeerde ik iets te snel en is die geschrokken van de camera.

 

Helaas was aan het begin van de ochtend het raam iets beslagen. Dit maakt sommige vluchtfoto's net iets minder scherp.

Om 13 uur werd ik opgehaald. In het dorpje rond gelopen en uiteindelijk besloten er ook iets te eten. Dat werd een heerlijke lunch. Dit restaurant is een aanbeveling waard. Na de maaltijd terug gereden naar het natuurgebied en een kleine 4 uur gewandeld. Een heerlijke afwisseling van de dagen zitten in de hutten.

 

De vogels zaten vaak te ver weg. Maar met de verrekijker o.a. kunnen genieten van de Blauwborst, Zilverreiger, Wintertaling, Aalscholvers, Zilver- en Kokmeeuwen. Omdat fotograferen er bij hoort heb ik ter plekke besloten om een klein projectje te maken van het fotograferen van riet. Met steeds veranderend licht en mijn 100-400 mm lens als enige mogelijkheid me heerlijk uitgeleefd. Aan het einde van de dag ook nog een mooie zonsondergang. Daarmee kwam een einde aan een heerlijke dag. Alleen had ik niet gerekend op het carnaval. Mijn hotel was de verzamelplaats voor alle carnavalsvierders van Agramunt. En dat ging gepaard met veel lawaai tot diep in de nacht. Toen de rust weer keerde droomde ik weg. Nagenietend van deze prachtige reis.

3 commentaren

zo

05

feb

2017

UItkerkse Polder

De hut in de Uitkerkse Polder is een kleine drie uur rijden van Amsterdam. Best ver rijden als je er s'ochtends om 8 uur wil zijn. Ik had dan ook besloten in de buurt te overnachten. Met het vooruitzicht van lekker eten, een prettig hotel met fitness en sauna en een strandwandeling kon ik mijn vrouw gemakkelijk overtuigen er een lang weekend van te maken.
Na een voorspoedige rit kwamen wij vrijdag om 20.30 aan. Tijdig genoeg voor een heerlijk dinertje bij het restaurant Starckx. Vervolgens lekker gaan slapen in hotel Aazaeth. Na het ontbijt ben ik naar het bezoekerscentrun gegaan en door Misjel naar de hut gebracht. 
De hut is gelegen in een weiland met plas. Het is erg drassig en gelukkig had ik laarzen bij me. Op de plas sliepen Wulpen, Ganzen en Eenden. De ingang is enigszins verscholen, maar ondanks dat we zo stil mogelijk waren was alles gevlogen toen ik voorzichtig het luik opende. Al vrij snel waren de Meerkoeten terug, gevolgd door Wintertaling, Bergeend en Grauwe Gans. Even later volgde de Smient en weer later Krakeend. 

 

Ook de Wulpen en de Kievit verschenen ten tonele, maar die bleven erg ver weg. Canadese Gans, Blauwe Reiger, Kraai, Kokmeeuw en Houtfuif vlogen voorbij. In het bosje aan de overzijde zat een tijdje een Torenvalk en twee Eksters. Heel even kwamen twee Witte Kwikstaarten vlak voor de hut zitten.

 

Het grootste deel van de ochtend was het bewolkt en droog. Na 11 uur viel er af en toe wat regen. In de middag regende het voortdurend. De afstand tot de vogels is vrij groot. Ik fotografeerde met mijn 1D MarkIV, 500 mm lens en 1.4 converter. Zelfs dan moesten de meeste foto's gecropt om vogels er beeldvullend op te krijgen.
Het leukst was het volgen en bestuderen van het baltsgedrag van de Wintertaling. Prachtig om de nervositeit, het onrustig op en neer zwemmen rond het vrouwtje en het kopschudden te zien. Tussendoor werd gefoerageerd. In het begin even, maar later op de dag veel langer. Als of de mannetjes zich realiseerden dat het nog te vroeg in het jaar was. Het aantal vrouwtjes was overigens beperkt. Wellicht dat het nu al uitsloven daarom loont! Daar het nog best ver weg was zijn de beelden die ik gemaakt heb niet optimaal.

 

De Uitkerkse polder staat ook bekend om zijn Velduilen. Een mooie gelegenheid om aan het einde van de dag op zoek te gaan. Maar gezien het erg slechte weer heb ik dat slechts kort gedaan. Had er één weg zien vliegen, terwijl ik naar de auto terug liep. Uit de auto heb ik nog wel Patrijzen gezien en zelfs vast kunnen leggen. Een mooie bonus aan het eind van een mooie dag!
Zaterdagavond wederom heerlijk gegeten. Dit keer bij Seasons. Zondagochtend zijn we gaan wandelen in de Uitkerkje Polder. We kozen voor de wandeling van 7,7 kilometer, beginnend bij het Bezoekerscentrum. Die voert grotendeels over verharde weg. Er is echter ook een stuk lopend door de weilanden. Was erg glibberig, maar gelukkig hadden we stevige schoenen aan.
We konden genieten van de grote hoeveelheden Ganzen. Er waren met name veel Kolganzen en Grauwe Ganzen. Uiteraard ook hier weer Smienten en Bergeenden. We zagen regelmatig Torenvalken en ook een Velduil. Daar ik slechts mijn 100-400 mm lens op mijn fullframe camera had zitten, heb ik met name omgevingsplaatjes geschoten. Hieronder nog een selectie foto's.

 

0 commentaren

za

07

jan

2017

Experiment met Triggers

Als je regelmatig uit hutten fotografeert loop je het risico veel dezelfde foto's te maken. Om dat te voorkomen heb ik een tijdje terug besloten te gaan experimenteren met het plaatsen van een statief met daarop een middels een afstandsbediening of trieer gestuurde camera. 

De eerste keer, bij hut 7 van Han Bouwmeester, gebruikte ik mijn 1DX in combinatie met een groothoeklens. Ik zette het statief dicht bij een tak en bracht wat voer aan, in de hoop met de Hanhel afstandsbediening met schermpje en een receiver een Eekhoorn vast te leggen. Ondertussen ging ik in de hut zitten wachten. Na enige foto's, die niet scherp waren of een halve Eekhoorn bevatten, heb ik wat instellingen aangepast. Dit in de hoop op een beter resultaat. Het grote probleem bleef echter het scherp stellen. Alle foto's waren niet scherp genoeg.

 

Thuis zat ik na te denken wat ik anders en beter kon doen. Allereerst besloot ik de volgende keer niet met de groothoek te werken maar met een beetje tele. Daarvoor moest de 100-400 in de tas. In ieder geval zou ik ook vooraf scherp stellen en dan switchen naar handmatig scherpstellen. 

 

Op het Lowland Photofestival kreeg ik bovendien een nieuw idee. Bij de stand met Hähnel hulpmiddelen zag ik een set met triggers. Nadat ik de werking uitgelegd had gekregen kocht ik een setje op de beurs. Uiteraard heb ik thuis eerst het gebruik getest. Gaf uiteraard wel wat overlast in de huiskamer, maar met behulp van twee lichtstatieven, een extra receiver en de triggers lukte het foto's te maken als iemand langs liep. 

 

Bij hut 3 van Han Bouwmeester wilde ik mijn idee vandaag testen. Tijdig opgestaan en gezien de moeizame weerverwachting getwijfeld of ik wel zou gaan. In Amsterdam was de weg echter prima begaanbaar en het leek dat de aangekondigde ijzel vooral meer zuidelijk problemen veroorzaakte. Eenmaal onderweg bleek dat voorzichtigheid geboden was. Het ijzelde al toen ik voorbij Hilversum kwam. Bij Amersfoort stonden er een aantal auto's langs de kant, die gespind waren op de gladde oprit. Extra voorzichtig heb ik mijn weg vervolgd.

 

Eenmaal aangekomen aan de wandel naar de hut. De camera met lange lens op mijn rug, de extra rugzak met attributen links om mijn schouder en de tas met drie statieven rechts. Daarmee één hand vrij voor het proviand. Eenmaal aangekomen de set up getest en scherp gesteld door mijn hand te houden net achter het stammetje. Beetje vet aangebracht en ik kon de hut in. Al snel verschenen de eerste vogels en bleek de trigger het soms te doen en soms niet.

 

Kennelijk had ik ze niet goed genoeg aligned met de tak. De hut uit en alles enigszins anders neergezet. Ook iets meer ingezoomd, omdat op de eerste foto weliswaar twee meesjes stonden, maar er met geen mogelijkheid viel scherp te stellen op beiden. Het was door het beperkte licht bovendien niet mogelijk het diafragma op bv f11 te zetten.

 

Terug in de hut begon de camera vrij snel te ratelen. uiteraard was ik benieuwd naar het resultaat. Vlak voordat ik wilde gaan kijken stoven alle vogels weg. Een Havik vloog vlak langs jagend op de aanwezige vogels. De trigger ging af. Het resultaat was een foto van een leeg stammetje. De snelheid van de Havik liet mijn opstelling kansloos achter. Verder bleken veel van de foto's nu maar delen van de vogels te bevatten. Restte mij niets dan iets uitzoomen en het opnieuw proberen. Onderstaand het resultaat.

 

Ik was hier zelf best tevreden mee en heb de hele opstelling vervolgens verplaatst. Het idee was om een stammetje te gebruiken waar regelmatig een Kuifmees en een Matkop kwamen zitten, voordat ze naar het voer in de sneeuw gingen. Helaas had ik de opstelling te hoog geplaatst. De camera ging niet af toen achtereenvolgens, Kuifmees, Matkop, Roodborst en Merel op het juiste plekje gingen zitten. Nog voordat ik het kon corrigeren sloeg de paniek toe. Een Sperwer dook op van achter een bosje en sloeg een Roodborst. Helaas veel te snel voor mij om te fotograferen. Nadat ik de set opnieuw had opgesteld bleven de vogels helaas weg. Ondertussen ijzelde het steeds meer. De apparatuur zat onder het ijs en het leek mij beter ze de hut in te halen en op te warmen en drogen.

 

Naast de foto's gemaakt in de set up, heb ik uiteraard met de lange lens combinatie nog gefotografeerd. De resultaten daarvan vindt je bij de recente foto's.

0 commentaren

do

29

dec

2016

Uit de oude doos

Aan het einde van het jaar is het een mooie tijd om mijn fotobestanden bij te werken en zaken op te ruimen. Bij deze activiteit stuit je soms op foto's waar een tweede kijk een ander beeld geeft. Dit keer gebeurde dat met foto's uit Gambia.

 

Tijdens een week zonvakantie had ik gepland ook te gaan fotograferen in de hut van Han Bouwmeester in Gambia. Daarom had ik alle spullen mee. Tot mijn verassing was de tuin van het hotel ook een prima plek om vogels te fotograferen. elke ochtend was ik al vroeg te vinden in de tuin of op het strand.

 

Één van de ochtenden trof ik Kaalkopgieren die een aangespoelde schildpad leeg aten. Liggend op het strand fotografeerde ik het tafereel. Thuis gekomen begon ik opgewonden aan de bewerking van de foto's. Zoals wel vaker plaatste ik er enkele op Birdpix. De reacties gingen over de scherpte, die niet optimaal was. Het was terechte en logische kritiek, maar het viel mij zwaar op mijn dak. Ik liet de andere foto's met rust.

 

Bij het opruimen nam ik de tijd nog is te kijken. Ook ik zie dat de scherpte niet top is, maar toch kon ik genieten van de beelden. Vandaar dat ik besloten heb ze even onder de aandacht te brengen op mijn website.

za

08

okt

2016

Safari in het donker

In Zambia en Botswana is het maken van safari's als het donker toegestaan. Dat geldt niet voor Kenia en Tanzania. Dat biedt fantastische kansen om dieren te zien, die je anders weinig ziet. Zo jaagt het Luipaard meestal s'nachts en zijn dieren als de Large Spotted Genet en het Porcupine (Stekelvarken) overdag niet te zien. Het is dan ook een geweldige ervaring. 

 

Alleen fotograferen is niet makkelijk. Om de dieren te spotten wordt met een lamp het terrein afgezocht. Daarbij wordt vermeden dat Impala's en andere antilopen te lang in het licht blijven. Dit om hun ogen te beschermen en te voorkomen dt ze door roofdieren gemakkelijk worden bejaagd.

 

Maar het licht is nogal oranje en vaak niet afdoende om de in beweging zijnde dieren te bevriezen. Bewogen en slecht belichte foto's zijn het resultaat.

 

Uiteraard begint een goede belichting met goede afspraken maken met de gids en de bijrijder, die de lamp hanteert. Met hen sprak ik af om zoveel mogelijk te voorkomen, dat de Leeuw of het Luipaard  vol belicht werd. Over het algemeen ging dat best goed. Door af en toe aan te geven wat ik wilde werden de kansen inderdaad beter.

 

Wetend welke uitdaging ons te wachten stond had ik vooraf een aantal ideeën bedacht om de resultaten te verbeteren. Het gebruik van tegenlicht en maken van silhouetten was er zo één. Maar in de praktijk viel het best tegen. Meestal waren de voertuigen, die de dieren belichten aan onze zijde en dan werkt het gewoon niet. Zijlicht hebben we ook meegemaakt maar dat leidt niet tot heel mooie resultaten. De foto hier naast was nog het beste wat ik er van kon maken.

 

 

De tweede oplossing die ik gekozen had was om te kiezen voor het meenemen van mijn 70-200 mm lens. Die heeft een lichtsterkte van f2.8 en leek mij meer geschikt dan mijn 100-400 mm lens. In combinatie met onderbelichting scheelt dat zeker. Soms pakte ik mijn 500 mm lens zonder converter uiteraard, omdat de afstand te groot was voor een goede foto.

 

Zo kwamen we twee dagen achter elkaar zeer jonge Stekelvarkens tegen. Het was om nog enige scherpte te krijgen nodig om de Stekelvarkentjes volledig te belichten. En dan te bedenken dat ze best goed bleven zitten. De foto hiernaast heb ik gemaakt toe een ander voertuig ook stopte en ook belichtte. Daardoor viel de nadrukkelijke schaduw enigszins weg.

 

Uiteraard een heel bijzondere ervaring om mee te maken. Grappig genoeg hebben de meeste safarigangers niet veel belangstelling voor het Stekelvarken. Ze vertelden hun gidsen snel door te rijden.

 

 

De volgende dag zagen we twee volwassen Stekelvarkens. Die werkten aanzienlijk minder goed mee. ze zijn zeer schuw en hebben geen enkele zin te poseren. Fotograferen was dan ook onmogelijk!

 

Het laatste idee wat ik had was om te fotograferen en daarna om te zetten naar Zwart Wit. Het idee werd geboren tijdens het bekijken van een zwart wit natuurfotoboek. Er stonden ook mooie nachtfoto's in en ik was onmiddellijk geïnspireerd. 

 

De beste foto's, die ik gemaakt heb tijdens de zogenaamde nightdrives zijn voor mijn gevoel dan ook met name foto's van Leeuwen en Luipaarden omgezet naar zwart wit. Als dan de actie, zoals hiernaast, ook mee werkt, dan kan ik best leven met het resultaat.

0 commentaren

za

08

okt

2016

Luipaard succesvol op jacht

Onlangs waren we in Zambia op safari in het South Luangwa National Park. De eerste paar dagen zagen we met name s'nachts van tijd tot tijd een Luipaard. Overdag zagen we ze niet, hoewel South Luangwa National Park bekend staat om de Luipaard dichtheid.Dat veranderde tijdens onze laatste middag safari. We spotten op enige afstand een Luipaard in het veld. We besloten gezien houding en gedrag van het Luipaard, die duidden op het begin van een jacht, de komende tijd te besteden aan het volgen van dit Luipaard. 

 

Voorzichtig probeerden we met ons voertuig dichterbij te komen. Het Luipaard leek gebruik te maken van de geluiden die wij maakten om dichter naar zijn potentiële prooi toe te sluipen. Maar wat was die potentiële prooi eigenlijk. Na enig speurwerk van onze gids ontdekten we een Grijsbok. Dit is een vrij zeldzame antilope van ongeveer 50 cm groot en daarmee een relatief kleine prooi.  Die ochtend hadden wij zelf er voor het eerst één gezien. Terwijl het Luipaard dichterbij kwam leek de Grijsbok erg alert. Hij ontdekte dan ook op enig moment het Luipaard. Een kort sprintte verhoogde de afstand tot de twee. 

 

Vervolgens bleek hoe een gefocussed jager het Luipaard is. Ze gaf niet op, maar begon opnieuw de Grijsbok te besluipen. Daar nam ze ruim de tijd voor. We raakten het zicht op haar kwijt, maar door zeer goed speurwerk van Famuel, onze gids, vonden we haar weer. Heel lastig te zien doordat er een grote hoeveelheid bosjes en bomen tussen haar en ons in zat. Na 20 minuten wachten op enige actie besloten we te proberen dichterbij te komen door om te rijden. Dat is een keus die er ook toe kan leiden dat je niets meer ziet en houdt dan ook een risico in. Dit keer ging het goed en we konden tot erg dichtbij komen.

 

 

Toen een tweede voertuig neer ons toe gereden kwam, maakte het Luipaard de keus de laatste fase van de jacht in te zetten. Twee sluip stappen en een sprong, gevolgd door geritsel in bosjes en een korte laatste kreet van de Grijsbok. Het volgende wat wij zagen was het Luipaard met prooi in zijn bek. De jacht was geslaagd. We verwachten dat er direct gegeten zou worden, maar dat gebeurde niet. Het Luipaard begon zich schoon te likken en vertrok daarna om te gaan drinken. We volgden dit op grote afstand en besloten nabij de prooi te blijven. 

 

Na het drinken hoorde we het Luipaard roepen. Met behulp van Famuel concludeerden wij dat ze wellicht een jong had. Inmiddels werd het langzaam aan donker. De duisternis viel in en aan de Puku's in de nabijheid konden we zien dat het Luipaard in de buurt was. Plots kwam ze met een jong drinken bij het water. Daarna werd het jong meegenomen naar de prooi. Voorzichtig keek moeder of de plek veilig was en vervolgens kwam het jong naar de plek.

 

 

Weer werd er tot onze verrassing niet begonnen met eten. In het bijgelichte donkere bosje zagen wij dat moeder de Grijsbok onaangeroerd liet. Het jong moest eerst leren hoe een prooi te verplaatsen. Niet veel groter dan de Grijsbok, deed het jong zijn best om de Grijsbok te verslepen, dieper de bosjes in. Het jong werd zo geleerd hoe een prooi mee te nemen richting een geschikte boom.

 

Uiteraard was van dit laatste tafereel fotografisch niet veel te maken. Maar in ons geheugen staat het voor eeuwig gegrift. Wat een belevenis!

 

zo

24

jul

2016

Vastgeroest

Bultrug
Bultrug

 

Een aantal jaren terug had ik een fotoreis gemaakt naar Noorwegen. De organisator exposeert elk jaar en vroeg om een foto op vierkant formaat toe te sturen. Ik sloeg een diepe zucht. Dat was een formaat, dat ik bijna nooit gebruikte en al zeker niet voor de landschap en natuurfoto’s die ik gemaakt had. Liefst gebruikte ik het liggende formaat en soms het staand formaat. Al met al was ik echter best tevreden met de vierkante uitsnede van de walvisfoto. De donker blauwe kleur kwam goed tot zijn recht net als de imposante staartvin en het daar van af kletterende water.

 

 

Ook een paar jaar terug besloot ik me ook aan te melden bij Instagram. Ik had gehoord dat het een mooi middel was om je foto's te laten zien aan een breder publiek. De foto’s bleken vierkant te moeten zijn en te moeten worden opgeladen van een mobieltje. Vandaar dat ik al snel de belangstelling verloor voor Instagram. Vierkant was niet mijn formaat. Verder doe ik bewerking thuis achter de computer en niet op mijn mobiel.

 

 

Begin dit jaar ging ik op reis naar Zweden voor het fotograferen van Steenarenden. Eén van de reisgenoten postte nog vanuit de hut een foto bewerkt op haar mobieltje op Instagram. De reacties waren enthousiast. De zelfde foto plaatste ze op Facebook en ook daar veel reacties. Wat mij echter nog meer aansprak was dat de foto door de vierkante uitsnede veel krachtiger werd. Bij thuiskomst probeerde ik het ook.

Steenarend, Golden Eagle
Steenarend, Golden Eagle

 

Kortom het werd tijd om mijn vastgeroeste gewoonte los te laten. Sindsdien hou ik bij het maken van een foto en het overwegen van de compositie in gedachte ook rekening met de vierkante uitsnede. Uiteraard begon ik voorzichtig met vogels en zoogdieren. Inmiddels heb ik het gebruikt bij de zeldzame macrofoto’s die ik maak. Eerlijk gezegd heb ik heb het nog niet toegepast bij landschappen. Sinoepelweg nog geen goed beeld erbij voor ogen gekregen.

 

Voor mij zijn de voordelen inmiddels helder. Loze ruimte verdwijnt en het is makkelijker aandacht te richten. Zeker bij kleinere dieren. Ook zijn afleidende onderdelen sneller weg gesneden, dan weg gekloond! Maar ook het maken van een low key foto van een IJsvogel werd eenvoudiger. Het lichtere deel van de omgeving was niet aan te passen naar mijn zin met het schuitje donker maken. Maar misschien wel het grootste voordeel is dat je leert op meer manieren te kijken.

 

Langzaam aan bouw ik nu een voorraadje foto's voor Instagram op. Ook handig omdat het wellicht kan helpen om meer bezoekers naar mijn site te trekken. Kortom de vierkante uitsnede is een aanrader. Probeer het ook is zou ik zeggen. Onderstaand een overzicht van de afgelopen maanden. 

 

 

1 commentaren

do

09

jun

2016

Ultima Frontiera Roemenie

 

Afgelopen week ben ik weer op reis geweest. Wederom met Wildpix en dit keer naar Roemenië. De bestemming was het resort "La Ultima Frontiera" in de Donaudelta tegen de grens met de Oekraïne. 

 

La Ultima Frontiera is het paradijs voor vogelfotografen. In het paradijs leven naast schitterende vogels als de Purperreiger, Kwak, Zeearend, Bijeneter en Scharrelaar ook Jakhalzen. Een dier met duivelse trekjes! Om het paradijs te vervolmaken zijn er fotografie-schuilhutten en een prima accommodatie om te eten en te slapen.

 

Het was er dan ook heerlijk toeven. Maar het is wel een hele reis om in het paradijs te komen. Op vrijdag met KLM naar Boekarest gevlogen en naar het hotel gebracht. Daar werden we de volgende dag opgehaald op een schappelijke tijd. Het gezelschap bestond o.a. uit Arjen en Willem. Daarnaast was er een groep Italianen en een tweetal Britten. 

 

Er volgde een busreis naar Tulcea van meer dan vier uur met een tussenstop bij Prariehonden en een Roodpootvalk. Koos er voor om de laatste te fotograferen zonder veel succes. Overigens een leuke discussie gehad met de Britten over het referendum over een Brexit. In de bus was het too close to call!  

Vanuit Tulcea ging de tocht verder per boot over de noordelijke arm van de Donau. Na 1.5 uur kwamen we aan bij La Ultima Frontiera. Daar volgde een rondleiding langs de vele hutten onder leiding van Martin Steenaut. Een zeer nuttige toelichting! Tegelijkertijd gaf het weer ons al een voorproefje wat ons te wachten viel. Het betrok en begon te onweren. Tijdens het eten maakten we ook kennis met Chris, onze Belgische reisgenoot! 

 

Het gebied heeft een bijzondere geschiedenis. Zo is het tijdens de communistische periode een werkkamp geweest voor tegenstanders van het bewind. Ooit waren er ook visvijvers, maar de natuur heeft het overgenomen.

 

Deels kun je het verleden nog terug vinden. zo is er een monument voor de slachtoffers van het bewind en zijn sommige vijvers nog herkenbaar aan de rechthoekige vorm. Dat het tegenwoordig een paradijs is bleek de volgende dagen.

 

 

 

Zondag begonnen we in de Eagle Hide. Een topochtend met o.a. Jakhalzen en Zeearenden. Ongelooflijk dichtbij! Er was continu interactie tussen Bonte Kraaien, Eksters en de Jakhals! De Zeearenden wachten met afdalen tot de Jakhalsen vertrokken waren. Die kwamen nog wel terug, wat tot een korte en felle interactie leidde. Helaas geen mooie foto naast de herinnering.

 

In de middag in de  Bijeneterhut ook een top middag gehad. De Bijeneters kwamen op de door ons neergezette takjes zitten. Vingen verschillende insecten. Doel was o.a. om vliegbeelden te maken, maar dat viel weer is niet me. Toch staan er aan het eind van dit blog wel enkele.

 

Maandagochtend hebben we met een boot de Deltameren bezocht. Goed voor sterns, visdiefjes, en verschillende soorten reigers. Veel vogels zaten op hun nest tussen de waterlelies. Door het mooie weer en de kundige kapitein schoten we prima platen. Helaas hadden wij  geen geluk bij de Roodhalsfuut in tegenstelling tot de groep die twee weken eerder ging. Daar staat tegenover dat we mooie foto's hebben kunnen maken van de Ralreiger op de waterlelies.

 

Die middag gingen we naar hut 17. Die was eerder heel goed voor Scharrelaar, maar nu het broedsel was uitgekomen vlogen de ouders rechtstreeks naar het nest. Die middag was het hoogtepunt dan ook het zien van een otter. Mijn reactietijd liet te wensen over, maar Arjen zorgde voor fotografisch bewijs.

 

Dinsdsgochtend zijn we naar de tweede Jakhals hut geweest. Die ligt in een meer grassige omgeving. Daardoor andere beelden kunnen maken. Persoonlijk ben ik er iets minder enthousiast over, omdat de hut iets te hoog ligt en je er niet vanuit een lage positie kunt fotograferen.

 

 

Die middag in de boshut werd mijn middag bepaald door Eksters, die al het voer weg aten. Van de nood een deugd gemaakt door ook is een Ekster mooi vast te leggen. Bijzonder was ook het gedrag van de Fazant. Die daagde zijn opponent in het spiegelglas uit en vloog tegen het raam! Gedrag dat die week ook werd vertoond door Kwikstaartjes en Eksters. Me op tijd op laten halen en nog lekker rondgereden in een Buggy genietend van het landschap en de vogels.

 

Woensdagochtend samen met Chris in de moerashut 5 gezeten. Net als Arjen beschikt hij over een enorme kennis van vogelgeluiden en wist de ene na de andere vogel te benoemen. Daar kan ik veel van leren!
 
De hut had prachtig licht en de Purplereiger ging schitterend op in het riet. Dit kwam doordat de kleur van het riet onder invloed van het zonlicht en de strepen van de nek van de Purperreiger samen kwamen. Verder o.a. IJsvogel, Dwergaslscholver en zijn grotere broertje! Na afloop nog door Chris rondgereden. Genieten!
 
Vanuit een schuiltentje had ik nog niet eerder gefotografeerd. Het moest er nu een keer van komen. Het nest van de Grijskopspecht (bij mij nog bekend vanuit Zweden) met jongen was het doel. Leuke ervaring waarbij ik opging in de natuur. Omdat het toch de middag van het uitproberen van nieuwe dingen was ook een filmpje gemaakt van het voeren. 
Daarna onder een camouflagenet gezeten bij het nest van een Hop. De Hop heb ik nauwelijks gezien. Wel een Dobbelsteenslang van vrij forse omvang. Later las ik dat deze slang, verwant aan de Ringslang ook jonge / kleine vogeltjes eet. Dat zou zo maar het lot van de Hopjes kunnen zijn. Ook in dit paradijs heerst de slang!
 
Donderdag mochten we weer in de Eaglehide. Samen met de Britten, Willem en twee luidruchtige Italianen. Dit keer wist een Jakhals de vis in rap tempo los te graven en mee te nemen. Al om 8.30 keerde de rust terug voor de hut. Al snel sliepen twee hutgenoten.
 
Nadat een tweede vis was gebracht bleef het vrij rustig er kwam af en toe wel een jakhals kijken, maar er gebeurde niet veel. Dat veranderde door de komst van een Pontische Meeuw. Die at flink van de vis. Dit was het teken voor het vrouwtje Zeearend om zich ook te melden. Sfeer en vliegbeeld waren het resultaat.

 

Toen we werden opgehaald regende het. En de weersverwachting zag er slecht uit. De hutten met rietendak vielen dus af. Daarom weer naar hut 17. Met een stuk vis voor de Otter op het strandje tegenover de hut. Weer een fijne middag voor de Eksters! Die aten er flink van. De Otter verkiest verse vis waarschijnlijk boven het bevroren maal. Hij liet zich niet zien.

 

Op vrijdag zouden we een tocht maken naar de Zwarte Zee om Reuzenzwartkopmeeuwen te fotograferen. Maar de weersverwachting was slecht en de tocht werd afgezegd. Toch begin de ochtend met prachtige zon. Arjen en ik mochten naar de hut genaamd Nursery. Een prachtig plekje voor Jakhalzen. 
 
Het werd een topochtend met vechten, wegjagen en waden door het water van de Jakhalzen. Ook  werd de vis met pin en al losgetrokken door een vrouwtje Jakhals. Nieuwe vis en de Pontische Meeuw deden wonderen. De Zeearend en Jakhalzen kwamen langs. Een prachtige afsluiting van een bijzondere reis! 
Na een korte lunch tijdens een enorm onweer moesten we inpakken en wegwezen. Onze tijd in het paradijs zat er op. Nagenietende en vol verhalen keerden wij terug in de bewoonde wereld! Ook dit keer leverde het een bijdrage op aan natuurfotografie.nl. Bijgaand nog een setje foto's om de serie compleet te maken.
0 commentaren

zo

24

apr

2016

Experimenteren in hut 6

Fotograferen vanuit een hut doe ik regelmatig. Meestal vanuit boshutten van Han Bouwmeester, maar laatst ook vanuit een hut bij de Balgzandpolder. Inmiddels heb ik ook hut 6 van Han bouwmeester een aantal keren bezocht. 

 

Bij hutfotografie blijft het lastig met welke lens ga je fotograferen. Bij boshutten, omdat je meestal de relatief kleine vogels fotografeert, maar ook klaar wil zitten voor de roofvogel die een bad komt nemen. En in hut 6, omdat je enerzijds een mooie foto wil maken van een badderende Kleine Plevier, die net iets te ver weg zit en anderzijds omdat je de vissende reiger, die vlak voor de hut zijn stekje heeft, mooi wil vastleggen.

 

Eerlik gezegd zijn er natuurlijk geen foute keuzes. de vraag is wat doe je met het materiaal en wat is je belangrijkste doel. In hut 6 was het dit keer het vastleggen van de IJsvogel. Daar heb je een lange lens voor nodig, dus ik had op mijn Canon 1D Mark IV een 1.4 converter en mijn 500 mm lens gemonteerd. Prima voor de IJsvogel en net genoeg om nog enigszins redelijk de kleine plevier vast te leggen.

Zoals dat wel vaker gaat als je je zelf een doel hebt gesteld, ging het ook vandaag. Allerlei vogels lieten zich zien, maar de IJsvogel niet. Waar het aan ligt weet je nooit. Was het de harde wind, die recht op de hut stond en zeker later op de dag het water deed golven, of waren het de aanwezigheid van een Havik, Buizerd en een Boomvalk, die allen het luchtruim onveilig maakten, maar weigerden te gaan zitten voor een foto. Vermoedelijk toch het laatste. 

 

Ondertussen liefde Blauwe Reiger zich regelmatig zien. Al vrij snel kon ik hem deels vastleggen met een vis als vangst. Uiteraard slechts deels, want ik had immers te veel lens. Even heb ik overwogen het plan te veranderen en verder te gaan met mijn 70-200, die ik ook bij mij had. Eerst maar is gemonteerd op een fullframe camera, maar ja dan mis je toch wel veel. Zo lukte het niet om mooie vliegbeelden te maken van de Witte Kwikstaarten vlak voor de hut.

 

 

Ik besloot dan ook te gaan experimenteren met delen van de Blauwe Reiger vast te leggen. De eerste foto's deden mijn wenkbrauwen fronsen. Wat moet je daar nou mee, vroeg ik mij zelf af. Al spelend werden de resultaten aparter. Zo besloot ik alleen delen van de hoofd en de imposante bek vast te leggen, maar ging uiteindelijk zelfs zover alleen het lijf en een deel van de poten vast te leggen.

 

Ben eigenlijk nog steeds niet overtuigd of ik de resultaten van mijn experimenteren mooi vind. Wellicht wijst de tijd dat uit en verwijder ik binnenkort dit blog, of voeg ik enkele foto's toe aan mijn portefeuille overzicht.

 

Verder wisselde de omstandigheden, die dag regelmatig. Tijdens de regenbuien werd het soms behoorlijk donker. Waardoor sommige foto's toch wat donker zijn uitgevallen. Dat is het beste zichtbaar bij de serie, die ik gemaakt heb van het paren van Meerkoeten. In de hut kom je immers bedrogen uit. Het schermpje van de camera lijkt altijd lichter. Volgende keer nog iets vaker naar het histogram kijken.

 

Hieronder staan nog meer klassieke foto's van o.a. een Oeverloper, Kleine Plevier, Zwarte Kraai en Holenduif, en de parende Meerkoeten, maar ook nog enkele foto's van mijn experiment. Laat gerust je mening achter, ook als je het niets vindt!

 

0 commentaren

wo

09

mrt

2016

Steenarenden in Zweden

Op woensdag 2 maart ben ik via Stockholm naar Skelleftea gevlogen. Daar werd ik opgehaald door Conny Lundstrom. Hij heeft een aantal hides op zo'n 90 kilometer van Skelleftea. Gedurende de rit naar zijn huis zagen we nog een uil. We zijn nog gestopt, maar de uil vloog vrij snel weg.

 

Eenmaal aangekomen volgde een prima avondmaaltijd en gingen we vroeg naar bed. Volgende ochtend stonden we om 4 uur op, ontbeten en troffen de laatste voorbereidingen. Na een kort autoritje en wandeling bereikten we de hut. Het is een zeer ruime hut met houtkachel. Fijn, want buiten was het -18 C.

 

Conny had mij nadrukkelijk voorbereid op het belang van geduld. Eerst de raven en eksters laten wennen. Letten op hun gedrag, en de Steenarenden eerst laten landen en eten. Plus maar één klik per keer. Het grote wachten kon beginnen. Als eerste verscheen een Eekhoorntje ten tonele. 

Vervolgens Zwarte Mezen, Matkoppen, Grote Bonte Specht, Raven, Goudvinken en Groenlingen. Na enige tijd ontstond commotie door een aanval van een Zeearend. Die ging zitten in een boompje. Net te ver voor een topfoto. Later op de dag kwam er nog een tweede Zeearend.

 

Tussendoor vermaakte ik me met de vogeltjes vlakbij de hut. Een paar keer kwam op grote afstand een vos voorbij. Dat gaf de gelegenheid tot het maken van deze vos in de sneeuw plaat. Vanaf 15 uur verdwenen de Raven uit beeld. Dit leek samen te hangen met de komst van de tweede Zeearend, maar bleek de voorbode van een vijf minuten Steenarend. Heel dichtbij. Ik moest uitzoomen om deze plaat te kunnen maken. Ondanks dat ik me hield aan de suggestie van Conny om maar één foto per keer te maken en tussendoor te laten eten, hield de Steenarend het snel voor gezien!

 

Die avond waren er drie nieuwe gasten. Twee Nederlanders (Caroline en Hans) en een Brit (Martin), die ook geboekt hadden via Wilpix. Na een gezellige maaltijd weer op tijd naar bed gegaan. Nog wel op Twitter gekeken naar de standen van het voetbal. Gaan slapen bij 1-1 en wakker worden met winst van mijn club!

 

Op dag 2 weer rond vijf uur weg. Met zijn vieren is een stuk gezelliger. Belangrijk is daarbij om met elkaar de discipline op te brengen niet te snel te gaan fotograferen. Met name de aanwezige raven zijn erg schuw en gemakkelijk op te schrikken. En dat moet vermeden worden, want zonder raven op de grond zie je geen vossen en steenarenden.

 

In de ochtend zagen we de Zeearend jagen op de Raven. Die vliegt de Zeearend achterna, zodat ze hun voedsel laten vallen om dan te smikkelen van het eten. Ook de vos liet zich even zien. De Raven kwamen niet op de grond. Waarschijnlijk werd dit veroorzaakt door de aanwezigheid van een Havik, die even voorbij flitste!  Die morgen zagen we even de Steenarend op afstand. Mogelijk klikten we te snel, want hij verdween snel.

 

Wederom in de middag kwam de Steenarend vlak voor de hut. Dit keer at het mannetje bijna een half uur. We schoten om de beurt en lieten hem rustig eten. Dat werkte prima! Caroline kwam met het idee van een vierkante uitsnede. Daarmee was een mooi effect te bereiken. Later die middag kregen we nog twee keer een Steenarend in beeld, maar wel veel verder weg. Bij één bleven de eksters door eten.

 

Uiteraard weer vroeg na de prima en gezellige maaltijd naar bed gegaan. Immers de volgende ochtend moesten we weer om 4 uur op!

 

De derde dag begon met sneeuw. Er zat een arend in de boom iets verder op, maar gedurende lange tijd kwam die niet naar beneden. Wel verplaatste de Arend zich af en toe. Martin schoot er nog een mooi vliegbeeld van. We besloten op enig moment geen kleine vogeltjes meer te fotograferen. Vrij snel zaten de Raven op de grond. Even landde de Steenarend op de grond. Maar voordat we iets konden vastleggen vloog de Steenarend weer naar zijn boom. Dit keer ging hij zich flink poetsen.

 

Weer iets later zagen we de Zeearend. Zat best lastig om goed vast te leggen. Zeker omdat mijn lens niet goed focuste door de sneeuw en het weinige contrast tussen de Zeearend en de achtergrond. Ook de afstand tot de vogel was best groot. vandaar een sfeerbeeld.

 

We hebben geprobeerd vliegbeelden te maken. Alleen Martin slaagde daar in. Hij schoot zelfs een foto van de aanval van de Steenarend op de Zeearend. Ik heb nog veel te oefenen op vliegbeelden. Daar ben ik gewoon niet goed in! En Martin wel!

 

Na de lunch met cup a soup kregen we bezoek van een Grijskopspecht. Deze prachtige vogel gaf ons volop de kans een mooie plaat te schieten. Hij lijkt wel wat op een Groene Specht en na plaatsing van een foto op Facebook door Caroline kwam er commentaar dat die ook in Leiden rond vloog. Onbegrip bij ons, maar toen bleek dat de #grijskopspecht ontbrak hadden we meer begrip. De gelijkenis met de Groene Specht is immers best groot. 

 

Het volgende opvallende bezoek kwam van de Pestvogels. Die waren volgens Conny nooit eerder voor de hut! Hij was dan ook verrast toen we het bezoek meldden aan het eind van de middag. De Pestvogels deden zich tegoed aan de zonnebloempitten in de sneeuw. Af en toe vlogen ze even weg, maar ze gingen ook voor ons in een boompje zitten. Even verrassend en snel als hun komst was hun vertrek. Het leek die dag niet te stoppen en dat was ook zo!

 

Direct daarna kwam immers het volgende hoogtepunt. Er landde een Steenarend voor op het vlees. Het was weer het mannetje die het gebied domineert. Hij begon lekker te eten en liet zich goed fotograferen. Na enige tijd werd hij afgeleid. Het vrouwtje zat verder op in een boom en gaf te kennen dat zij wilde eten. Hij schreeuwde flink terug. Dat stelde het vrouwtje niet op prijs en in een snelle vlucht deelde zij een tik uit met haar vleugel. Daarop vloog ze door. Ook het mannetje at nog wat en vloog toen weg.

 

Terwijl we bijkwamen van dit alles vroegen de Zeearend, de vos en weer een Steenarend onze aandacht. Het was goed dat het donker werd, want mooier dan dit kon de dag niet zijn.

 

De volgende dag ben ik terug gereisd naar Nederland. Moe maar ontzettend voldaan. Het was een heerlijke trip die ik iedereen kan aanbevelen. Hier nog een aantal beelden en een video:

5 commentaren