Sinds enige jaren hou ik me bezig met natuurfotografie. Het begon allemaal met het fotograferen van vogels. Nog steed ligt binnen de natuurfotografie vaak de focus op het maken van foto's van vogels. Meer en meer ben ik tijdens de meestal verre reizen foto's van zoogdieren gaan maken. Sinds 2017 doe ik dat ook regelmatiger in Nederland. Samen zijn ze de hoofdmoot van mijn portefeuille.

 

Met deze website wil ik de kijker laten meegenieten van mijn natuurfoto's gemaakt in Europa, Afrika, India en Latijns en Midden Amerika. Dit in de wetenschap dat de uitspraak van Ansel Adams "Twelve significant Photographs in a year is a good crop"! Voor mij een waarheid is als een koe!

Introductie


Foto's van vogels en foto's van zoogdieren maken is mijn grote hobby. Ik kan genieten van de natuur, van licht en van de rust. Daar fotograferen de herinneringen vast houdt en ook technisch boeiend en uitdagend is, zou ik er veel uren in willen stoppen. Maar daar ik ook een drukke baan heb, kom ik niet dagelijks toe aan fotograferen. Vaak combineer ik mijn hobby met het maken van verre reizen. Reizen die ik zorgvuldig voorbereid. Over mijn aanpak daarbij kun je lezen in het onderdeel reisvoorbereiding.

 

Recent maakte ik natuurfoto's in Zambia en de Seychellen. Andere landen die we bezochten zijn Botswana, Gambia, Kenia, India, Tanzania, Costa Rica, Peru en Trinidad en Tobago. Ook bezocht ik voor het maken van natuurfoto's Noorwegen, Spanje, FinlandRoemenië en Zweden

 

FOR ENGLISH LANGUAGE CLICK HERE

 

 

Portfolio

 

Een overzicht van de foto's waar ik zelf het meest op gesteld ben, tref je aan onder het kopje portfolio. Uiteraard is het een kwestie van smaak wat je mooi vindt en wat niet. Om het overzichtelijk te houden heb ik de portfolio ingedeeld in 4 groepen, te weten in vogel foto's genomen in Nederland, vogel foto's genomen in het buitenland en in zoogdieren genomen in Nederland en België en zoogdieren gefotografeerd buiten de Benelux. 

 

Je kunt mijn werken aanschaffen via Werk aan de Muur. Meer informatie staat in de webwinkel.

 

Macro en landschappen heb ik nog niet als portefeuille onderdelen opgenomen. Daar vind ik zelf van dat er nog veel ontwikkeling en verbetering mogelijk is. In sommige blogs en onder experimenten kun je zien hoe het mij daarin vergaat.

Recent

 

Regelmatig plaats ik ook recente foto's onder een apart hoofdje. Dit voor terug kerende bezoekers, die snel een paar mooie foto's van vogels of foto's van zoogdieren willen bekijken.

 

Soms vind ik het leuk te experimenteren met andere vormen van fotografie en workshops te volgen. Ook daar vindt je de foto's van. Een leuke toevoeging daar is mijn serie portretten gemaak in Indonesië en een serie straatfoto's uit India.

 

Inmiddels heb ik ook een lange lijst met boeken, die mij inspireren. Ik heb die toegevoegd voor de liefhebber en zoveel mogelijk gelinkt met de sites om die boeken aan te schaffen. Verder heb ik onlangs een boekenlijst toegevoegd aan de pagina's per continent (Afrika, Amerika's, en Azië


zo

18

nov

2018

Tegenlicht

Toen ik ooit met fotograferen begon, kreeg ik het advies fotografeer niet tegen het zonlicht in. Daar heb ik me lang aan gehouden, maar de afgelopen jaren ben ik meer en meer tegen het zonlicht in gaan fotograferen. Lang niet altijd met succes, maar persoonlijk vind ik dat er regelmatig bijzondere beelden bij zitten. Tijd om er een blog aan te wijden.

 

Ik gebruik eigenlijk twee verschillende manieren om met tegenlicht om te gaan. Enerzijds is dat werken met silhouetten en anderzijds is het werken met tegenlicht dat door de bomen heen valt of op een andere manier wordt gebroken.

 

Zo was ik in oktober een aantal ochtenden te vinden in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Wetend uit welke hoek de zon het bronstdomein zou binnenvallen, lag ik een aantal ochtenden te wachten. Soms brak de zon prachtig door, maar lieten de mannetjes Damherten het afweten. Op andere momenten waren zij er wel, maar de zon niet. De eerste keer dat ze er wel allebei waren was het te laat op de ochtend. Het plan werkte niet. Niet getreurd en doorgezet. Op de vijfde ochtend was het raak en kreeg ik de kans het beeld hiernaast te maken.

Voordeel bij deze foto was dat de zon net ietsje hoger stond. Daarmee was de hoeveelheid licht ook wat beperkt, waardoor ik maar 1/160 sec overhad bij de vrij hoge ISO 1250 en f5.6.

 

Meer licht had ik eerder op de Hoge Veluwe tijdens de Edelhertenbronst bij zonsondergang. Op het Reemsterveld heb je tijdens de bronst vaak mooie foto omstandigheden. Uiteraard moet het niet bewolkt zijn en ben je afhankelijk van de activiteiten van de Edelherten. Hier bleef het Edelhert vrij laag in het veld, dat geel kleurde van de ondergaande zon.

 

Door de witbalans iets op te schroeven in de camera kreeg ik het beeld hiernaast. Lastig is vaak dat je een deel van de lucht meepakt, waardoor een overbelichte plek overblijft. Had die zo klein mogelijk gemaakt en heb die middels uitsnede weggewerkt. Bij beide foto's komt het extraatje van de adem die wordt uitgeblazen.

Een ander mogelijkheid is het gebruik van silhouetten. Eveneens op het Reemsterveld tijdens de Edelhertenbronst, kon ik een aantal silhouette foto's maken. De zon was inmiddels nagenoeg onder en doordat de Edelherten boven op de heuvel liepen, kon bijgaand beeld gemaakt worden.

 

De afstand was vrij groot en daarom had ik ook mijn converter er tussen gezet. Bij silhouette beelden is dat niet erg nadelig. Door het sterke contrast is scherpstellen veel eenvoudiger, dan wanneer de zon nog niet onder is en je tegen het licht in fotografeert.

 

Leuke bonus bij de foto hiernaast was het voorbij vliegen van de Raaf. Altijd leuk als je een beeld in gedachte hebt en de vogel, waar je ook op hoopte werkt ook nog mee. Je kunt overigens ook op een heel andere manier werken met een silhouette. Dat kun je zien aan de volgende foto.

Hier is de achtergrond vrij donker en helpt het tegenlicht om een soort silhouette te maken. Het Reetje kwam drinken bij een waterplasje voor een fotohut in Hongarije. De hele middag was er nog niets gebeurd, behalve het voorbij kruipen van een slak van links naar rechts aan het einde van de waterbak. Dat had ik aangegrepen om te experimenteren met verschillende vormen van belichting. De mooiste beelden kreeg ik als ik flink onderbelichte.

 

Ik was er dan ook klaar voor toen dit Reetje even voorbij kwam. Met twee stops onderbelichting en verder verdonkeren in Lightroom resulteerde dit beeld. Het was voor mij een aansporing om dit vaker te proberen.

 

Vogels staan uiteraard ook hoog op mijn lijstje om met tegenlicht vast te leggen, maar tot nu toe is het nog niet vaak gelukt. Voorlopig moet ik het met name doen met silhouetje beelden bij ondergaande of opkomende zon. Hieronder vindt je meer resultaten van de afgelopen maanden

za

08

sep

2018

Marker Wadden voor vogelfotografen

Vandaag bezocht ik de Marker Wadden. Natuurmonumenten heeft het openingsweekend een speciale aanbieding, waardoor het eenvoudiger was om de Marker Wadden te bezoeken. Idee was om een idee te krijgen van de mogelijkheden voor vogelfotografen op het eiland, dat je mag bezoeken. Er zijn overigens vijf eilanden, deels nog in aanleg.

 

Ik vertrok om 8.45 uit Amsterdam, met in mijn tas 1 camera en een 100-400 mm lens. Verder een beschrijving van de wandeling, die je kunt maken. Daarin had ik gezien dat er een uitkijktoren, een vogelkijkscherm en een tweetal kijkhutten zijn. 

 

De boot uit Bataviahaven in Lelystad zou om 10 uur gaan. Het was een drukte van belang. In totaal waren er voor vandaag zo'n 1500 kaarten verkocht. De boot voer op tijd weg en deed er zo'n 50 minuten over. Gelukkig kon ik als één van de eerste aan land.

 

Snel langs het bandje gelopen, om als eerste richting de kijkhut de Duikeend te gaan. Deze hut is gebouwd met in gedachte dat je op ooghoogte kunt komen van eenden, die voor de hut komen. De hut is voor fotograferen prima. Je staat en op ooghoogte is inderdaad het water, althans als je zoals ik zo'n 1.85 lang bent. Er is een relatief klein watertje  voor de hut, met daarachter een schelpenstandje. Helaas zaten er vandaag geen vogels.

 

Vervolgens ben ik doorgelopen naar het kijkscherm. Onderweg verschillende meeuwen en sterns gezien. Iets te ver weg om goed te fotograferen. Voor het kijkscherm, met relatief erg kleine gaten zat niets. Grappig genoeg zat achter de plek waar ik stond in een gebiedje met veel moerasandijvie meer. Zeer grote aantallen Bontplekplevieren, Gele en Witte Kwikstaarten en grote aantallen zwaluwen vlogen weg, zodra ik in de buurt kwam. Veel vogels lijken te moeten wennen aan mensen.

 

Ik besloot vandaar een rondje te lopen, waarop ik Steenloper en Krombekstrandloper tegen kwam. Uiteindelijk bleek er één te zijn, die mee wilde werken. Languit in de klei gaan liggen en goed vies geworden, maar wel dit plaatje kunnen maken. Lastig is dat de wandelpaden hoger liggen, dan de randen waar de vogels in zitten. Zelfs als je dan op de grond ligt, krijg je nog niet alle voordelen van de lage positie. De tamheid was opvallend en ik zou niet verbaasd zijn als deze vogel verzwakt is.

 

Na het rondje besloten nog verder het eiland op te lopen tot het uiterste puntje. Er zijn daar een aantal zandduinen. Een lekkere wandeling in de steeds verder aanwakkerende wind. Wat tijdens de wandeling echt opviel zijn twee zaken, die deels vanuit het Markermeer worden aangevoerd.

 

Allereerst de resten van plastic, die je echt overal ziet. Of het nu doppen van flessen, delen van emmers of ondefinieerbaar is, het is duidelijk dat wij als mensen er een troep van maken.

Het tweede zijn de forse aantallen dode vogels. Zo dreef deze eend vanuit het water het strandje op. Was zelfs nog niet 100% dood, maar overleed ter plekke. Je ziet sowieso vrij veel dode vogels. Ik zag o.a. dode Grote Stern, Visdief, Watersnip, eenden en meeuwen. Volgens Natuurmonumenten is het aantal beperkt afgezet tegen de grote aantallen vogels op de Marker Wadden beperkt.

 

Terwijl ik terugliep ben ik nog langs een kijkhut gegaan. Die ligt minder laag en is inderdaad een echte kijkhut. Vandaar o.a. Bergeenden, Watersnippen, Kokmeeuwen, Zilvermeeuwen, Bontbekplvieren, Wintertaling, Canadese Ganzen, en Gele en Witte Kwikstaarten gezien.

 

Inmiddels was het op het eiland zeer druk. Het werd daarom lastiger om vogels te fotograferen en het leek mij daarom verstandig terug te gaan. De enige faciliteit, die ik nog niet bezocht had, de Uitkijktoren, heb ik gezien de drukte niet meer bekeken. Nadeel voor fotograferen zal ook hier de hoogte zijn, hoewel het maken van vluchtbeelden van groepen vogels in het broedseizoen of tijdens de trek wellicht goed mogelijk is.

Terug naar Lelystad met de boot was ook goed geregeld. Tegelijkertijd deed mij dat beseffen, dat voor een volgend bezoek ik een boot zal moeten regelen. Wellicht dat er op termijn een ondernemer is, die de oversteek aan gaat bieden, maar vooralsnog moet je met een eigen of gehuurde boot naar het eiland. Heel veel gedoe, voor een eiland, waar de mogelijkheden voor fotograferen uit slechts één hut echt goed is. Voor de rest zul je het moeten doen vanaf de paden. Maar tegelijkertijd moet het in het broedseizoen een walhalla zijn, gezien de grote hoeveelheden vogels. Tot slot nog wat beelden.

zo

26

aug

2018

Oog voor detail

Voordat we vertrokken naar Zuid Afrika vroeg ik me af welke fotografische experimenten ik wilde proberen. Het eerste op het lijstje stonden de plannetjes, die ik had voor Zimanga om te experimenteren met de nachthutten. Tweede op de lijst stond de gedachte om aan de slag te gaan met details van dieren. 

 

Grappig genoeg bleek tijdens de trip dat ik ook dit experiment met name uitvoerde in Zimanga. Om zo'n experiment te kunnen doen, moet ik allereerst volledig gefocust zijn en niet afgeleid worden. Verder is er een innerlijke rust nodig, die ik het eerste deel van de vakantie in Zuid Afrika veel minder had.

 

Maar wat bedoel ik eigenlijk met oog voor detail. De foto hiernaast is er een mooi voorbeeld van. Niet de hele Buffalo is in beeld, maar slechts een half hoofd. Tegelijkertijd is er een Red-billed Oxpecker, die het beeld wat spannender maakt.

 

De uitsnede is bewust vierkant om een lege plek aan de rechterkant te voorkomen en de aandacht vast te houden. Voor sommigen wellicht wat krap gekaderd, maar ik denk dat het beeld daar sterker van is geworden. Deze crop had ik overigens al in gedachte toen ik de foto nam.

Al bij het beschrijven van dit beeld merk je dat er voor dit soort foto's een aantal vragen zijn, die je moet beantwoorden. De eerste is wat breng ik in beeld en de tweede is wat laat ik weg. De derde gaat over de uitsnede en de vierde over hoe hou ik het spannend en aantrekkelijk om naar te kijken.

 

De Marabou Stork is een hele lelijke vogel. Bij één van de hutten kwamen ze zeer dichtbij en dat bood mij de gelegenheid om detailfoto's te maken. Al snel merkte ik dat de ogen een belangrijk detail zijn om vast te leggen.

 

Zo maakte ik een frontaal beeld met de twee ogen. Het staat onder aan dit blog. Toch miste ik iets van actie en besloot vervolgens dat de snavel er op moet. Op een volgende foto is de snavel volledig in beeld, maar dat werkt niet, doordat de relatief lange snavel veel ruimte overlaat.

 

De snavel moest dus deels weggelaten. Maar hoe zat het dan met de poten. Alleen de poten in beeld miste iets. Teveel poten in beeld en het detail ging verloren. Uiteindelijk besloot ik dat een klein beetje poot op de foto kon werken. Zo ontstond de foto, die hiernaast staat.  Waarbij ik het geluk had van de mooie lichtval, die voor mij dit beeld af maakt. Overigens wist ik hier bij het nemen van de foto, niet hoe ik hem exact zou croppen tot een vierkant.

 

Hieronder dire foto's, die ik maakte op weg naar dit resultaat.

Ook met de Olifanten deed ik zo'n experiment. Wat moest in beeld en wat kon ik het beste weglaten. Wil ik de volledige kop met slurf, of juist alleen het oog of toch ook de slurf. Hoe ga ik om met die grote slagtanden. Mogen er twee Olifanten op staan? Of alleen de poten? Welke uitsnede is eigenlijk het meest gepast? Eerlijk gezegd weet ik nog niet wat ik het mooiste vind. Oordeel zelf zou ik zeggen!

Dat poten een leuk onderwerp kunnen zijn blijkt uit de laatste foto, en was me al wel is eerder opgevallen bij reigers. Ook dit keer had ik er aandacht voor en dat leverde onderstaande beelden op. Het zijn achtereenvolgens poten van de Giraffe's en Leeuwen. Daarbij vind ik het Giraffe's beeld grappig, maar ik mis toch iets, al weet ik nog niet exact wat. De ene poot van een leeuw is te statisch, maar de foto met hangende Leeuwenpootjes, is daarentegen één van mijn favorieten. Ongetwijfeld ook een kwestie van smaak.

Het gaat overigens ook heel vaak mis. Geen enkele detailfoto, die ik maakte van de Neushoorn spreekt mij ook maar enigszins aan. Uiteraard wilde ik er één maken van de lippen, die het verschil tussen een Witte en een Zwarte Neushoorn weergeven, maar het was een nietszeggend beeld. Totaal niet spannend. Net als de detailfoto van de oren met daarin een Red-billed Oxpecker. De kop van een Neushoorn is minder sprekend dan die van een Buffalo, en een saaie foto was het gevolg.

 

Juist die Buffalo bleek zeer geschikt. Daarom tot slot nog drie beelden van details van Buffalo's.

wo

22

aug

2018

Beren in Slovenië

Met veel plezier kijk ik al een aantal jaren terug naar het fotograferen van beren in Finland. Bij mij bestond daarom de wens om nogmaals beren te fotograferen. Toen ik voor het eerst hoorde over de mogelijkheid om beren te fotograferen in Slovenië via Wildpix, was mijn belangstelling snel gewekt. Die belangstelling werd nog groter, toen de groep die eind mei, begin juni ging prachtige foto's toonden van o.a jonge beren. Ik besloot deze zomer nog te gaan.

 

Op 13 augustus begon mijn reis. Het plan was dat ik via Warschau naar Ljubljana zou vliegen. Eenmaal op Schiphol begonnen de problemen. De bemanning was te laat, kwam uiteindelijk helemaal niet opdagen en de eerste vlucht werd gecanceld. Bagage weer opgehaald, naar de LOT balie, waar een lange rij stond en vlucht werd omgeboekt naar Frankfurt en vandaar uit naar Ljubljana. Weer met de tas door de veiligheidscontrole en in Frankfurt regelen dat mijn bagage toch doorvloog naar Ljubljana. Dit alles leidde tot een vertraging van bijna 3.5 uur en het missen van de eerste fotosessie.

De volgende ochtend om 5.15 uur op, om rond 5.30 te zijn en snel te kunnen vertrekken. Dat bleek iedere ochtend een heel gedoe. Vaak waren er een aantal, voornamelijk franse gasten, wat laat. Het was die ochtend niet al te best weer. Het bleef die dag vrij donker en ook s'middags regende het. De eerste dag zagen we geen beren. Een kleine teleurstelling, maar met nog vele dagen voor de boeg en een gunstiger weersverwachting had ik alle hoop op kans later in de week.

 

Mijn bezoek aan de grot, wat standaard in het programma zit voor de volgende ochtend ingepland. Kon helaas niet aangepast worden. Eerlijk gezegd had ik liever eerst beren gefotografeerd. Voor mij was het de eerste keer dat ik in een grot fotografeerde. Wellicht lukte mij het daarom niet om een bijzondere foto te maken. Het beste resultaat staat voor de volledigheid in het overzicht met foto's.

 

In de middag gingen we naar een hut, die ook veel s'ochtends wordt gebruikt. Er worden regelmatig beren gezien en waren vol goede hoop. Rond 15.30 zaten we in de hut en rond 19.30 verscheen de eerste en enige beer van die middag. Uiteraard was het licht niet al te best meer, ook omdat het nog bewolkt was.

De tocht per auto is s'ochtends kort en daarna wacht een stevige wandeling berg op. De eerste dag was het even wennen, maar met een gestaag tempo kom je makkelijk boven. Helaas ging vele ochtenden een wat oudere Fransman mee, die met moeite en in een heel langzaam tempo boven kwam. Uiteraard moeten we bij elkaar blijven, met als resultaat dat het mooiste licht al snel na aankomst verdween. 

 

Daar zit ook de kern van de uitdaging van Beren fotograferen. Je bent op zoek naar de combinatie van de aanwezigheid van één of meerdere beren, met de juiste setting en een gunstige lichtval. Liefst ook op het oog van de beer, zodat de scherpstelling op het oog wordt vereenvoudigd. Valt het licht niet goed, dan is het onderscheid tussen het donkere oog en de donkere kop van de beer, veelal onvoldoende om een scherp beeld te krijgen. Uiteraard hou je daarbij oog voor de compositie en wil je liefst ook nog wat actie en zeker niet een beer die ligt te eten of met zijn kop omlaag rondloopt. Gezien de hoge bomen in het bergachtige gebied heb ik bv veel foto's gemaakt met een staand beeld.

 

De volgende ochtend zagen we twee beren aan het einde van de ochtendsessie. Helaas wederom met iets minder mooi licht. S'middags gingen we naar een andere hut, waar het licht echt top was. We hoorden wel geluiden in de bossen, mogelijk zelfs van een hond, maatberen kwamen er niet. 

 

We drongen daarom bij de eigenaar er op aan, om de volgende ochtend vroeger te vertrekken om zo onze kansen op de ideale combinatie van beren en licht te vergroten. Nadat we hem overtuigd hadden moeten we onze franse vrienden nog vertellen dat we eerder zouden vertrekken. Met heel veel gemor van met name de oudere man werd het geaccepteerd. Vol verwachting keken we uit naar de volgende dag.

Uiteraard ruim voor 5 uur op en al om 5.15 uur op stap. In een gestaag tempo klommen we omhoog en uiteindelijk kwamen we om 5.45 boven. Een kwartier voor zonsopgang vertrok onze begeleider, die het voer had uitgestrooid om de beren te lokken. Binnen 5 minuten verscheen de eerste beer. Helaas was het nog net iets toedonker en verdween de beer net toen de zon goed begon door te komen.

 

Gelukkig kwam er later een beer terug en konden we nog fotograferen met mooi licht. Zo schoot ik de foto, die hier naast staat tijdens deze sessie. Ook de collega fotografen in de hut hadden mooie beelden gemaakt. Maar de Fransen bleven mopperen en het bleef bij deze ene ochtend dat we vroeger starten.

 

Die middag gingen we naar een hut, die dicht bij de Kroatische grens licht. Een prachtplek, waar ik ook de daarop volgende middag ben geweest. Al vrij snel die middag hadden we een zeer aangename verrassing. Een Boommarter liet zich zien en vastleggen. Daarmee was mijn middag al geslaagd.

 

Verder kwamen er die middag twee beren voorbij. Die waren erg schichtig en verdwenen allebei heel snel. Waarschijnlijk komt dit doordat de jacht op beren in Kroatië intensiever is en de angst voor mensen daarom groter is. Mede daarom besloten we de volgende dag om niet direct te fotograferen en te wachten tot ze iets meer gegeten hadden.

 

Aan het einde van de sessie werd het erg donker, maar lieten 4 Boommarters ons genieten. Ze renden rond snoepten van de aanwezige voedselresten en lieten zich zelfs met heel hoge Iso nog vastleggen. De Duitse professional, die met mij in de hut zat, gaf mij enkele goed tips over fotograferen met hoge Iso en ruis. Belangrijkste daarbij is direct goed belichten, zodat je niet hoeft op te lichten, wat extra ruis zichtbaar maakt. Verder kun je in Lightroom je verscherping aanpassen, zodat alleen de scherpe delen worden aangescherpt. Je voorkomt ook daarmee extra ruis.

De twee laatste dagen zag ik wat meer beren. De ene dag 4 en de andere dag 2. Daar kwam bij dat op beide dagen in de middag het licht mooi was. Zelfs dan merk je dat als de beer niet op de juiste plek gaat staan, dat je er niet optimaal van kunt profiteren.

 

Op de ene locatie moest ik met mijn 500 mm lens aan de slag om de beren een beetje goed vats te leggen, en kwam de beer hiernaast vlakbij. Op de andere locatie fotografeerde ik met mij 70-200 mm lens op mijn 1 D Mark IV. Wel moest ik voor de foto boven aan het blog nog iets droppen. Lichtsterkte van lenzen is overigens cruciaal. Ik heb mijn 100-400 lens niet gebruikt. Het is daar in het bos veelal te donker voor.

 

In vergelijking met het fotograferen van beren in Finland vallen een aantal zaken op. Allereerst zijn er in Finland grotere beren. Redenen zouden kunnen zijn het vegetarisch dieet in Slovenië en het intensievere jagen aldaar. De meeste beren worden in Slovenië niet ouder dan 5 jaar.

 

Tweede verschil is dat er in Finland meer verschillende settings waren. In Slovenië fotografeer je met name in bossen in het karst-gebergte. Een derde verschil is dat je in Slovenië overdag en in Finland s'nachts (was wel in juli) fotografeert.

 

Een vierde verschil is de kostprijs. Finland kostte voor 4 nachten net zoveel al een week in Slovenië. Beide zonder de kosten van de vlucht mee te rekenen. Voor zover ik mij kan herinneren waren die voor Finland hoger!

 

Tot slot een aantal beelden van deze mooie reis.

ma

30

jul

2018

Tripverslag Zuid Afrika

Rhino
Neushoorn

Eind Juni ben ik vertrokken voor een vierweekse vakantie naar Zuid Afrika. De eerste 8 dagen zijn we samen met Wietske en Michiel op safari geweest. Daarna ben ik samen met Anita 10 dagen door oost Zuid Afrika getrokken met een combinatie van landschappen, safari en strand. Tot slot verbleef ik 10 dagen in Zimanga. Dit blog gaat over de eerste twee delen van de trip. Over het bezoek aan Zimanga schreef ik eerder al een blog. Het beschreven deel van de trip is verzorgd door Out in Africa, mijn favoriete reisorganisatie voor Zuidelijk Afrika, die ook onze trips naar Botswana, Zambia en de Seychellen en Zuidelijk Tanzania verzorgden..

 

Wietske en Michiel zijn geen ervaren safarigangers en vonden het leuk om een keer met ons mee te gaan. Betekende uiteraard voor mij dat ik me enigszins moest aanpassen. De absolute focus op fotografie past uiteraard niet bij een reis met Anita en vrienden. Dat neemt niet weg dat het acht zeer bijzondere dagen werden in twee private concessies grenzend aan Kruger.

 

Het eerste park wat we bezochten is Timbavati. We verbleven in het Shinzela Tented Camp. een prachtig kamp met luxe tenten en een echt safarigevoel. We maakten er in totaal 4 gamedrives. Tijdens deze gamedrives hebben we al direct de Big 5 gezien.

 

Absoluut hoogtepunt was de ontmoeting met 6 Neushoorns. Tijdens de vele safari’s die we eerder hebben gemaakt zagen we er zelden 1 en nu 6! Gelukkig was het licht ook prima en kon ik er 1 heel mooi vastleggen.

Mail Lion in the evening sun
Mannetjes Leeuw in de avondzon

Het tweede park was Manyeleti. We verbleven in de Honeyguide Khoka Moya Camp. Een relatief luxueus tented camp met o.a. een drinking pool met een kijkhut erbij. De olifanten bezoeken het water regelmatig, maar er zijn ook al verschillende antilope soorten en Luipaard, Hyena en Leeuwen gespot. We deden er 8 gamedrives. De sightings waren geweldig! Verschillende groepen Leeuwen, Luipaarden, Cheetahs, Neushoorns, Buffalo’s, Olifanten en veel meer. 

 

Drie hoogtepunten zijn leuk om over te vertellen. Het eerste hoogtepunt was het badderen van Olifanten. Ze drinken eerst, nemen dan een bad, gevolgd door een modderbad en een stofbad. Terwijl een groep bij het water stond besloot 1 van de jonge olifanten te spelen met een pas geboren olifantje. Die werd bedolven onder het oudere jong en schreeuwde het uit. Onmiddellijk snelde de oudere olifanten te hulp en beschermden het pasgeboren jong. Een mooi voorbeeld van het beschermende gedrag van de volwassen vrouwtjes.

 

Het tweede hoogtepunt was een Hyena, die zich tegoed deed aan een Warthog. De Warthog was gedood door een Luipaard. Daar de Warthog vrij groot en zwaar was, was het Luipaard er niet in geslaagd om hem in een boom te tillen. De Hyena had middels een gevecht de buit veroverd, maar het Luipaard bleef nabij, om zijn kans te grijpen. Die kwam echter niet! Het verbaasde ons dat de Hyena geen hulptroepen had geroepen. De verklaring is waarschijnlijk dat zijn plaats in de hiërarchie van de groep te laag is om er zeker van te zijn, dat bij het roepen van de groep, hij ook te eten zou krijgen.

Backlit Buffalo
Buffel in tegenlicht

Het derde hoogtepunt was het zien van 5 Cheetahs. De eerste middag waren wij de eerste bij de Cheetahs en moesten al vrij snel plaats maken voor anderen. De volgende ochtend hadden ze met succes gejaagd op een Impala en kwamen wij relatief laat ter plekke. Er waren nog drie Cheetahs aan het eten en de eerste gieren verzamelden zich. Uiteindelijk kwamen er White Backed Vultures, een White-faced Vulture, een Lapet-faced Vulture, enkele Hooded Vultures en een tweetal Tawny Eagles. Een pracht gelegenheid om vliegbeelden te maken van deze vogels.

 

Fotografisch waren er nog meerdere hoogtepunten Een voorbeeld daarvan is bv de Leeuw, hierboven, die zich bij prachtig licht liet vastleggen. Eerder die dagen op een ochtend waren we ruim voor zonsopgang op pad gegaan en hadden een ander fotografisch hoogtepunt. We troffen een groep Buffalo’s aan en ik kon die fotograferen met tegenlicht. Waar ik vroeger mopperde op tegenlicht, begin ik er meer en meer van te houden. Het geeft wat mij betreft spannende beelden.

 

Al met prachtige safari-dagen, die zowel onze vrienden als wij niet snel zullen vergeten. We namen dan ook met een tevreden gevoel afscheid. Het safari-gevoel was in het hart van onze vrienden aangewakkerd, we hadden het samen heel gezellig gehad en we hadden prachtige sightings en foto’s! Wij vertrokken richting Hazyview in onze huurauto en zij vervolgden hun reis richting Kaapstad.

Elephant in evening and back light
Olifant in avond- en tegenlicht

De volgende dag was de Blyde River Canyon onze bestemming. Een bezoek aan de Blyde River Canyon is zeker de moeite waard en past prima bij een bezoek aan Kruger. Het is een schitterend landschap, waar we enorm van genoten hebben. De vergezichten bij de Drie Rondavels en Burcke’s Potholes waren voor ons de hoogtepunten. 

 

We vervolgden onze reis, via het landschappelijk prachtige Swaziland naar Tembe Elephant Park. Gekscherend doopten we dit park om tot Tembe Nyala Park. Want Olifanten lieten zich zelden zien en de Nyala’s veelvuldig. Die bezetten de dag van aankomst zelfs het pad naar onze tent. Tembe is echter bekend vanwege zijn grote Olifanten. Ze kunnen tot 7000 kilo wegen. Ook is Tembe één van de weinige parken waar je Suni’s een uiterst kleine antilope kunt aantreffen. Net als bij de Olifanten hadden we voor wat betreft de Suni’s geen geluk. 

 

De Tembe Elephant Park Lodge waar we verbleven wordt net als het park beheerd door de lokale community. Opmerkelijk verschil was dat ook het management echt lokaal was en dat er aandacht was voor de lokale danstradities. Al met al werden het twee schitterende dagen in dit afgelegen en dicht begroeide park. Hoogtepunten waren de Giraffe met regenboog, Buffalo’s en de enkel olifanten, die we zagen bij tegenlicht.

 

Humpback Whale jumps uo
Bultrug springt uit het water omhoog

Mkuze Game Reserve en het Mantuma Camp was onze volgende bestemming. De Lonely Planet raadt aan om een Night Drive en de Fig Tree Walk te doen. Die hebben we bij aankomst gelijk geboekt. S’middags ben ik nog zelf gereden naar een aantal kijkhutten, die uitkijken op water vol met vogels. Het was heerlijk, al waren ze te ver weg om te fotograferen. De Night Drive vond plaats in het bijzijn van de stagiaires van het kamp. We zagen o.a. Hyena, Large Spotted Genet en heel veel Spotted en Water Thicknees. Die zitten op de weg, o.a. omdat het betere zicht hen daar beschermt voor roofdieren en slangen. De Fig Tree Walk duurde zo’n kleine drie uur en was heerlijk om te doen. Een fijne afwisseling na al het zitten in de auto. We zagen veel verschillende vogels en een enkele Duiker en kregen uitgebreide uitleg van de gids over de bomen en planten. 

 

Een absoluut hoogtepunt was ons bezoek aan St Lucia. We hadden besloten dat we op Walvis safari wilden en s'middags een selfdrive safari naar het Isimangaliso Wetland Park wilden maken. De Walvis safari leek even in het water te vallen. De eerste boot had motorproblemen en na bijna 2 uur wachten op het strand werden vertrokken we uiteindelijk met een andere boot. In een aantal stappen werd de branding genomen en we stoven over de zee richting de walvissen. Daar aangekomen kreeg ik tips van de captain voor het fotograferen. De essentie is om waar je enige beweging ziet scherp te stellen en daarna bij grotere activiteiten als sprongen af te drukken en eventueel de scherpstelling verder te verbeteren. Een mooie serie was het gevolg!

 

Vanwege al het uitstel en gedoe in de ochtend kregen we gratis kaartjes voor een boottocht in de middag met als doel krokodillen en hippo’s. Een lekkere ontspannende tocht, die door de hoge positie, niet erg geschikt was voor fotografie. De selfdrive deden we daarom de volgende ochtend. Een hele mooie en leuke tocht met o.a. Neushoorn, Buffalo, Wildebeesten en Zebra’s. De Buffalo’s versperden de weg en lieten ons niet door, maar door respect te tonen en ruimte te geven konden we als nog door rijden.

De laatste twee dagen hebben we gerelaxt aan het strand in Salt Rock in het Canelands Beach Club een heerlijk hotel aan het strand. We hadden een kamer met zeezicht, maar gezien het opkomen van de zon in het noordoosten hadden we alleen in de vroege ochtend zon op het balkon en het terras. Vandaar met name in de middag gebruik gemaakt van de Spa faciliteiten. 

 

Ontspannen en voldaan nam ik op Durban vliegveld afscheid van Anita. Er wachtte mij nog een prachtige trip naar Zimanga. Met als enige minpuntje dat ik haar zou missen!

 

Tot slot nog enige foto’s van de prachtige reis:

za

28

jul

2018

Zimanga: Bush voor natuurfotografen

Lion cub of nearly one year
Leeuwenjong van bijna 1 jaar

Na ruim twee en een halve week op stap met Anita en vrienden in Zuid Afrika, vertrok Anita vanaf Duban en brak voor mij een droomreis aan. Elf dagen Zimanga, waarvan 9 echte fotodagen. De reis heb ik geboekt via Wildpix Travel. Zimanga is een Private Game Reserve, met hutten die zijn aangelegd met hulp van Bencé Maté, de Master van de Hutfotografie.

 

Naast fotograferen uit hutten bestaat het programma uit gamedrives. Deze gamedrives zijn in principe met maximaal drie personen, zodat iedere fotograaf voldoende plek heeft om aan beide kanten te fotograferen en zijn apparatuur kwijt te kunnen.

 

 

Op vrijdag 13 juli vertrokken we van Durban naar Zimanga. Ik had afgesproken op tijd op het vliegveld te zijn, met Martin Steenaut, de gids van Widpix Travel. Helaas hadden vele gasten vertraging, waardoor we lang op het vliegveld hebben gewacht. Gelukkig had Anita een leuke eettent gevonden en kon ik haar wat langer zien!

 

Daar het ruim drie uur rijden is kwamen we in het donker aan en zagen onmiddellijk vijf Leeuwen. Onderweg werd gelukkig nog gestopt, want met 13 gasten in 1 busje was verre van comfortabel. Opvallend was daarbij dat één van de gasten, de kleinste van formaat de beste plek inpikte. Deze Italiaan bewees de rest van de week hoe belangrijk je reisgenoten zijn. Hij lapte alle regels aan zijn laars en al snel hadden wij besloten, ook bij een vrij plekje in een hut, hem niet toe te laten.

Marabou Stork Drinking
Marabou Stork vlak voor het raam aan het drinken

Bij aankomst werd de groepsindeling bekend gemaakt. Ik kreeg gezelschap van de mij onbekende  Alain en Wietse. We konden het gelukkig wel erg goed met elkaar vinden. Onze vaste gids was Jono, die verder ook zorg had te dragen voor de twee Italianen en Martin, die ook een groepje vormde. Jono bleek niet alleen ongelofelijk veel van de bush te weten, maar had ook een prima oog voor onze wensen als fotograaf. Onze eerste activiteit was de volgende ochtend en ving om 6 uur aan. Vandaar dat we na het eten snel gingen slapen.

 

De gamedrive de volgende ochtend vonden de gidsen twee mannetjes Leeuwen. Ze zaten diep in de bush verstopt. Net als veel andere dieren hadden ze bescherming gezocht tegen de koude wind. Dat ze toch gevonden werden heeft er ook mee te maken dat veel dieren zijn gechipt. Gezien de relatief korte drives van drie uur is dit geen overbodige luxe als je voldoende tijd wil overhouden voor fotografie. 

 

 

Die middag gingen we voor het eerst naar een overnighthide. Dit keer naar Tamboti, een nieuwe hut, die pas sinds mei in gebruik is. Daar er ook een voer plek is voor roofvogels en gieren, konden we ons s’middags vermaken met Marabou Stork en Tawny Eagle. Ook liepen er een aantal Wooly-necked Storks rond.

 

De avond en nacht werden een hele lange zit met af en toe een beetje slapen. Behalve een Scrub Hare, een Muis en een Sprinkhaan liet alleen een Hyena zich zien. Echter te ver weg om goed vast te kunnen leggen. Toen we de volgende ochtend om 9 uur, na een verblijf van bijna 19 uur werden opgehaald waren we enigszins teleurgesteld. Wellicht wilde de natuur onze overspannen verwachtingen wat temmen.

Great and Little Egret
Grote en Kleine Zilverreiger bewust onderbelicht

De tweede middag mochten we naar de Lagoonhut. Een prachtige hut, die erg veel lijkt op een hut van Bencé in Hongarije. Geheel in lijn met de fotografieprincipes van Bencé kun je mooi gebruik maken  van de bergen in de verte voor een mooie achtergrond. Als een vogel in de zon staat en de bergen in de schaduw liggen, kun je middels onderbelichting mooie effecten bereiken. Bij Bencé in Hongarije had ik dat geoefend en nu kon ik het mooi toepassen.

 

Belangrijkste doelsoorten zijn watervogels, zoals de Grote en Kleine Zilverreiger, Hammerkop, Afrikaanse Lepelaar en steltlopers. Zoals te verwachten was in Afrika, is ook de African Fish Eagle nadrukkelijk aanwezig. Die begint nu aan het broedseizoen en wil zijn territorium beschermen tegen andere mannetjes. Daarbij ziet hij zichzelf in de spiegelglas ruiten aan voor een concurrent en plaats regelmatig een aanval. Door de ruiten schuin te zetten kun je dit beperken, ook om vuile ramen te voorkomen. Hoogtepunt voor mij was het op zeer korte afstand fotograferen van de Black Crake en zijn jong. Die had ik al wel eerder gezien en vastgelegd, maar vanuit een jeep kan dat niet echt mooi.

 

 

De volgende dag hadden we weer een gamedrive, nu met vijf Leeuwen en meer in het zicht. Lekker om ze zo te kunnen fotograferen. Die middag gingen we naar de oude overnight hide Umgodi. Daar was twee dagen er voor nog een drinkende Leeuw in de nacht vast gelegd. Die had deze nacht echter geen dorst of was ergens anders in het resort. Al vrij snel kwamen er verschillende Warthogs drinken. Net toen ik in de keuken was liet een Nyala zich zien. Snel repte ik me terug naar mijn plekje, maar te laat. Zag hem net vertrekken.

 

Drinking Buffalo's at night
Drinkende Buffalo's in de nacht

Gelukkig werd het die nacht goed gemaakt door de Buffelo’s. Die kwamen met vijf tegelijk en later in kleine groepjes drinken. Met de groothoeklens en de Buffalo’s op 3 à 4 meter kun je prachtige weerspiegelingen krijgen. Ook kwam er één olifant langs om te drinken. Die zijn zo groot en imposant, dat ik bijna vergat dat de instellingen moesten worden aangepast.

 

Moe maar voldaan werden we om 9 uur opgehaald. Snel ontbeten en aar bed, want het programma ging gewoon door. S’middags weer gamedrive met focus op Olifanten. We waren er getuigen van dat één van de Olifanten ging liggen en weer opstond. Bij het opstaan zwaait de olifant één poot om hoog om hem neer te laten dalen en beweging in zijn lichaam te krijgen. Met zijn enorme gewicht van wel 5000 kilo weer hij toch op te staan. Erg leuk om vast te leggen, al was het licht niet optimaal, daar het weer nog steeds te wensen over liet. S’avonds nog even gelezen in de Elephant Whisperer van Lawrence Anthony. Een heerlijk boek over de introductie van een kudde Olifanten in het Thula Thula reserve.

 

 

De Vulturehide / Gierenhut stond de volgende ochtend op het programma. Die worden gevoerd met ingewanden, omdat ze foto’s met karkas niet mooi vinden. Persoonlijk vind ik de ingewanden juist een iets minder gezicht. We hadden met name White Backed Vultures en Tawny Eagles. Best lastig fotograferen zijn de gevechten. Er is vaak een groepje Gieren met daar om heen de Bonte Kraaien en tussendoor een Arend. Ik vind dan ook dat ik, ondanks het prachtige licht, niet erg goede beelden heb gemaakt.

 

Lions in tree
Leeuwen in de boom

Die middag was het totaal anders. We gingen op gamedrive en hadden direct succes. De Leeuwen in Zimanga kunnen in bomen klimmen en vier hadden een prachtige boom uitgekozen om in te slapen. We hebben ze de hele middag gefotografeerd onder wisselende lichtomstandigheden. Samen met Jono zochten we naar de mooiste plekjes om goede achtergronden te krijgen. 

 

Eerst fotografeerde we met de zon en later bewolking in de rug. Daarna kozen we voor zijlicht met als achtergrond de bergrand. ten slotte eindigden we met tegenlicht bij een ondergaande zon. In zo'n situatie heb je in een gewoon safaripark, deze mogelijkheden niet. Er zijn veelal limieten voor het aantal voertuigen en in een dergelijke situatie hadden wij normaal al lang weg gemoeten. Alleen in sommige Private Game Reserves in Botswana en Zambia heb ik meegemaakt dat we ons langere tijd op één onderwerp konden richten.

 

Uiteraard wilden we ook beelden van het onhandige afdalen van de Leeuwen. Daarbij werd geadviseerd om voldoende uit te zoomen. Ik bedacht dat het leuk was om bij de eerste Leeuw te laten zien dat de andere nog in de boom zaten en vervolgens meer in te zoomen. Maar toen de eerste was gegaan, bleven de andere drie nog een tijdje hangen. Ondertussen werd het donker en was het vastleggen van de afdaling een hele opgave geworden. met een silhouetten opname, kreeg ik echter een leuker beeld! Ondanks de vermoeidheid s’avonds snel naar de resultaten gekeken. Enthousiast en vol adrenaline naar bed!

Heads on Buffalo's
Buffalo's met de koppen tegen elkaar

Volgende ochtend hadden we relatief een rustige ochtend. We zaten in een Drinking Hide en hoewel de setting volgens mij beter kan, kregen we toch een aantal kleine vogeltjes op een leuke manier voor de lens. Idee is om de reflecties goed vast te leggen, liefst in combinatie met wat acte. Daar er langs de randen op een lelijke verhoging wordt gevoerd is er mijns inziens weinig kans op leuke acties.

 

Die middag mochten we onze tweede kans wagen in de oude overnighthide. Die heeft in de late namiddag tegenlicht, wat helaas te veel reflecties van ons als fotografen gaf bij het bezoek van een Wildebeest. Uiteraard kwamen ook nu de Buffalo’s. Die besloten niet netjes op een rijtje te gaan drinken, maar er een zooitje van te maken.

 

Net als de eerste keer werd er af en toe met de koppen tegen elkaar geduwd om de hiërarchie te bepalen in de groep. Uiteraard kwam er ook een Warthog drinken met Oxpeckers, die hem begeleidden. Midden in de nacht zag en fotografeerde Wietse nog een katachtige op grotere afstand. Dat bleek een Large Spotted Genet te zijn, maar die had geen dorst en kwam niet drinken. Doordat er minder activiteit was heb ik nog even kunnen slapen!

 

Girasffe in early morning light in the landscape
Giraffe bij mooi ochtendlicht in het landschap

De volgende middag maakten we een gamedrive met als doelsoort de Cheetah. Die werd gevonden en daar die lach te slapen konden wij uit de jeep en vanuit een lage positie fotograferen. Af en toe richtte die zijn hoofd op en konden we een plaatje schieten. Er is momenteel maar één Cheetah. Twee anderen zitten in de Boma en worden binnenkort vrijgelaten. De twee mannetjes Leeuwen hebben daar hun bedenkingen bij en laten bij de Boma regelmatig weten wie de baas is.

 

Later die middag Struisvogel met tegenlicht en twee White Rhino’s met twee jongen vast kunnen leggen. Het was inmiddels prachtig weer en uiteraard maakten we ook nog gebruik van de zonsondergang.

 

 

Zaterdagochtend was er weer een gamedrive gepland. We gingen op zoek naar de Zwarte Neushoorn. Jono scande op vele hoge punten in het reserve met zijn ontvanger, maar nergens ontvingen we een signaal. Waarschijnlijk waren de Zwarte Neushoorns verscholen in een diepe greppel. Ondertussen konden we grote delen van het reserve bewonderen.

 

We hadden daarbij het geluk, dat de zonsopgang en de koude nacht zorgden voor prachtige dampen en lage bewolking in de verte. We vatten het idee op om daar gebruik te maken bij het fotograferen van Giraffes, maar die werkten niet echt mee. Later kwamen we nog een moeder Giraffe met twee weken oud jong tegen. We bleven enigszins op afstand om ze niet teveel te verstoren.

Three Banded Plover
Three Banded Plover

In de middag weer naar de Lagoonhide. Weer African Fish Eagle, Great and Little Egret, Black Crake, Egyptian Geese en Pied Kingfisher. Hoogtepunt voor mij was echter de Three-Banded Plover, die kwam badderen vlak voor het raam. Gaf de gelegenheid mooie beelden te maken met mijn 100-400 mm lens en de 1DX.

 

Zondagochtend was onze laatste gamedrive. We hadden geen specifiek doel, maar de Leeuwen schotelden ons een prachtige kans voor. Ze hadden een Wildebeest gedood en genoten van hun maaltijd. Af en toe gingen ze even weg om te slapen, maar regelmatig kwamen ze terug. Daar heb ik leuke beelden van kunnen maken.

Zo is de foto aan het begin van dit blog tijdens deze gamedrive gemaakt. De beelden van het eten zijn ook geslaagd, maar zo’n gruwelijk tafereel hang je liever niet aan de muur.

 

 

Die week was de Tamboti, de nieuwe overnighthide, nog niet heel succesrijk. Maar een laatste kans laat je als natuurfotograaf natuurlijk niet lopen. En als het niets zou worden konden we de gemiste uurtjes slaap de volgende dag tijdens de terugreis met o.a.een nachtvlucht wel inhalen. 

 

De middag werd gekenmerkt door de aanwezigheid van in totaal 8 Tawny Eagles, enkele Witruggieren en twee Maribou’s. Af en toe werd er gestreden om het voer. Bij de hut wordt net als bij de Vulturehide gevoerd met darmen en andere ingewanden. De Eagles en de Marabou Stork zijn daar niet vies van.

Elephants dance at the waterside at night
S'nachts drinkende Olifanten

De nacht begon stil. Tot 1 uur, toen ik besloot even te gaan slapen, waren een muis, de kikkers en een Scrub Hare het hoogtepunt. Koud in bed maakte Alain mij wakker. Er was in het verre struikgewas iets actief. Het was een groepje Kudu’s. Ze lieten zich niet verleiden om te komen drinken. Toen ze enige tijd uit beeld waren weer gaan liggen. Vrij snel er weer uit voor een bezoek van twee Olifanten. Die kwamen wel drinken. Erg aan de zijkant, waardoor ik last had van het schot, dat moet voorkomen dat er ongewenst licht binnenvalt in de hut. Toen ze vertrokken hoopten we nog enige tijd op een spoedige terugkeer, maar die bleef uit. 

 

 

Weer gaan liggen, al kon ik niet direct de slaap vatten. Maar goed ook, want even later lieten twee Hyena’s zich zien. Beide kwamen even drinken. Doordat zij erg beweeglijk zijn, waren een deel van de foto’s onscherp. Daarna toch nog even in bed gelegen. Kon de slaap niet meer vatten. Mijn gedachten gingen terug naar de ervaringen van de achterliggende negen dagen. Ervaringen die mij altijd bij zullen blijven. Zimanga is een bushparadijs voor fotografen.

 

Dat het paradijs hele mooie mogelijkheden biedt mag blijken uit een deel van de foto's. Nog nooit vond ik het zo moeilijk om beelden te selecteren. Gelukkig kan ik er straks als ik ook over het eerste deel van de reis een blog heb geschreven en een sectie Zuid Afrika aan mijn site heb toegevoegd nog meer laten zien!

di

12

jun

2018

Ultima Frontiera (deel 2)

Twee jaar terug was ik als deelnemer mee met Wildpix Travel naar Roemenië. Dit jaar ben ik opnieuw geweest. Dit keer was ik gevraagd door Wildpix om als gids op te treden. De groep waar ik mee op stap was bestond uit drie Nederlandse dames (Mary, Mieke en Ria), een Nederlandse man (Frank) en drie Duitse mannen (Arthur, Bernd en Olivier). Een leuke groep met enthousiaste deelnemers, die gebruik wilde maken van de fantastische fotografie mogelijkheden van Ultima Frontiera.

 

Twee jaar geleden schreef ik een uitgebreid blog over de trip en een artikel op natuurfotografie.nl. Dit keer blijft het blog vrij beperkt, daar veel nog het zelfde is. De heenreis verliep bv op een vergelijkbare manier. Het grote verschil wordt uiteraard gemaakt door de natuur. Zo was twee jaar terug de Wilde Kat niet te vinden voor de hut en dit keer wel. Toen was er een nest met jongen van de Grijskopspecht en nu van de Zwarte Specht.

 

Overigens gold ook nu dat wat de ene dag voor een hut verscheen, nog niet per definitie ook de volgende dag gebeurde. Zo was de Wilde Kat alleen Mary en mijzelf van dienst. Grootste pechvogel was Bernd die drie avonden het diner liet schieten voor de Wilde Kat zonder succes.

De eerste ochtend kon het grootste gedeelte van de groep naar de Eagle Hide. Met Frank ging ik naar één van de torens om Scharrelaars te fotograferen. Mooie vluchtbeelden maken blijft een enorme uitdaging. Hiernaast mijn beste resultaat van die ochtend. Naast de Scharrelaar vermaakten we ons met de koeien, waarvan met name de stieren actief waren. Ook zagen we even de Wielewaal. Helaas te ver weg voor een foto.

 

Het bezoek aan de Eagle Hide was een groot succes en iedereen kwam enthousiast terug. Prachtige beelden van de Gouden Jakhals en Zeearend werden getoond. Het goede begin was het halve werk en een prachtige week volgde. Zo konden we op donderdag voor de tweede keer gebruik maken van de Eagle Hide. Die ochtend was prachtig en er waren tegelijkertijd twee Zeearenden aanwezig. Verder waren er Goud Jakhalzen, Bonte Kraaien, Pontische Meeuw, Eksters en twee Raven. Die zelfde ochtend waren Ria en Mieke naar de Zwarte Spechten en hun nest. Gelukkig ook met veel succes en mooie beelden.

De gidsen van Ultima Frontiera besteden veel tijd aan het zoeken naar mooie fotografie mogelijkheden. Het vinden van geschikte nesten is niet eenvoudig. Het gebied is groot, er moet ruimte zijn voor een schuilplek  en het licht moet meewerken, liefst zowel in de morgen als in de avond. Als het dan lukt is het voor de gasten een pracht kans. Het nest van de zwarte Specht was op een klein uur rijden van de accommodatie. Door om half zeven te vertrekken waren we er tijdig. Statief, camera en lens werden opgezet en vervolgens werden Mary, Frank en ik achter een camouflagenet weggewerkt. Nog terwijl we ons aan het installeren waren, liet de eerste Zwarte Specht zich al zien. Er werd nog gevoerd en de jongen waren nog niet uit gevlogen.

 

Om ons heen hoorde en zagen we veel vogels. Zo liet een Wielewaal met jong zich zien en horen. Ook klapperde jonge Spreeuwen met hun vleugels om de aandacht van de ouders te trekken en te bedelen om voer. Zelfs de Roodpootvalk konden we over zien vliegen. Direct werd het stiller in het bos en het duurde even voordat de Zwarte Specht terug kwam. Het mannetje bleef bij terugkeer roepen naar het vrouwtje, alsof ze contact hielden over de dreiging.

 

Verder ging het mannetje af en toe op de bosbodem zitten en riep naar het nest. Één van de drie jongen kwam al vrij ver het nest uit en het uitvliegen leek spoedig plaats te kunnen vinden. Af en toe ging een oudervogel naar binnen en kwam met wat afval naar buiten. Waarschijnlijk werd binnen ook het derde jong gevoerd, wat wij maar heel even aan de buitenkant hebben gezien. Het is zeer de vraag of dit jong het zal overleven. De twee anderen schreeuwden om eten en gaven weinig ruimte aan het derde jong. Als straks de eerste twee zijn uitgevlogen volgt mogelijk de hongerdood. De harde werkelijkheid, die een sterk contrast vormt met de leuke en schattige plaatjes, die we hier maakten.

Een ander hoogtepunt, wat we de vorige keer niet hebben gedaan, was de Steppe excursie. Hoofddoel is om de Vorkstaartplevier en de Roodpootvalk vast te leggen. Beide zijn gelukt, waarbij met name de Vorkstaartplevier goed te benaderen bleek.

 

Na een zoektocht ontdekte de gids de plek waar ze zaten. Wij werden uit de auto gelaten en kwamen langs de auto lopend, die voorzichtig meereed, stap voor stap dichterbij. Eenmaal op ongeveer 10 meter gingen we op de grond liggen voor een mooie lage positie. Tot mijn verbazing vloog deze Vorkstaartplevier niet weg. Ook Steltkluut en Kluut lieten zich van redelijk dichtbij fotograferen.

 

Door de lage positie krijg je mijns inziens de mooiste beelden. Niet altijd de makkelijkste positie om uit te fotografen, maar het levert wel wat op. Af en toe keek ik met bewondering en een glimlach opzij naar Ria, die ondanks haar iets hogere leeftijd en protesterende lichaam ook op de grond lag te fotograferen. Op de terugweg werden we nog beloond met een prachtige avondzon op Lepelaars en een groep Pelikanen. Die hadden we overigens ook al gezien tijdens de mooie bootexcursie.

Op de terugweg konden we dit keer wel langs de Reuzenzwartkopmeeuwen. Op hoge snelheid bracht de boot ons naar Sulina, waar onze gids aan boord kwam met twee bakken met brood en vis om de Meeuwen te lokken. Uit de grote aantallen Zilvermeeuwen en de veel geringere aantallen Reuzenzwartkopmeeuwen, die onmiddellijk op het uitgestrooide voer afkwamen, toen we bij de kolonie gearriveerd waren, bleek het nut van het hebben van voer.

 

Af en toe was er een interactie tussen de Reuzenzwartkopmeeuwen en een Zilvermeeuw. In het gekrioel van de vogels was fotograferen nog niet zo eenvoudig. Veel beelden konden de prullenbak in door onscherpte, en  of gedeeltelijk of grotendeels over de rand uitstekende vogels. Toch zaten er een aantal leuke beelden bij, van de interactie. Het beeld hiernaast is daar een voorbeeld van.

 

Na dit hoogtepunt bij de meeuwen volgde een lange tocht terug naar Tulcea met de boot. Daar stapten we over op de bus. Het paste allemaal net, waarbij sommigen zelfs nog een tas op schoot moeten houden. Moe maar voldaan schoven we aan voor het diner. Uiteraard vond ik het erg leuk dat er waardering werd uitgesproken voor mijn begeleiding als gids. Zelf was ik de groep dankbaar voor hun enthousiasme en doorzettingsvermogen. een prachtreis liep ten einde!

 

Op Facebook en Instagram komen inmiddels de mooiste beelden voorbij van de deelnemers. Een selectie van mijn eigen beelden staan hieronder.

do

31

mei

2018

Vosjes

Gedurende een aantal weken ben ik regelmatig bij een burcht in de Amsterdamse Waterleidingduinen geweest om Vossen en Vosjes te fotograferen. In dit blog schrijf ik over mijn ervaringen en laat ik beelden zien gemaakt bij de burcht.

 

In Nederland zijn er heel wat Vossenburchten. Vaak liggen ze op plekken, waar nauwelijks iemand komt. Veel van die burchten blijven daarom vrij onbekend. Eén van de plekken waar de burchten algemener bekend zijn is de Amsterdamse Waterleidingduinen. De afgelopen jaren hoorde ik er regelmatig over, maar door gebrek aan tijd en andere prioriteiten kwam ik er nooit aan toe de burchten te bezoeken. Ook dit jaar was ik het niet echt van plan. Maar tijdens een vroege ochtend tocht door de AWD ontmoette ik iemand bij de Boomkikkers, die nog even langs ging bij de Vossen. Ik besloot mee te lopen en na dit bezoek was ook ik verkocht. 

 

De achterliggende periode van zo'n 5 á 6 weken ging ik 2, 3 en soms zelfs 4 keer per week naar de burcht. Uiteraard met uitzondering van vorige week, toen ik in de Donau Delta was. Vaak was ik niet alleen bij de burcht. Soms waren er wel 15 mensen. De eerste 3 weken hoorde je ook veel verhalen over een andere burcht, maar daar heb ik weinig tijd aan besteed. Ik vond het belangrijk om te focussen. Bovendien waren er bij deze burcht vrij veel mensen en leek fotograferen er lastig. Later heeft moeder Vos daar haar jongen verplaatst naar een andere burcht.

 

Ik liep iedere keer langs andere route's naar de burcht. Tijdens die omzwervingen heb ik zeker nog twee burchten ontdekt, maar de ene was al snel niet meer bezet en later ingestort en de ander was bezet, maar de aanwezige vos was zeer schuw. Gezien die schuwheid heb ik besloten de burcht met rust te laten.

Rust is niet echt wat de situatie bij de burcht, waar ik zoveel ben geweest typeerde. In de Amsterdamse Waterleidingduinen is een vrij grote groep natuurliefhebbers, die het wel en wee van de vossen volgen. Zij hebben de Vossen namen gegeven als Donder, Puntje, Muffin en CC. Soms vroeg ik mij vertwijfeld af wat het te maken heeft met de vrije natuur, maar tegelijkertijd is het prachtig om te zien hoe velen begaan zijn met het wel en wee van de dieren. 

 

Zo is er bijvoorbeeld afgesproken om voor 1 juni geen foto's van welpen te plaatsen om het niet nog drukker te maken. Over het algemeen is daar goed de hand aan gehouden, al popelde velen om hun mooie beelden snel te delen. gelukkig waren er altijd wel andere bezoekers en konden de mooie beelden ter plekke gedeeld worden.

 

Een enkele keer had ik geluk en trof ik moeder Vos met één of haar twee jongen als het niet druk was. Nog vrij in het begin had ik het geluk net aan te komen lopen toen moeder Vos aan de graskant van de burcht in het open gras kwam met haar twee jongen. Er was slechts 1 ander iemand aanwezig en terwijl ik de actie met tegenlicht vastlegde, fotografeerde zij van de andere kant. Één van de welpen beet moeder in de staart en werd vervolgens terecht gewezen.

Maar meestal had ik niet zo veel geluk, dat er actie was direct nadat ik kwam aanlopen. Als je pech had was moeders net gaan jagen en bleef vele uren weg. Toch loonde het dan vaak om te blijven zitten. Slechts een enkele keer kwam ze vrij snel terug, maar als ze terug kwam was er altijd kans één van de welpen te zien.

 

Bij haar terugkeer liet ze aan de welpen horen dat ze er was. Die kwamen dan soms te voorschijn en naar beneden, maar meestal bleven ze boven. Daar werd ook meestal gezoogd. Dat het voor de moeder niet meeviel om met succes te jagen, bleek uit de weinige prooien, die mee werden gebracht. Op de foto hiernaast komt ze terug na een succesvolle jacht met een Zandhagedis. Verder heb ik gezien dat ze een muis meebracht, maar dat heb ik helaas niet vast kunnen leggen. Een verklaring voor het beperkte jachtsucces zou de relatieve onervarenheid van moeders (1 jaar en eerste worp) kunnen zijn. 

 

De Welpen leken vrij snel schuwer te worden en bleven een bepaalde periode langer en meer boven dan er voor. De exacte reden daarvoor weet ik uiteraard niet. Maar de drukte heeft vast niet geholpen. 

Als ik één van de eerste was of alleen probeerde ik afstand te houden. Maar niet iedereen hanteert dit uitgangspunt. Soms best begrijpelijk, daar ze over minder lange telelenzen beschikken. Het lastige is alleen, dat als je de ruimte niet geeft, ze ook niet dichterbij komen. Soms merkte je dat als de mensen die dichtbij zaten weg waren, dat er meer actie in beeld kwam. Een ander punt dat helpt is zoveel mogelijk stil blijven zitten als er actie is. Best lastig, want we willen allemaal snel mooie beelden schieten.

 

Wat een belangrijke rol speelt is verder dat de moeder Vos enorm gewend is aan mensen. Dit komt o.a. doordat ze gevoerd is. Zelf doe ik dat absoluut niet, maar ik realiseer me donders goed dat ook ik mee profiteer van het feit dat er gevoerd is. Je hebt daar overigens ook gradaties in. Op een gegeven moment zijn bedorven kipfilets door vossenliefhebbers verwijderd. Je moet er niet aan denken wat de gevolgen zijn als moeders ziek wordt.

 

Dat deze burcht bekendheid geniet is zelf doorgedrongen in Duitsland. Onlangs waren er twee Duitsers, die het wel heel bont maakten. Als de Vossen niet te zien waren lagen ze te slapen. Maar bij activiteit rende ze achter moeders aan en gingen zelfs de burcht op. Het resultaat was extra schuwheid. Ik kon het niet laten en heb ze aangesproken op hun gedrag. Overigens waren er eerder twee jongelui, die met elkaar dolden op de burcht en zich niets aantrokken van het vriendelijk verzoek dat niet te doen.

Door de vele uren die ik er door bracht had ik de kans me in allerlei bijkomende zaken te verdiepen. Zo wilde ik de sporen van de Vos beter leren herkennen. Ik bestudeerde de pootafdruk, ontlasting en prooi-resten als ik die onderweg vond. Verbaasde me dat een dode Bunzing niet werd meegenomen door een Vos en begreep later dat de Bunzing gezien de stank niet als eetbaar wordt gezien.

 

Ook een plantje als Hondstong en de sierlijke Zandbij kende ik eigenlijk niet. Het zijn mooie bijvangsten van een intensieve tijd. Net als het feit dat ik een aantal leuke en interessante mensen ben tegen gekomen, die met mij de passie voor natuur en fotografie delen.  

ma

28

mei

2018

Uilen fotograferen

De afgelopen week ben ik op stap geweest om de Kerkuil en de Steenuil vast te leggen. Voor beide soorten gaat het om avondfotografie vanuit schuilhutten. In dit blog een verslag van mijn ervaringen en uiteraard de nodige foto's.

 

Voor de Kerkuil ging ik naar Barchem, waar de comfortabele hut is van Hans Menop. Hij biedt al een aantal jaren de mogelijkheid Kerkuilen te fotograferen. Een unieke kans waar ik graag gebruik van wilde maken. Met 150 euro is het best prijzig, maar om optimaal te kunnen profiteren van de stilte besloot ik alleen te gaan.

 

Voor de Steenuil had ik ook bij Hans terecht gekund, maar ik had na het succes van vorig jaar al geboekt bij Glenn Vermeersch. Glenn is er ook dit jaar weer in geslaagd om een hut te hebben speciaal voor Steenuilen. Je zit er ruim en met 4 man. De prijs is met 50 euro per persoon, goed te doen.

Op Tweede Pinksterdag reed ik naar Kalmthout voor de Steenuilen. Met een gewenste aankomsttijd van 17.30 uur, hield ik rekening met file's. Die waren er ook, maar gelukkig viel het mee. Door een late afzegging, vanwege file's, waren we met drie man. Glenn bracht ons naar de locatie en zette de stukken hout met daarachter de voerbakjes vast in het weiland.

 

De bakjes worden gevuld met meelwormen. Vanuit sommige posities dreigen die in beeld te komen. Bij één van de palen maakte Glenn wat bloemetjes vast. Daardoor heb je minder last van het bakje en een mooie setting. Vanaf dat moment was één van de doelen om een Steenuil daar op vast te leggen.

 

De Steenuil kwam na een half uur wachten regelmatig langs. Het liet zich meestal best lastig voorspellen welke van de drie stukken hout als landingsplek zouden worden gebruikt. Je moet dan snel zijn, omdat de Steenuil zijn hoofd wegdraait om een meelworm te pakken, die snel wordt gebracht naar de jongens in het nest. Die zijn in de ze periode nog niet uitgevlogen en dus niet te fotograferen. Vorig jaar was ik later en toen kon dat wel.

Links van de hut is een bomenrij. In de vierde boom bevindt zich de nestkast met het nest. Regelmatig vloog de Steenuil niet rechtstreeks naar de voerplek, maar koos voor een tussenstop. In mijn beleving geeft dat één van de beste mogelijkheden om mooie foto's te maken. Je krijgt door de afstand niet een beeldvullende Steenuil, maar wel een Steenuil in zijn habitat.

 

Voor vliegbeelden is veel geduld nodig. De meeste vluchtbeelden kon ik weggooien door onscherpte. Onder aan dit blog staat een foto van een Steenuil in vlucht, die mij wel bevalt. In de loop van de avond lieten zich ook twee Hazen zien en fotograferen. Overigens zonder bijzondere beelden.

 

Naarmate de avond vorderde werd het weer slechter. Het begon te regenen en de lichtomstandigheden werden moeilijker. Zelden ga ik met mijn ISO boven de 1600 en ik accepteerde dat daardoor sluitertijden met mijn 500 mm f4.0 lens niet veel boven 1/100ste uitkomen. Om 21.30 was de sessie voorbij en konden wij voldaan huiswaarts keren. Zeker voor herhaling vatbaar.

Gisteren was het tijd om Kerkuilen te gaan fotograferen. Al een tijdje heb ik Hans Menop gestalked om er tussen te komen. Hij heeft mij twee keer afgeraden te komen wegens gebrek aan activiteit. Fotograferen is pas weer net mogelijk en ik heb die kans onmiddellijk aangegrepen. 

 

Ik ben rond 19.30 uur begonnen. Hans gaf uitgebreide uitleg over de werking van de verlichting (verhogen bij aanwezigheid van de Kerkuil), de camera instellingen en het gedrag van de Kerkuil. Erg handig is om te weten dat onderbelichten tot wel 2 stops nodig is om geen uitgebeten borst van de Steenuil te krijgen. Ook kreeg ik van hem wat antimuggenspray, hetgeen geen overbodige luxe is. Hij legde vervolgens de muizen op de afgesproken plekken en het wachten kon beginnen.

 

En wachten moest ik ruim twee en een half uur. Ondertussen hoorde je het gebedel van de jonge Kerkuilen, het gekrijs van opgewonden Merels, en vele andere vogels. Volgens mij ook nog een aantal harde schreeuwen van de Steenmarter, wat kan verklaren dat de Kerkuil wat langer wegbleef dan eerder deze week.

Tussendoor testte ik af en toe of de door mij opgestelde camera's nog goed stonden ingesteld op de punten, die ik wilde fotograferen. Later heb ik de camera met 500 mm lens met name gebruikt voor verschillende posities en de camera met zoomlens gericht gehouden op de twee open ramen in de setting.

 

Het eerste moment dat de Kerkuil zich liet zien was op een balk hoog boven op de zolder. Daar zat de Kerkuil maar kort om vervolgens snel één van de ramen in te duiken, waarachter een muis was verborgen. In hoog tempo vloog de Kerkuil er weer van door naar de nestkast. De jongen lieten zich goed horen en de Kerkuil spoedde zich terug. Hij bleef in hoog tempo muizen ophalen, hetgeen het maken van een foto met muis erg lastig was. De bovenstaande foto heeft helaas niet de hele vleugel goed in beeld, maar was toch één van de beter gelukte foto's.

 

Na verloop van tijd nam de nervositeit af en bleef de Kerkuil vanuit een aantal vaste posities. Het bood mij mogelijkheden om prachtige foto's te maken van de Kerkuil op uitkijk, de lens in kijkend, en zelfs na het tussenvoegen van een converter van het maken van een portret.

 

Rond 24 uur vertrok de Kerkuil voor een langere periode. Daar alle prooien waren opgehaald, ik een aantal mooie beelden had en erg nog een terugreis naar Amsterdam wachtte, besloot ik ook te vertrekken. Het is overigens ook het tijdstip waarop in principe de sessie af gelopen is. Dit omdat Hans vaak nog gedag komt zeggen en de lichten komt uitschakelen. Ik had hem aangeboden dat zelf te doen, hetgeen een kleine moeite is.

 

Ook het bezoek aan deze hut krijgt wat mij betreft een vervolg. Wanneer de jongen de nestkast hebben verlaten en zich ook laten zien op de setting, wil ik graag nog een keer terug. De exacte timing is nog niet te zeggen, daar Hans om verstoring te voorkomen niet in de kast kijkt naar de jongen.

Hieronder staan nog een aantal beelden van beide avonden. Geniet er van!

zo

29

apr

2018

High Key Fotografie

In het verleden heb ik wel is geprobeerd High Key Foto's te maken, maar ik was lang niet altijd tevreden met het resultaat. Daarom besloot ik deel te nemen aan een workshop van Loulou Beavers. Zij plaatst af en toe High Key foto's op social media en die zijn altijd bijzonder. Al twee keer eerder volgde ik een workshop bij haar. De eerste keer over het fotograferen van Boomkikkers en de tweede over het fotograferen van Vlinders.

 

Vandaag was het zo ver. Met enige zorg keek ik naar de weersverwachting, maar op buienradar leek het te gaan meevallen. Op tijd vertrok ik naar Kootwijk, waar de workshop om 10 uur zou beginnen op het Kootwijkerzand. Ik was dan ook wat vroeg, maar Loulou was al aanwezig. Zoals altijd gastvrij met een kopje thee of koffie.

 

Nadat alle 8 deelnemers aanwezig waren volgde een korte uitleg van Loulou. Ze vertelde dat, fotograferen in de diafragmastand met overbelichting, niet de juiste manier is. Je kunt niet voldoende overbelichten. Er moet dus gefotografeerd worden in de M stand. Daarnaast is het instellen van een hoger diafragma (bv f9 of f11) wenselijk, omdat onscherpte op grotere delen van de foto vaak minder mooi uitpakt. Twee tips, die goed verklaarden waarom ik vaak minder mooie foto's maakte als ik het probeerde.

 

Na deze eerste uitleg mochten we op de parkeerplaats aan de slag. We konden ons uitleven op de bomen om de parkeerplaats heen. De lucht was egaal bewolkt, hetgeen het maken van onze eerste plaatjes vereenvoudigde. De foto hierboven is er het resultaat van. Daar iedereen de principes snel begreep verplaatsten we ons snel te voet naar het Kootwijkerzand. Een prachtig gebied om High Key fotografie te leren daar het zand ook licht is.

 

Loulou heeft een favoriete plek om te beginnen, maar die plek was al bezet door een fotograaf, die een stelletje vastlegde. Nadat Loulou ons wat extra uitleg had gegeven, mochten we weer aan de slag en aan de wandel. Het vinden van een geschikt object en een geschikte positie om van te fotograferen is nog best lastig. Ik probeerde een drassig struikje, een gebogen boom en delen van een den. Meestal moest een erg lage positie gekozen te worden om bv de Vliegenden, te isoleren. De achtergrond mag immers niet donker en of druk zijn.

 

Daar het inmiddels stevig regende en het nog iets donkerder was geworden, moest de ISO soms naar 2000 of zelfs 2500. Maar zoals Loulou aangaf, bleek thuis dat je geen last hebt van overmatige ruis, doordat je geen donkere delen hoeft op te lichten. Je hebt immers "overbelicht" en meer dan "exposed to the right". 

 

Overigens bleek ook hoeveel voordeel je hebt als je camera en lens enigszins regenbestendig zijn. Twee van de deelnemers hadden camera's die het na een tijdje regenen niet meer functioneerden. Mijn camera's deden het nog goed, ondanks dat ik te weinig regen bescherming had geregeld.

 

Behoorlijk nat en onder het zand liepen we terug naar de auto. Daar wachtte een vervelende verrassing. Bij een van de deelnemers was een ruitje ingeslagen en een tas gejat.  Ze gaf echter niet op en ging ook s'middags mee fotograferen.

 

Maar eerst gingen we een naar Kootwijk voor een kopje koffie en de nodige toiletstop. Ook gaf Loulou nog een aantal tips over de nabewerking. Het heeft bv geen zin om het contrast aan te passen, maar het kan wel zinvol zijn om de zwarten iets te versterken of bv blauwzweem iets te verwijderen. Vervolgens werd de tocht voortgezet met een ritje naar de carpoolplek bij Voorthuizen. Vandaar carpoolend verder naar de volgende fotografie plek.

 

Dit is een boerderij, waar een aantal tamme paarden in een wei staan. Dit keer geen bomen, die lekker blijven staan, maar paarden, die bewegen en je dwingen continu alert te zijn. Zelf ben ik niet echt een paardenliefhebber, maar toch lag ik binnen de kortste keren op de grond om vanuit lage positie te kunnen fotograferen. 

 

Het maken van bijzondere foto's vond ik nog niet meevallen. Deels omdat de paarden, niet allemaal wit waren en deels omdat ze deels kleden om hadden en deels gemuilkorfd waren. Met de foto hiernaast ben ik wel tevreden. Voor mijn gevoel laat de foto goed zien, wat de mogelijkheden zijn. Mogelijkheden  die ook blijken uit de onderstaande foto's. Nu ik geleerd heb hoe ik ze kan maken, zal ik de komende tijd de techniek af en toe passen om me er verder in te bekwamen. Uiteraard blijf ik ook Loulou volgen, want van haar leer ik iedere keer weer veel!

zo

08

apr

2018

Fotohut Diependal

Onlangs bracht ik een bezoek aan de nieuwe Fotohut Diependal. Het is een hut van het Drents Landschap samen met Edo van Uchelen. Edo heeft al een aantal heel mooie hutten in de verhuur, zoals de Dassenhut, de Marterhut, de Boshut Vledder en de hut in Marken voor Weidevogels. Ik heb heel goede ervaringen met zijn hutten, en was vol verwachting toe ik s'ochtends zeer vroeg uit Amsterdam vertrok naar het plaatsje Oranje in Drenthe, waar de hut vlakbij ligt.

 

De belangrijkste doelsoort van de hut is de Roodhalsfuut. Daarvan broeden slechts zo'n 10 paartjes in Nederland. Volgens Wikipedia broedt de helft daarvan in het natuurgebied Diependal. Ook dit jaar zijn er al Roodhalsfuten in het gebied waargenomen.

 

Je wordt geacht te parkeren aan het begin van het natuurgebied. Vandaar is het ongeveer 800 meter lopen naar de ingang. Binnen moet je nog een fors stuk lopen door een nauwe gang met lichtopeningen boven in. Ik had zelf een lampje mee, wat helpt. Eenmaal bij de hut open je het kluisje en hangt het bordje bezet aan de buitenkant van de deur. Dat niet iedereen dat begrijpt, bleek uit het openen van de deur, door bezoekers van de vogelkijkhut. Die vogelkijkhut is bovengelegen en wordt bereikt via een trap.

 

De hut heeft uiteraard geen toiletmogelijkheden. Het is goed om daarmee rekening te houden. Een plasfles en Immodium zijn handige hulpmiddelen. Verder had ik geen kussentje mee, maar zou ik het iedereen aanraden, die wel mee te nemen. De stoeltjes zijn prima, maar ook hard en koud.

De hut heeft wat kijkgaten, waardoor ik kon checken of er al iets zat, voordat ik de luiken opende. Dat was niet het geval. Voorzichtig de luiken geopend en de camera's klaar gelegd. Ik heb gefotografeerd met een bonenzak, maar een statief kan ook.

 

De activiteiten waren in het begin zeer gering. Alleen op grote afstand zag ik af en toe wat eenden. Daaronder zaten Slobeenden, Krakeenden, Meerkoeten en Grauwe Ganzen. De Dodaars liet zich horen en heel even kwam die uit de dekking. De afstand was zeer groot, vandaar bovenstaand plaatje gemaakt van de Dodaars in zijn habitat.

 

In de loop van de ochtend kwamen er af en toe vogels dichterbij. Door niet onmiddellijk snel te bewegen met de lens en door in het begin weinig te klikken, leek het als of de vogels wenden aan mijn aanwezigheid. Ik verwacht dat als de hut wat langer open is, deze gewenning er toe zal leiden dat je meer vogels dichtbij kunt fotograferen. De Meerkoet trok zich in ieder geval niets aan van mijn aanwezigheid. Vlak voor de hut werd urenlang gedoken naar voedsel. Ik heb daar heel veel foto's van gemaakt. 

 

Een volgend hoogtepunt van de ochtend was het bezoek van twee Knobbelzwanen. Die lieten zien dat ze zich zeer op hun gemak voelden.

Er was een prachtig voorspel waar te nemen. De Knobbelzwanen foerageerden samen, badderde samen en krioelden om elkaar heen. Toen het hoogtepunt kwam ging het er aanzienlijk minder lieflijk aantoe. Mevrouw verdween onder water en werd in haar nek gebeten. In de Knobbelzwanen wereld is de hashtag "Me Too" duidelijk nog geen gemeengoed. 

Later op de dag kwam ook de Dodaars steeds wat dichterbij. Doordat er wat sluierbewolking was, werd het mogelijk een heel sfeervolle foto te maken op korte afstand. Het licht bij zonlicht is harder, met als gevolg blauw water en vaak geel bruinige achtergronden van het aanwezige riet.

 

Twee belangrijke eigenschappen van de  hut speelden bij het maken van deze foto een belangrijke rol. De belangrijkste is de uitermate lage positie van de hut. Het water staat bijna op de rand van de luikopeningen. Oppassen dat je lens er niet in glijdt, maar het staat ook garant voor prachtige beelden. De tweede belangrijke eigenschap is dat, mits je fotografeert uit een goede hoek er prachtige zachte achtergronden zijn.

 

De Roodhalsfuut liet zich niet zien. Daarbij moet ik aantekenen dat ik rond 1 uur weg ben gegaan. Het was toen al een tweetal uren vrij stil. Alleen de Meerkoet bleef duiken voor de hut. Wel zag ik in de verte eenden slapen. Wellicht had het geholpen als ik langer was gebleven, maar ik wilde weer op tijd in Amsterdam zijn.

 

Er zijn uiteraard geen garanties, maar met de Roodhalsfuten in het gebied, zou het mij niet verbazen als op termijn ook die fuut dicht voor de hut komt. Zelfs als dat niet zo is blijft het genieten. Zie hier nog wat beelden.

do

15

mrt

2018

Balgzandpolder

Afgelopen maandag zag ik dat het woensdag redelijk tot goed weer zou zijn. Daar mijn agenda het toeliet een prachtige kans om nog snel een hut te boeken. Ik besloot te kiezen voor de fotohut van Het Noordhollands Landschap in de Balgzandpolder. Ik ben er al vier keer eerder geweest en heb er positieve ervaringen. Zo legde ik er parende Kluten en Visdiefjes vast.

 

Vanuit Amsterdam is het een uur rijden en daar ik om 7 uur aanwezig wilde zijn, gezien de zonsopgang net voor die tijd, was het weer vroeg opstaan. De rit was ondanks de mist voorspoedig. Ik was dan ook rond de geplande tijd.

 

Een volgende keer zou ik nog iets eerder vertrekken. Het licht is bij zonsopkomst voor de hut vaak prachtig. Wel heb je tegenlicht en dit vraagt aanpassingen bij het fotograferen. Meestal kies ik voor onderbelichting met als nadeel dat de vogels niet 100% hun kleur kunnen laten zien. Maar het zorgt wel voor sfeer. Die sfeer veranderde de eerste twee uur continu. Dit was het gevolg van de mist en bewolking, waardoor de zon af en toe verdween en het zicht soms beperkt was.

Het slechte zicht heeft ook zo zijn voordelen. De Bergeenden, die net als veel andere vogels bij de hut, vaak op grote afstand blijven, waren zeer actief op niet al te grote afstand van de hut. De groepjes Bergeenden vertoonden veel baltsgedrag. Tussen de mannetjes werd af en toe flink gevochten, wat met veel rumoer gepaard ging.

 

Ook de Meerkoet en eenden als Krakeend en Wilde Eend waren relatief dichtbij in het begin van de dag. Dat werd later echt minder, wat wellicht kwam doordat zeer regelmatig vliegtuigjes overvlogen en doordat er momenteel werkzaamheden zijn om de plek voor de hut aantrekkelijker te maken. De medewerker, die daar aan wilde werken, meldde zich overigens toen hij mijn auto zag en besloot nu niet te werken. Echt Top!!

 

In de loop van de dag kwamen o.a. de Slobeend, Wintertaling, Witte Kwikstaart en een aantal Meeuwen (naast Zilvermeeuw ook Kleine Mantelmeeuw) dichterbij de hut. De vele aanwezige Scholeksters en Klueten waren eerst op het wad, daar het laagtij was, en kwamen later bij hoogtij wel naar het gebied, maar bleven helemaal links. 

De hut heeft twee openingen op zitniveau. Het is goed om een bogenzak mee te nemen. Een statief is niet erg praktisch. De openingen worden afgedekt met camouflagenet. Je kunt er redelijk goed doorheen kijken. Een verrekijker gebruiken valt echter niet mee.

 

Er zijn ook nog twee openingen boven in. De openingen hebben geen camouflagenetten, daar ze bedoeld zijn om vogels in vlucht te fotograferen. Dat heb ik ook een uurtje geprobeerd. Niet erg succesvol, daar de meeste vogels op afstand blijven. Wel kon ik foto's maken van vliegende Pijlstaarten, die na erop nog redelijk zijn. Je kunt daar het beste voor gaan staan en ik gebruikte daarbij ook mijn bonenzak. 

 

Om 15.00 uur besloot ik daarom naar het kijkscherm te gaan en te proberen daar ook te fotograferen. Uiteraard zitten de gaten daarbij vrij hoog, maar het middelste plekje is iets lager. Daar het vloed was op het wad, waren er relatief veel vogels. Die werden opgeschrikt door de vele overvliegende kleine vliegtuigjes, hetgeen ze waarschijnlijk veel energie koste. Voor mij als fotograaf echter een prachtige kans om vluchtbeelden te maken. Bij het scherm stonden net als een eerdere keer dat ik er was een aantal trouwe bezoekers. Zij lezen ringen uit van de aanwezige vogels en proberen, die vast te leggen.

Een voordeel van de aanwezigheid van zoveel vogel kennis is ook dat ik werd geholpen met de herkenning van vogels, die ik minder goed weet te onderscheiden. Er bleken naast de Kluten, Scholeksters en Tureluurs, Kanoeten, Bonte Strandlopers en een Rosse Grutto te zijn. Nog heerlijk een ruim uur genoten en gefotografeerd en daarna naar huis vertrokken met een goed gevuld geheugenkaartje. Een aantal van de beelden staan hier onder.

Om jullie een plezier te doen ook nog wat beelden van eerdere bezoeken. Die laten zien dat deze plek het echt waard is om af en toe te huren!

do

08

mrt

2018

Boshut Sallandse Heuvelrug

Kort na de vorst periode, begin maart ben ik afgereisd naar de Boshut Sallandse Heuvelrug van Arjan Troost. Deze hut had ik niet eerder bezocht. De hut is redelijk eenvoudig te vinden en ligt aan de rand van het bos. 

De setting is grotendeels vast en kan niet makkelijk naar eigen hand worden gezet. Dat heeft een aantal nadelen, zoals het al snel op elkaar lijken van foto's, maar ook een voordeel. De setting bevat weinig tot geen plekken waar de gevolgen van achtergelaten voerresten zijn te zien. Zo zijn er niet de gebruikelijke grasplekken. 

 

Je fotografeert bij deze hut door spiegelglas. Op een aantal plekken zitten naden, maar dat is niet echt hinderlijk. De camera met lange telelens ging op het statief. De hut is niet geschikt voor een bogenzak. De tweede camera met de 100-400 lens heb ik gebruikt om uit de hand te fotograferen. Door de lengte van het watertje en de verschillen in grootte van de vogels kun je alles nodig hebben van zo'n 300 tot 900 mm.

 

 

Ik heb wat voer in de bakjes gedaan. Daar ik ook wat gedroogde Meelwormen bij me had, kon ik die ook nog op een paar plekjes leggen. Met name het Winterkoninkje bleek een liefhebber. Die kwam regelmatig kijken.

 

Uit het schriftje in de hut kon ik afleiden dat er regelmatig zo'n 15 à 17 soorten werden gezien. Ik ging vol verwachting zitten en al snel kwamen de eerste vogels.

Het eerste licht werd zeer rood gekleurd door de opkomst van de zon, die gepaard ging met enige bewolking. Het gaf de gelegenheid om een Boomkruiper vast te leggen, die op een boom zat waar de rode gloed nadrukkelijk aanwezig was. De foto lijkt heel onnatuurlijk, maar dit waren de kleuren die ik zag!

 

In het begin kwamen de vogels met name eten. Het water was nog volledig bevroren, maar door de oplopende temperaturen zette de dooi snel in. Daardoor werd er later op de ochtend al gebadderd.

 

Zoals wel vaker heb ik veel tijd besteed aan het fotograferen van badderende vogels. Het meest bijzondere voor mij was het badderen van de Kramsvogel. Een vogel die ik nog niet vaak kon zien en vast leggen. Laat staan dat de Kramsvogel zo dicht bij kwam.

 

De eerste foto's van de Kramsvogel, die ik maakte, waren erg krap gekaderd door het gebruik van mijn 1D Mark IV met cropfactor 1,3 en mijn 500 mm lens. Snel gewisseld naar een fullframe body, waardoor er iets meer ruimte was.

Na het vertrek van de Kramsvogel wisselde ik weer terug. Gezien het bezoek van een Goudhaan heb ik de 1.4 converter er nog tussen gezet. Dat is soms wel een beetje veel. Dat bleek o.a. toen de Gaai kwam badderen. Eerst gefotografeerd met de ander camera en lens, maar om een origineler beeld te maken besloten een kopportret te maken. Terwijl ik afdrukte wist ik al dat ik wilde droppen aan reen vierkante uitsnede. Bij het bewerken s'avonds was ik heel blij met die keuze en het resultaat.

 

Van s'ochtends 7 uur tot s'middags 15.45 ur bleef er veel vogels. Eén keer heb ik het voer aangevuld, omdat het rustiger was en na enig wachten bleef. De Sperwer, die regelmatig gezien wordt heb ik alleen op grote afstand voorbij zien vliegen.

 

Het licht wisselde enigszins met de bewolking, maar de ISO hoefde nauwelijks boven de 800. Ik schoot zo'n kleine 600 foto's, waarvan ik er uiteindelijk een vijftigtal heb bewerkt. Ook heb ik nog wat experimenten geprobeerd met de GoPro 6, maar dit keer zonder echt succes. Doordat de lens als groothoek functioneert, zitten kleinere vogels al snel te ver weg.

 

Al met al werd het een zeer vruchtbare dag. In totaal 20 soorten: Koolmees, Pimpelmees, Zwarte Mees, Vink, Winterkoninkje, Roodborst, Merel, Glanskop, Gaai, Groenling, Kruisbek, Kramsvogel, Goudhaan, Sijs, Houtduif, Grote Bonte Specht, Appelvink, Boomklever, Boomkruiper en Heggenmus. Hieronder een aantal beelden, die ik geschoten heb en de moeite waard vond!

vr

16

feb

2018

Experimenten

Voorafgaand aan mijn trip naar Gambia, besloot ik om de reis aan te grijpen voor en aantal experimenten. Ik had de volgende experimenten in gedachte:

 

1. Het maken van een foto met behulp van een infrarood trigger met groothoek van een Kapgier.

 

2. Het fotograferen van badderende Kapgieren met mijn afstandsbediening.

 

3. Het fotograferen en maken van video met de net aangeschafte GoPro 6 bij de voeder en drinkplaats, alswel bij de hut van Han Bouwmeester in Gambia.

 

4. Het fotograferen van vogels in de hotel tuin met behulp van flitsers en de net aangeschafte Magmod Magnifier (flitsversterker).

 

In dit blog meer over mijn ervaring bij deze experimenten. Soms redelijk succesvol, maar ook heel veel ploeteren voor een paar mooie beelden.

Het eerste experiment was mede ingegeven door een blog van Geurt Besselink. Dit uiterst leesbare blog gaf een heldere uitleg over de werking. Ik besloot gebruik te maken van de infrarood module. 

Op de plek waar gevoerd zou worden, een standaard routine in de tuin van het Senegambia Beach Hotel, zette ik de twee triggers neer en sloot de receiver aan op de camera. Als proef een aantal keren gelopen door de infrarood trigger. Thuis had ik alle frequenties al gesynchroniseerd om dat niet ter plekke uit te hoeven zoeken. Na enig experimenteren met de volgorde van aanzetten van triggers, receiver en camera lukte het mij mijn voeten vast te leggen. Gelijk ook gekeken naar scherpstelpunt (iets voor de trigger gezien vanuit de camera), diafragma en belichting. Ik wilde graag publiek op de achtergrond en dat leek te lukken.

 

Toen het voeren begon kon ik de foto hiernaast maken. Eigenlijk had ik liever dichter op de Kapgieren gefotografeerd, maar daarbij kwamen twee problemen kijken. Allereerst bleek dat de Kapgieren niet heel dicht bij de camera durfden komen. Ten tweede is het scherp krijgen van de foto een lastige kwestie. Zeker als je zowel de Kapgieren als het publiek scherp wil hebben, moet de camera op behoorlijke afstand van de triggers staan. Door een app te gebruiken voor het bekijken van de hypoerfocal distance kwam ik er achter dat het scherpstelpunt minimaal een meter verder op moest liggen bij de instellingen van de camera. Het lukte de dagen daarna niet echt om betere foto's hier van te maken.

Het tweede experiment was om badderende Kapgieren vast te leggen. Met de triggers wilde ik het niet proberen, gezien de lichte angst die de Kapgieren lieten zien voor triggers en de camera. Daarom heb ik gekozen om de Hahnel Pro set te gebruiken als afstandsbediening. 

 

Uiteindelijk heb ik heel wat uurtjes doorgebracht om mooie beelden te proberen te maken. Het eerste waar ik tegen aanliep is weer het juiste scherpstelpunt. Ik begon met autofocus, maar dat leidde tot foto's met een onscherpe vogel en een scherpe achtergrond. Daarna overgegaan naar scherpstelpunt vooraf vast zetten. Maar nu bleek het badderen niet altijd op het zelfde punt te gebeuren.

 

Daarom ook nu weer de hyperfocal distance berekent en de camera daar op ingesteld. De camera moest ook nu iets je verder weg staan dan gewenst. Lastig was dat daardoor het kraantje vaak in beeld kwam en dat de camera minder verdekt moest worden opgesteld. Verder is het lastige dat badderen met name plaats vindt midden op de dag, als er schel licht is.

 

Over tijd raakte de Kapgieren gewend aan de camera en begonnen er zelfs belangstelling voor te tonen. De eerste foto bij dit blog is er een resultaat van. Af en toe moest ik ingrijpen om mijn camera te redden! Het derde experiment was het inzetten van de GoPro 6. Het eerste deed ik dat door hem op een kleine statiefpoot te zetten. Tussen de Kapgieren en bij het badderend. De bediening wordt gedaan vanaf de IPhone. Zeker niet optimaal, want zodra het beeld loopt heb je geen zicht meer op de opname. De kennis , die ik heb van de GoPro 6 is vrij beperkt, daar ik hem pas kort heb. Er zijn op internet genoeg instructiefilmpjes te vinden en het bestuderen daarvan is zeker zinvol.

Best een aardig iets om te doen, maar voor mij toch niet direct geslaagd. Zo moet ik de camera beter recht zetten en is het tegenlicht effect toch wel wat hinderlijk. De bewerking is overigens gedaan in GoPro Quick handige software om snel een filmpje te maken en te plaatsen op YouTube. Zelf vind ik de video van een aanvliegende African Harrier Hawk al iets beter. Om die te maken had ik de GoPro vast gemaakt, samen met de gids, die mij begeleidde naar de hut, aan een tak vlakbij de waterbak.  Vier problemen die zich daarbij voordeden zijn:

 

1. Je weet niet van te voren waar de vogel vandaan gaat komen en hoe die gaat zitten (hier met de vogel te veel naar rechts).

 

2. De scherpte en fotografische kwaliteit is duidelijk minder dan van een video gemaakt met bv een fullframe camera.

 

3. De GoPro is toch nog vrij zwaar en de constructie verzakte langzaam aan, waardoor de compositie veranderde.

 

4. De accuduur is veel korter dan de hele periode waarin ik in de hut zat. Tussentijds verwisselen kan uiteraard, maar werkt mogelijk verstorend.

 

Voordeel is wel dat de camera klein is en minder afschrikt. Al maakt de GoPro wel een geluid bij het opstarten van een opname.

 

Het vierde experiment was met de Magmod Magnifier. Dit is een versterker voor je flitser, waardoor je over een grotere afstand kunt flitsen. Voor natuurfotografie en zeker voor vogelfotografie is dat een handig hulpmiddel. Met je gewone flitser kom je al snel niet ver genoeg. 

 

Ik heb dit experiment uitgevoerd door met mijn camera, 100-400 mm lens en flitser met de magnifier er op rond te lopen. Daar zit al gelijk een eerste beperking. De Magnifier is vrij zwaar en ik kon de flitshoek daardoor niet meer goed aan passen. Een deel van de foto's van bv een Hammerkop moest ik daarom flink nabewerken om een enigszins gelijkmatige belichting te krijgen.

 

De kracht van de aanpak is echter ook indrukwekkend. Op een vroege ochtend vond ik een plekje waar een Brown Babbler regelmatig even kwam zitten met een strootje voor het nest dat werd gebouwd. De achtergrond was erg rommelig, maar wel op een paar meter afstand. Door een hele korte belichtingstijd (1/2000ste) te combineren met het inflitsen op hoge snelheidssynchronisatie (zie uitleg van Sonja van Driel) kon ik bijgaande foto maken. De achtergrond wordt door de beperkte belichting helemaal zwart en de vogel wordt door deze combinatie mooi bevroren, waarbij het strootje mooi loskomt van de achtergrond.

Al met al vond ik het zeer geslaagd om een hele week te werken aan het verbeteren van mijn skills en aan de verschillende experimenten. Zoals altijd blijkt er veel te leren. Ik kan iedereen aanraden om ook te experimenteren met de verschillende hulpmiddel, camera's en flitsers. Tot slot nog wat beelden!